Derler ki; anka kuşu o kadar çok acı çekermiş ki sonda bu acıya dayanamaz ve ölürmüş. Çektiği acıları güce dönüştürerek tekrardan küllerinden doğarmış ve buna yeniden doğuş derlermiş. Adel Liya Çakır o gün o kadar çok acı çekmiş ki, bu acıya dayanamamış kendi içinde kendini öldürmüş ve bu çöküşü güce dönüştürerek tekrardan ayaklanmış, küllerinden doğmuş. Ve Pençe timi şehit olduktan sonra anka kuşu yanıp küle dönmüş, Anka timi ise küllerinden doğmuş. ATEŞ örgütü adında olan terörist grubunu çökertmek için kurulan ANKA timi yeniden doğuşu temsil edecek. Teröristlerin korkulu rüyası olan ANKA, yanıp kül olmuş fakat küllerinden doğmayı da bilmiş. Ve Adel Liya Çakır intikam almak için yanıp tutuşan kadın, intikamını almadan durmayacakmış. 🎬🎶

İnsanlarla şeytanlar, zehirlerle yılanlar, gecelerle kabuslar, doğrularla, yalanlar oynar. Ve yeryüzünde cirit atarken maskeli canavarlar; kötü kadınlar, ateşle oynarlar. ••• •Yetişkin okurlar içindir. •Kitabın konusu ve kurgusu tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir (ç)alıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Öldü sanılan Şimal'in 17 yıl sonra gerçek ailesini bulmasıyla başlayan bir hikaye. Hem hüznün hem aşkın hemde komediyi barındıran bir hikaye. Bir şans ver emin ol ki seveceksin ;)

Kitap Kapağı Editi:Ponckguyruk Bu okulda farklı Canavarların çocukları vardır ve Bu Çocuklar,Yaratıkların,İnsanlardan olma çocuklarıdır Eclipse Nightinggale, Annesi'nin isteği üzerinde 18 yaşında gitmesi gereken okula 14 yaşında gider.Okul çeşit çeşit Melezlerle doluyken,Eclipse bu melezler arasında arkadaşlarını bulur Ama yaklaşan bir tehdit,Okulu ve Eclipse Nightinggale ve Arkadaşlarını tehdit etmektedir (Not:Bu serinin,Percy Jackson ve Olimposlular Serileri ile bir alakası yoktur.Melezler Okuku tamamiyle kendi evrenine sahiptir.)

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Rusya'da yaşayan kız gerçek ailesinin Türk olduğunu öğrenir. Çekinceleri olurken yeni ailesinin kendisine nasıl davranacağını bilemiyordur. Öğrenmeniz için kitabıma bekliyorum ballarım...

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

Adım İz. Adım gibi iz bırakmaya gelmiştim. Peki ya kime bırakacaktım? Kendime mi? Yoksa hiç görmediğim aileme mi? Yaşamak bu kadar zor olmamalı değil mi? Peki neden bu kadar zor? Kızların en büyük yarası ailesidir derler. Doğru. Benimde. Omzuma astığım çanta ile sessizce koridorda ilerliyordum. Siyah, kısa saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp, etrafa baktım. Kimse yoktu. Merdivenlerden sessizce inip kapıya ulaştım. Yurdun kapısı geceleri kilitli olurdu ama neyse ki bende anahtar vardı. Kapıyı açıp sessizce kapattım. O sırada merdivenlerin bitiminde ki, bankta gözüm takılı kaldı. Yurdun bahçesinde ki bu banka, küçükken ne kadar oturup annemi beklemiştim hatırlamıyorum. Saatlerce beklemiştim annemin, babamın gelip beni almasını, evimize gitmeyi ama hiçbir zaman gelmediler. Küçük kız çocuğu hiç pes etmeden beklemeye devam etti. Ama ben artık o küçük kız çocuğu değildim. Büyüyünce gelmeyeceklerini anlayınca artık bir daha asla bu banka oturmamıştım. Beklememiştim. Şimdi ise yıllar sonra oturdum bu banka. Zihnim de ise, yıllar önce bu banka oturup annemin gelmesini beklerken söylenenler yankılandı. "Annen ve baban seni hiç sevmedi." "Salak mısın kızım? Annen seni sevseydi çöpe atmazdı." Ben ise sadece sustum. Sadece sustum. Beni isteselerdi, sevselerdi bir çöp gibi, çöpe atmazlardı. Kışın buz gibi havada yeni doğmuş bir bebeği çöpe atmazlardı. Küçükken itiraz ederdim. Artık etmiyordum çünkü hepsi haklıydı. Peki ya bunca yıl sonra ortaya çıkan ailemi ben kabul eder miydim? Hayır. Koca bir hayır.

"Sesimi alabilirsiniz ama beni durduramazsınız!" Esir düştüğü zaman kardeşlerini gözlerinin önünde şehit veren, aynı zamanda ses tellerini de kaybeden bir askerin hayat hikayesi...

YARI GERÇEK AİLE KURGUSUDUR! "Bir sonbahar yaprağı gibiydim ben, sıradan ve değersiz. Rüzgarın daima savuracağı ve daima zarar vereceği bir yaprak..." Bazen delilik, küçük bir tebessümde saklıdır... Dışarıdan bakınca sertleşmiş, kurumuş, rengi solmuş gibi duran ama eline aldığında hâlâ damarlarını görebildiğin bir son bahar yaprağı. Birileri için yalnızca yere düşmüş bir parça. Birileri için ise yıllarca saklanacak kadar özel. Bakmadığın sürece bilemezsin. Okuduğun da değil, baktığında anlarsın. Sizi Zeynep Arslanoğlunu okumaya değil, anlamaya davet ediyorum... Var mısınız? HİKAYE DÜZENLEME AŞAMASINDA HER HAFTA MUTLAKA YENİ BÖLÜM GELİYOR... İÇERİĞİN DE KÜFÜR, ARGO, VE RAHATSIZ EDİCİ UNSURLAR VAR RAHATSIZ OLANLAR LÜTFEN OKUMASIN... Başlama tarihi: 13/04/ 2025