"Üşüyorum." dedim istemsiz bir şekilde. Her zaman ağzımdan çıkan bir kelime olarak. Yine aynı gülümsemesi ile ellerimi elleri arasına aldı. Sıcak nefesini verip ellerimi ısıttı. Kalbimin yine hızlamasını umursamamaya çalıştım. Ama ben buydum, o saçma tabirleriyle kız gibi üşüyen. Karla asla oynayamamış, kar yağarken asla dışarı çıkamayan, denize giremeyendim. Ben sürekli tirtir titreyendim, benim hastalığım buydu. Ben sürekli üşüyordum. Ama beni ısıtacak birini bulmuştum.

"Bana bak, içeride benim olduğum tarafa baktığını görürsem seni öldürürüm" titreyen vücuduma yaklaştıkça bayılmamak için adeta savaş veriyordum. " Kendini ne sanıyorsun sen salak herif" ağzımdan kaçırdığım söz ile tekrar bana yöneldi. Yakamdan tutup duvardan yukarı kaldırınca korkuyla bakakaldım... ...... "Benden ayrılacaktın." "Ayrılmam !" "Beni uzaklaştıracaktın!" " Uzaklaşmam..! " "Benden gidecektin..." "Göndermem sefa! ." "Neden biliyor musun?" dediği anda öfkeyle önündeki sandalyeye bir tekme savurdu ve elindeki beyaz kağıdı Sefa'nın önüne atarak konuştu; "Çünkü sen benimsin! "