"Beraber öleceğiz ha?" "Sonuna kadar kardeşim" dedi Simay."Sonuna kadar..." Korkuyla titreyen bedeni genç adamın gözlerinde gördüğü karanlıkla sarsıldı.Ellerinden tavana bağlanmıştı.Çıplak bacakları gergin halat yüzünden kanayan bileklerine rağmen boşlukta havayı tekmeliyordu."Çırpınışların boş Gizem.Sana öyle şeyler yapacağım ki"dedi ve cebinden çıkardığı bıçağı kızlığının üzerinde gezdirmeye başladı hafifçe."Sadece bunu değil, her şeyini alacağım.Tâ ki sen aklını kaybedene kadar" İstanbul... Altındaki efsaneyi yüzyıllardır çaresizce ama hiç korkmadan saklayan İstanbul! Sertçe yutkundum farkında olmadan.Ayça'ya baktım, sonra diğerlerine...Onlarda benim gibi korkuyorlardı ve merak ediyorlardı.Bakışlarımı elimizdeki meşalelerle aydınlanan koridorun sonundaki kapıya çevirdim.İşte ordaydı.Yüzyıllardır kanla ve yalanla beslenen büyük efsane!