Son kez bir ilkbahar sabahına uyandık. Ve ilkbahar o güne hapsoldu. Mavi gökyüzü, çiçek açmış ağaçlar, yumuşak bahar rüzgârı... Bir gecede tüm renklerimiz gri bir dumana dönüşüp insanoğlunun üzerine çöktü. O sabahla birlikte gençliğimiz, umutlarımız ve hayallerimiz de o ilkbahar sabahı gibi geride kaldı. Artık büyümek zorundaydık. Artık o umutlu gençlik değildik; sorumluluklarımız vardı. Yuva dediğimiz yeri korumak için daha güçlü ayağa kalkacaktık. Bir arada kalacaktık. Hayatta kalacak ve belki de başkalarını hayatta tutacaktık. İnsanlığımız için savaşacaktık. Merhaba arkadaşlar, umuyorum ki yazdığım satırlarda ve karakterlerde kendinizden bir parça bulursunuz. Size, her şartta bizi ayakta tutanın umut etmek olduğunu öğreten ve hatırlatan bir kitap olur. Düşüncelerinizi yorumlarda belirtebilirsiniz. İyi okumalar dilerim. :)

Tom Riddle, karanlığın ve korkunun kokusuydu. Harry Mortis ise, henüz açmış çiçeklerin ve saf yaşamın nefesi. 1943 yılı, Hogwarts koridorlarında bir fırtınanın sessizce koptuğu yıldı. Tom Riddle, okulun tartışmasız hakimi, hocaların gözbebeği ve geleceğin en karanlık büyücüsüydü. Onun büyüsü soğuktu, ağırdı ve girdiği her odaya ölümün metalik tadını bırakırdı. Ancak Harry Mortis okula adım attığı an, dengeler değişti. Geçmişi yoktu. Kaydı yoktu. Arkasında kimsenin cüret edemediği bir güç, Gringotts kasalarında sonsuz bir servet ve Müdür Dippet'i bile titireten o gizemli mektuplar vardı. Slytherin zindanlarında, kurallara aykırı olarak tahsis edilen tek kişilik odasında yaşayan Harry, Tom için çözülmesi imkansız bir bilmeceye dönüştü. Çünkü Tom insanları korkutarak yönetirdi; ama Harry... Harry korkunun ne olduğunu bilmiyor gibiydi. Asasını her kaldırdığında odayı dolduran o taze çiçek kokusu, Tom'un çürümüş aurasına meydan okuyan tek şeydi. Tom Riddle, ölümsüzlüğü ararken; cevabın, siyah kaplı bir defterle konuşan ve geceleri gölgeler tarafından korunan bu gizemli çocukta saklı olduğunu fark edecekti. "Her zaman özgür ve mutlu ol. Baban seni seviyor."

Bir damla su, bir hatıra ve imkânsız bir seçim... Su kıtlığıyla ayakta kalmaya çalışan bir dünyaya gelen iki çocuk, kaderin ince bir oyunuyla çok küçük yaşta yollarını kesiştirir. Erkek karakter, daha o günlerde kalbini ona kaptırır; fakat zaman, koşullar ve savaş onları birbirinden koparır. Yıllar sonra yolları tamamen farklı taraflara düşer - öyle ki artık birbirlerinin düşmanıdırlar. Erkek karakterin hafızası yıkanmıştır. Geçmişine, duygularına ve sevdiği kıza dair her şey silinmiştir. Karşısındaki genç kız onun için yalnızca bir tehdit, bir karşı cephedir. Ta ki kader onları yeniden, çok daha karanlık bir şekilde bir araya getirene kadar... Bir grup acımasız katil ortaya çıkar. İçlerinden biri kızı kaçırır. Kimsesi olmayan kız, çaresizce geçmişinde güven duyduğu tek isme ulaşır: onu artık hatırlamayan adama. Erkek karakter örgütünü toplar ve onu kurtarmaya gider. Çatışmalar, kaçışlar ve ihanetler arasında diğer katiller ortadan kaybolur... fakat biri bilerek kalır. Çünkü o katil, onun öz abisidir. Ve tam o anda, bastırılmış anılar uyanır. Çocukluk, duygular, ilk aşk... hepsi bir anda geri döner. Artık karşısında iki seçenek vardır: Kan bağı mı, kalbin hatırladığı aşk mı?

Bazı aşklar, ne kadar kaçarsan kaç... seni bulur. Saige ve Adron... Çocukluklarında başlayan masum bir bağ, yıllar geçtikçe derin bir aşka dönüşür. Ama hayat, her hikâyeye aynı cömertlikle davranmaz. Ailesinin gölgesinden kaçmak zorunda kalan Saige, Fransa'da kurduğu yeni hayatla geçmişini geride bıraktığını sanır. Ta ki İstanbul'a geri dönene kadar... Çünkü bazı insanlar unutulmaz. Ve bazı duygular, yarım kalmayı kabul etmez. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki kalp, bu kez çok daha büyük engellerle sınanacaktır. Geçmiş, sırlar ve imkânsızlıklar arasında sıkışan bu aşk... Ya her şeyi yakacak, ya da sonsuza kadar sönüp gidecek. Bu, doğru zamanda buluşamayan iki insanın hikâyesi. Bu, vazgeçmenin mi yoksa savaşmanın mı daha zor olduğunun hikâyesi. Ve belki de... Bazı aşklar gerçekten imkânsızdır.

"Gitmesen olmaz mı?Kalsan olmaz mı?" "Sen bana böyle bakmasan olmaz mı?" "Neden?" "Çünkü böyle bakmaya devam edersen,senide kendimle götüreceğim". Gülümsedim.Keşke olsaydı... Keşke mümkün olsaydı... Ama dediğim gibi keşkeler hiç zaman olmuyor ki... Sadece gülümsedim.Bu acı dolu bir gülümsemeydi.Sonra yavaş-yavaş uzaklaştı benden.Uçak haraket edinceye kadar izledim onu.Sonra uçak kalktı yukarı.Bulutların arasında kayboldu.Ve tam o anda yağmur yağmaya başladı.Yagmuru çok seviyordum.Ama Kenan gittiği gibi yağmur yağmaya başladığından daha nefret ediyordum yağmurdan.

Ufak merak, büyük kıyamet... Uğradığımız ihanet miydi bu kıyametin sorumlusu yoksa benim dinmek bilmeyen merağım mı? Londra'da geçireceğim güzel bir üniversite hayali kurar dururdum. Oysa bilmiyordum arkadaşlarımla birlikte yapacağım bir deneyin tüm dünyayı etkileyeceğini.