Tom Riddle, karanlığın ve korkunun kokusuydu. Harry Mortis ise, henüz açmış çiçeklerin ve saf yaşamın nefesi. 1943 yılı, Hogwarts koridorlarında bir fırtınanın sessizce koptuğu yıldı. Tom Riddle, okulun tartışmasız hakimi, hocaların gözbebeği ve geleceğin en karanlık büyücüsüydü. Onun büyüsü soğuktu, ağırdı ve girdiği her odaya ölümün metalik tadını bırakırdı. Ancak Harry Mortis okula adım attığı an, dengeler değişti. Geçmişi yoktu. Kaydı yoktu. Arkasında kimsenin cüret edemediği bir güç, Gringotts kasalarında sonsuz bir servet ve Müdür Dippet'i bile titireten o gizemli mektuplar vardı. Slytherin zindanlarında, kurallara aykırı olarak tahsis edilen tek kişilik odasında yaşayan Harry, Tom için çözülmesi imkansız bir bilmeceye dönüştü. Çünkü Tom insanları korkutarak yönetirdi; ama Harry... Harry korkunun ne olduğunu bilmiyor gibiydi. Asasını her kaldırdığında odayı dolduran o taze çiçek kokusu, Tom'un çürümüş aurasına meydan okuyan tek şeydi. Tom Riddle, ölümsüzlüğü ararken; cevabın, siyah kaplı bir defterle konuşan ve geceleri gölgeler tarafından korunan bu gizemli çocukta saklı olduğunu fark edecekti. "Her zaman özgür ve mutlu ol. Baban seni seviyor."

Bir damla su, bir hatıra ve imkânsız bir seçim... Su kıtlığıyla ayakta kalmaya çalışan bir dünyaya gelen iki çocuk, kaderin ince bir oyunuyla çok küçük yaşta yollarını kesiştirir. Erkek karakter, daha o günlerde kalbini ona kaptırır; fakat zaman, koşullar ve savaş onları birbirinden koparır. Yıllar sonra yolları tamamen farklı taraflara düşer - öyle ki artık birbirlerinin düşmanıdırlar. Erkek karakterin hafızası yıkanmıştır. Geçmişine, duygularına ve sevdiği kıza dair her şey silinmiştir. Karşısındaki genç kız onun için yalnızca bir tehdit, bir karşı cephedir. Ta ki kader onları yeniden, çok daha karanlık bir şekilde bir araya getirene kadar... Bir grup acımasız katil ortaya çıkar. İçlerinden biri kızı kaçırır. Kimsesi olmayan kız, çaresizce geçmişinde güven duyduğu tek isme ulaşır: onu artık hatırlamayan adama. Erkek karakter örgütünü toplar ve onu kurtarmaya gider. Çatışmalar, kaçışlar ve ihanetler arasında diğer katiller ortadan kaybolur... fakat biri bilerek kalır. Çünkü o katil, onun öz abisidir. Ve tam o anda, bastırılmış anılar uyanır. Çocukluk, duygular, ilk aşk... hepsi bir anda geri döner. Artık karşısında iki seçenek vardır: Kan bağı mı, kalbin hatırladığı aşk mı?

Bazı aşklar, ne kadar kaçarsan kaç... seni bulur. Saige ve Adron... Çocukluklarında başlayan masum bir bağ, yıllar geçtikçe derin bir aşka dönüşür. Ama hayat, her hikâyeye aynı cömertlikle davranmaz. Ailesinin gölgesinden kaçmak zorunda kalan Saige, Fransa'da kurduğu yeni hayatla geçmişini geride bıraktığını sanır. Ta ki İstanbul'a geri dönene kadar... Çünkü bazı insanlar unutulmaz. Ve bazı duygular, yarım kalmayı kabul etmez. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki kalp, bu kez çok daha büyük engellerle sınanacaktır. Geçmiş, sırlar ve imkânsızlıklar arasında sıkışan bu aşk... Ya her şeyi yakacak, ya da sonsuza kadar sönüp gidecek. Bu, doğru zamanda buluşamayan iki insanın hikâyesi. Bu, vazgeçmenin mi yoksa savaşmanın mı daha zor olduğunun hikâyesi. Ve belki de... Bazı aşklar gerçekten imkânsızdır.

❝Anemon çiçeği...❞ Dedi ve derin bir nefes verdi. verdiği derin nefes, daha da merakımı uyandırdı. Dikkatle onu dinlemeye başladım. ❝Anemon çiçeği, aşkın ve kaybın en derin simgesidir. Afrodit'in, sevgilisi Adonis'i kaybetmesinin ardından, gözyaşları toprağa düşer ve o gözyaşları, kırılgan bir çiçeğe dönüşür. Anemon... Kırmızı ve beyazın içinde kaybolan, narin yapraklarıyla hüzün taşıyan bir hatıra. Bunu bilmelisin; aşk ne kadar güçlü olursa, kaybı da o kadar yıkıcıdır. Ama işte, her kayıptan sonra bir iz kalır. Tıpkı anemon gibi, sevdanın hatırası sonsuza kadar bir çiçek gibi açar.❞ 𓃮⃝✵ Leyra Yalın sekiz yaşındayken babasının kanı ayaklarına bulaştı. O geceden geriye bir çığlık, kilitli bir dolap ve asla unutamadığı bir çift göz kaldı. Yıllar sonra, geçmişi bir mezar gibi kapalı kalmadı geri gelip, bir yılan gibi boynunu sardı. Arhan Demiray daveridze. Şehrin en güçlü ailesinin varisi. Karanlığın içinde yetişmiş, Bazı gerçekler ise insanı yalnızca yaralamaz... yeniden yaratır. Çünkü Leyra'nın peşinde olduğu katil, sandığından çok daha yakındı. Ve Arhan'ın sakladığı tek şey geçmişi değildi. Bazı aşklar mezarı seçer....

Yıldız Tenis Akademisi'nin kusursuz zemininde yankılanan her top sesi, İdil için yalnızca bir antrenman değildi. Bu akademi onun için bir amaçtı. Çünkü İdil buraya kupalar kazanmak için değil, yıllar önce kalbinde yarım kalan bir hikâyeyi tamamlamak için gelmişti. Çocukluk aşkını bulmak... Ancak korta adım attığı ilk andan itibaren İdil fark etti ki rakipler sadece kortun diğer ucunda değildi. Bazen bir dostun gülümsemesinde, bazen de aynadaki kendi yansımasında saklıydı. Hırs, kıskançlık ve rekabetin iç içe geçtiği bu dünyada İdil yalnızca bir tenisçi olarak değil, bir insan olarak da sınanacaktı. Ve sonra o çıktı karşısına. Bakışlarıyla İdil'in tüm savunmasını yıkan, tek bir cümlesiyle onu dünyanın en güçlü ya da en kırılgan kızı hissettiren o adam... Takımın kalbinde duran bu kişi, İdil'in zihnini tamamen altüst edecekti. İdil bu akademiye çocukluk aşkını bulmak için gelmişti. Ama bazen kaderin başka planları vardır. Çünkü bazı yolculuklar geçmişi bulmak için başlar... Ve insanı hiç beklemediği hayatının aşkına götürür.

"Gitmesen olmaz mı?Kalsan olmaz mı?" "Sen bana böyle bakmasan olmaz mı?" "Neden?" "Çünkü böyle bakmaya devam edersen,senide kendimle götüreceğim". Gülümsedim.Keşke olsaydı... Keşke mümkün olsaydı... Ama dediğim gibi keşkeler hiç zaman olmuyor ki... Sadece gülümsedim.Bu acı dolu bir gülümsemeydi.Sonra yavaş-yavaş uzaklaştı benden.Uçak haraket edinceye kadar izledim onu.Sonra uçak kalktı yukarı.Bulutların arasında kayboldu.Ve tam o anda yağmur yağmaya başladı.Yagmuru çok seviyordum.Ama Kenan gittiği gibi yağmur yağmaya başladığından daha nefret ediyordum yağmurdan.

Ufak merak, büyük kıyamet... Uğradığımız ihanet miydi bu kıyametin sorumlusu yoksa benim dinmek bilmeyen merağım mı? Londra'da geçireceğim güzel bir üniversite hayali kurar dururdum. Oysa bilmiyordum arkadaşlarımla birlikte yapacağım bir deneyin tüm dünyayı etkileyeceğini.

Pamir, kurbanlarını "kusurlarına" göre cezalandıran, her ölümü bir sanat eserine dönüştüren narsist bir zanaatkardır. Kimini farelerin dişlerine emanet eder, kimini başkasının kanlarına buğulanmış şekilde yok eder, kiminin boğazını ve bedenini ayırarak hayatına son verir, kimini kendi hırsında boğarak. Kasabayı terk etmeden önce Pera'ya son ve en acımasız veda hediyesini bırakır: En yakın arkadaşının cesedi. Adalet arayışıyla yola çıkan Dedektif Pera, bu kanlı izleri takip ederken kendi felaketine sürüklenir. Nefretle başlayan bu takip, Pamir'in karanlık cazibesine kapılmasıyla zehirli bir aşka dönüşür. Pera, avcı olduğunu sanırken; aslında kanatları Pamir tarafından katlanmış bir kelebek origamiye dönüştüğünü fark etmeyecektir.