"မိုးရယ်လုပ်လိုက်ရင်တလွဲအခုတော့သွားပီဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ကုမဏီက အရေးကြီးတဲ့ဖိုင်တွဲတစ်ခုဘယ်နားကျန်ခဲ့မှန်းမသိခုတော့ကျမရဲ့ချစ်ယောကျာ်းရဲ့အသံလေးကြားရပါပီ "ယောကျာ်းကလဲပြန်ရှာကြမယ်လေတွေ့မှာပါနော်" ဒေါ်မိုးသီတာ ဦးသူရိုန်အားချွဲနေတုန်းဖုန်းတလုံးဝင်လာသည် "ဟယ်လိုဒီဖိုင်တွဲပိုင်ရှင်ဦးလေးသူရိုန်လားခင်ဗျကျဖိုင်တွဲကောက်ရထားလို့အဲ့ဒါ*******အဲ့ကိုလာခဲပါခင်ဗျ" ဆိုပီးဖုန်ချသွာသောကောင်လေးအားဒေါ်မိုးသီတာကြောင်အသွားရသည်ရင်ထဲမှာအဲ့ကောင်လေးအားမြင်ဖူးချင်လှပီအဲ့ကောင်းလေးအသံဟာတော်တော်ကိုချစ်ဖို့ကောင်းသည် "အသံလေးကချစ်စရာလေးငါ့သားငါ့သားဇိုင်းသူရိုန်လေးနဲ့ဆိုတော်တော်လိုက်မှာ" "ပေါက်ကရတွေပြောပြန်ပီလူတောင်မမြင်ဘူးပဲ" အဲ့ကောင်လေးပြောတဲ့နေရာကိုကျမတို့သွားခဲ့ကြတယ်အိမ်လေးကချစ်စရာလေးအပြာရောင်အိမ်လေးကိုမှနှစ်ထ

||❤COMPLETED❤|| This is my first fic. I apologize in advance for any inaccuracies. ✖This fic is written with only imagination✖ [♥Taɛҡօօҡ Yօօռʍɨռ Naʍʝɨռ J-ɦօքɛ♥] ~~~~~~~THANKS❤~~~~~~~

#𝚃𝚊𝚎𝚔𝚘𝚘𝚔 #𝚈𝚘𝚘𝚗𝚖𝚒𝚗 #𝙽𝚊𝚖𝚓𝚒𝚗 𝚖𝚊𝚝𝚞𝚛𝚎 ✔︎ 𝙱𝙻✔︎ 𝙽𝚘 𝚘𝚏𝚏𝚎𝚗𝚌𝚎✔︎ 𝙰𝚞𝚝𝚑𝚘𝚛 : 𝙾𝚛𝚒𝚐𝚒𝚗𝚊𝚕𝚕𝚢 𝚠𝚛𝚒𝚝𝚝𝚎𝚗 𝚋𝚢 ᴘᴀɴ

Taekook 💜 ( Own Creation )

"ကျွန်တော် အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲ?" ရေနံချေးဝနေတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်ကြီးထဲမှာ မီးအိမ်က အလင်းတစ်ခုပဲ ဖြာကျနေတယ်။ရေဒီယိုလို့ ယူဆရတဲ့ လေးထောင့်ဆန်ဆန် အရာဝတ္ထုလေးထံက ပျံ့လွှင့်လာတာ က သူနဲ့ အတော်လေးမရင်းနှီးလှတဲ့ ၂ဝရာစုလောက်က မြန်မာသံစဉ်တွေ။ ဘေးအခန်းနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို အကြည့်ရောက်တော့ သူအံ့သြလွန်းလို့ အသက်ရှုဖို့တောင်မေ့လုလု။ တနင်္ဂနွေရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မြင်ဖူးတဲ့ မင်းသမီးကြီးခင်သန်းနုရဲ့ Young version ညို့အားပြင်း ဓါတ်ပုံက သူ့ကို တဒင်္ကာ ဆွံ့အစေတယ်။ "အခု ...အခု ဘယ်နှခုနှစ်လဲ?" "အို လူလေးမမှတ်မိတော့ဖူးလား?ဒီနေ့က တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော် ၁ရက် ၁၃၃ရလေ " "ခင်ဗျာ" ရွှေဘီးဆံပတ်နဲ့ ရှေ့က ဘွားတော်ကိုကြည့်ပီး သူ့ခေါင်းတွေ ချာချာလည်သွားသလိုပင်။ ဘာလဲ.. ငါအခု ဝတ္ထုတွေထဲကလို လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်၄ဝကျော်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာလာ

[ Unicode ] "ထယ့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက ကိုယ် အကြိုက်ဆုံး candyလေး " [ Zawgyi ] "ထယ့္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းက ကိုယ္ အႀကိဳက္ဆုံး candyေလး "

NamJinSeok