Bence engel tanımaz gerçek bir aşkla Sevmiş olanlar. Aşk demem aşka Değişik durumlarda değişip duruyorsa, Ya da meyil duyuyorsa bırakmaya ilk fırsatta. Aşk dediğin fırtınaya bakar ve titremez asla; Ah, hayır! Her daim duracak bir işarettir, Bir yıldızdır, dönen teknelere rehberdir, Boyu posu ölçülse de bilinmez değeri nedir. Zamanın oyuncağı olmaz; gül dudaklı ve yanaklı aşkı götürebilir sallasa zaman orağını; Değişmez aşk; kısa da sürse saatler ve haftalar, Aşk dediğin kıyamete dek yaşar. Eğer yanlışım varsa ve bu bana kanıtlanırsa Demek ki hiç yazmamışım, kimseyi sevmemişim asla.

© Tüm hakları saklıdır Kitap şarkısı: CAN KAZAZ - Sürsün Bahar Az sözle çok şey anlatacaksın. Sadece, Seni seviyorum diyeceksin ama öyle her zaman değil, yalnızca hissettiğinde.

"Üstüne tutunan yağmur damlalarını bile taşıyamadığını fark ettim. Omuzların zorlukla dik duruyor." Diye fısıldadı. İrkilişimin hemen ardından yutkundum. Az önce bunu söylemediğinden emindim. Yavaşça şemsiyesini bana uzattı. Gözlerim şemsiyeyi kavramış kemikli ve damarları belirgin güçlü ellerine düştü. Hiçbir şey söylemeden konuşmasına devam etmesini bekledim. "Ne kadar yorulmuş olursan ol, bu şemsiyenin altında kimse seni öyle görmeyecek, çocuk. O yüzden al hadi, ben senin yerine dik dururum, sende benim için düşür omuzlarını." Elim şemsiyesine uzandı. Bu bir nevi kabullenişti ve teşekkürdü benim dilimde. Siyah şemsiyesini ondan aldığım sırada parmaklarına dokunan parmaklarım ince ince sızladı. Gözlerimi kırpıştırdığım sırada o yağmurun altında ıslanıyordu. Bense onun şemsiyesinin altında korunuyordum ve omuzlarım düşmüştü. Arkamı döndüm ve yürümeye başladım. Gidiyordum, bu adamla hiç karşılaşmamaya. Belki de her şeyden habersiz yeniden karşılaşmaya. *Japon inancına göre yağmurlu bir günde bir erkek bir kadına şemsiye uzatırsa kaderleri sonsuza dek bağlanırmış....* Bu isimle yazılan ilk ve tek wattpad hikayesidir! Tüm hakları saklıdır. +18 içerikler bulundurmaktadır.

Bir oyun platformundaki ilişki ne kadar ileri gidebilirdi ki? Uzaklardan konuştuğunuz birine ne kadar bağlanabilirdiniz ki? Bazı imkansızlıklar boşluk bulduğu anda imkanlı hale dönüşebilir miydi?

Eyge: Aşk.. Eyge: Garip bir hismiş Eyge: Uyuşturucu gibi Eyge: Sürekli kullanmak isteyip bağımlısı olacağın bir şeymiş Eyge: Hiç sevmedim Eyge: Eski beni geri istiyorum