KUTXYYY
"Onu mu seviyorsun?"
Kutay'ın sesi sakindi ama içi parçalanıyordu.
Deniz gözlerini kaçırdı.
"Bilmiyorum..." dedi fısıltıyla.
Kutay acı bir şekilde güldü.
"Bilmiyorsun... ama ona gidiyorsun."
Deniz başını kaldırdı, gözleri dolmuştu.
"Sen anlamıyorsun Kutay..."
Kutay bir adım yaklaştı.
"Anlamıyor muyum?" dedi sesi titreyerek.
"Sen düştüğünde seni ben kaldırdım Deniz... ağladığında yanında ben vardım... seni herkesten iyi tanıyan benim."
Deniz'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
"Ama seni hiç öyle görmedim..."
Bu cümle Kutay'ı susturdu.
Bir an hiçbir şey demedi. Sadece baktı ona.
Yıllardır baktığı gibi... ama bu sefer son kezmiş gibi.
"Ben hep öyle baktım sana," dedi sonunda kısık bir sesle.
"Sen hiç bakmadın."
Deniz'in sesi kırıldı.
"Ben seni kaybetmek istemiyorum..."
Kutay başını yavaşça salladı.
"Zaten kaybettin."
Deniz'in kalbi sıkıştı.
"Bunu nasıl söylersin..."
Kutay derin bir nefes aldı.
"Çünkü sen onu seçtiğin an... beni arkadaş olarak bile seçmemiş oluyorsun."
Deniz ağlamaya başladı.
"Ben sadece mutlu olmak istedim..."
Kutay gözlerini kapattı.
"Ben de... seninle olmak istedim..