🕊️03/02/2023 🕊️ ••• En kolayı bırakmaktı, en zoru ise bağlanmak. Ama çoğu insan artık bağlanmayı kolaylaştırmıştı. Oysa ki bağlanmak, ÂŞEKA' ydı... ••• Neydi bu hayatın çilesi? Neydi bahanesi? Çıkmaza sürükleyip bırakmak mı? Yoksa sürüklediği çıkmazda, mecburiyette, zorluğunu göstermek mi? Bilinmez! Mahinur da bilmiyordu. Bu çıkmazda ne yapacağını? Nereye gideceğini? Küçücük yaşta kaderin ona tattırdığı zorluğu, anne ve babasının yokluğu ile kimsesizliğini ilan edip yetimhanede büyümeye mecbur bıraktığı yetmiyormuş gibi memleketinden uzak bı konağa yardımcı olarak gitti. Memleketinin hasreti, özlemi... Peki yokluklarını her daim belli eden anne ve babasının mezarı... O bunları düşünür iken kaderin ona karşı hazırladığı ikinci büyük oyunu ağır, acımasız olmasına rağmen hırçınlığı karşısında bulunan mecburiyeti ve Mardin'in en genç, en büyük aşiretinin ağası olan Aram ZEMHEROĞLU duruyordu... ••• Kimi zaman yazarlar, düşünürler hayata dair öyle şeyler söylerler ki bu sözlerden ibret alırız ve dersler çıkartırız. Sizin için bu tarz sözleri bir araya getirmeye çalıştık. 𝑺ü𝒎𝒆𝒚𝒚𝒆 & 𝑨𝒚ş𝒆𝒈ü𝒍 ••• BU HİKAYEDE Kİ OLAYLAR HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KURUMLARLA İLGİSİ BULUNMAKTADIR. KİTABIN KURGUSU BİZE AİTTİR . KURGUMUN SAHNELERİ KOPYALANIP TAKLİK EDİLMESİ HALİNDE GEREKLİ HUKUKİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR!.

Düşmana gidiyordu. Her an doğuracak gibi şişkin karnıyla düşe kalka sürünerek gidiyordu. Ülkesi düştü, eşi öldürüldü. Zarif, renkli ormandaki küçük ailesi dağıldı. Yedinci çocuğuna hamile Ash bir insandı ve düşmanının kapısına gidiyordu. Herkesi öldürmüş cellatlara gidiyordu. Kocası öleceğini anlamıştı. Beyaz kanlı elleriyle çenesi tutmuş ve bu emri vermişti. Onu öldürenlere gitme emrini. "Ash... Maddox Demirdiş'e git. O-ona benim emanetim olduğunu söyle." Kocası büyük bir ihtimalle ölüm döşeğinde ne dediğini bilmeyecek kadar bilincini kaybetmişti. Onu öldüren, kanını henüz toprak bile çekmeden zaferiyle dönen klana göndermesinin başka açıklaması yoktu. Ama dönülmez sözü vermişti. Bedenine sözünün işareti kazılmıştı. Gün doğmadan gitmezse ölecekti. Karnında son peri çocuğu varken onların soyunu tek bir gecede tarihe karıştıran adama gitmesi kaderin trajik bir oyunu, ya da kocasının son salaklığıydı.

"Ama inan bana düştüğüm o şevhetin tadı, sizin kutsal kitaplarınızda tarif edilen ateşin içerisinde binlerce kez yanmaya değer. Yanmaya değer... Her ateşte her dinde yer edinmiş cehennemin ateşinde yanmaya değersin sen." (alıntı) * Resmi nikah yapılmıştı ve sanki bir tek bu gerekliymiş gibi bizi yalnız bırakarak evden ayrılmışlardı. Ben koltuğun başında ayakta dururken o karşı koltukta oturur vaziyetteydi. Gözleri üzerimde gezinirken rahatsızca yerimden kıpırdadım ve odaya doğru adımladım. Peşimden gelen ayak seslerini işitiyordum lakin bu daha fazla hızlanmama neden oluyordu. Benim durmayacağımı anladığında kolumdan tutarak beni durdurdu. Kolumu bırakması için anında durdum ve kolumu kurtardım. Dini nikahımız yoktu ve biz ikimiz aynı evde, yalnız başımızaydık. Allah'ım sen yardım et, sen beni bağışla. Elini başıma doğru uzatarak baş örtünme dokundu. Tüm tüylerim sinirle kabardı ve sesimi yükselterek konuştum. "Bana sakın dokunma, yaklaşma bile." Alayla konuşması gözlerimin bir ateş gibi patlamasına neden oldu. "Evlenince başındaki örtüyü çıkarmakta bir sıkıntı yok diye biliyorum." Dini nikahımız olmadığı için böyle davrandığımı biliyordu. Hoş, olsa bile bana dokunmasına müsaade etmezdim ama aynı evin içinde nikahsız bir şekilde durmak canımı yakıyordu. "Allah katında biz evli değiliz." diye kısa bir açıklamada bulundum. "Dini nikah." dedi ve uzun bir süre soluklandı. Nefesinin yüzüme çarpması içimde farklı duyguların uyanmasına neden oluyordu ve ben Allahtan yüzlerce defa bu duygular için af diliyordum. "Eğer gerçek anlamda benim karım olmaya hazırsan hemen şimdi dini nikahımızı kıyarız Elvin."