Mardin'in bin yıllık taş duvarları arasında, Cihan ve Alya'nın kaderi binlerce farklı ihtimale gebe. Bazı geceler şömine başında mısır kokulu bir huzurla geçerken, bazı geceler bir otel koridorunda yarım kalan itiraflarla mühürleniyor. Bu çalışma, Cihan ve Alya'nın hikayesine alternatif pencereler açan kısa hikayelerden (one-shots) oluşmaktadır. Peki ya o gece ayrılmasalardı? Peki ya Boran'ın gölgesi üzerlerine hiç düşmeseydi? Peki ya aşkları, her şeyin bittiği denilen yerden yeniden başlasaydı? Bazen küçük Deniz'in masum uykusunda saklı bir aile tablosu, bazen ay ışığının altında yankılanan tutkulu bir yemin... Her bölümde farklı bir ihtimali, yaşanmamış bir anı veya hep hayal ettiğimiz o "mutlu son"ları okuyacağız. "Seni izlerken... Yanımda olmana, benimle olmana inanamıyorum bazen." Mardin'in rüzgarına karışan, sadece Cihan ve Alya'ya özel, zamansız ve mekansız aşk hikayelerine hoş geldiniz.

Uzak Şehir dizisinde yaşanmasını istediğimiz sahneler yazılmıştır.

Boran'ın gölgesi sonunda dağılmış, Alya ile Cihan ikinci kez - bu kez kendi iradeleriyle - "evet" demiştir. Ancak özgürlüğün rahatlatıcı sessizliği yerini beklenmedik bir fırtınaya bırakır. Kavuşmanın ateşi dinse de Alya'nın içindeki açlık, daha derin ve daha talepkâr bir hâl alır. Cihan'ın o sakin, hükmeden bakışlarının karşısında Alya, bir gerçeği fark eder: Cihan'ın ona yalnızca dokunuşu yetmiyor - nefesini, sesini, aklını, tüm varlığını istiyor.

" Karnında bebeği ile acımasız törenin eline kalmış bir kadın ve sırf hayatı kurtulsun diye hiç tanımadığı kadını ve çocuğuna sahip çıkmaya hazır olan bir adamın hikayesidir.. "

CihAl&Ozsin kısa hikayeler

​Aynı sokakların tozunu yutmuş, aynı yağmurlarda ıslanmışlardı; ama kalpleri birbirine hep bir mevsim geç kalmıştı. Ozan, Kars Kalesi'nin vakur ve dondurucu sessizliğinde kendi yalnızlığını emzirirken; Sinem, İzmir'in kordon boyunda, denizin tuzuyla yıkanan yarım kalmış bir rüyanın içindeydi. Onlarınki sadece bir mesafe hikayesi değildi; hayatın ördüğü duvarların hikayesiydi. ​Ozan, başka bir kadının imzasını taşıyan bir evliliğin soğuk odalarında yankılanan bir sessizlikti. ​Sinem ise kalbini bir başkasına emanet etmiş ama ruhunu hep o eksik parçada bırakmış bir sığınmacıydı. ​Aşkları, nefretin en koyu tonuyla beslendi. Önce birbirlerinden kaçtılar; çünkü birbirlerinde gördükleri şey, vazgeçmek zorunda kaldıkları hayalleriydi. Kars Kalesi, onların imkansızlığının şahidiydi. Karlar altında kalan o devasa taşlar gibi, duyguları da buz tutmuştu. Ancak İzmir'e uzanan o gizli yollar, buzları eritmeye yetti. İzmir'in neşesi, Kars'ın hüznüne çarptığında; nefret yerini tutkuya, sitem yerini teslimiyete bıraktı. ​"Sen Kars'ın hiç bitmeyen kışıydın, ben İzmir'in hiç dinmeyen rüzgarı. Biz aynı cümlenin içinde yan yana gelemeyen, ama noktası aynı yere konan iki devrik hikayeyiz." ​Yıllarca aynı şehirde nefes alıp, birbirinin içinden geçip giden ama asla dokunamayan iki ruhun, geç kalmışlıkları üzerine kurulu bu destan; şimdi yasak bir sevdanın küllerinden yeniden doğuyor.

Bir yanda Kocasını kaybetmiş kalbi kırık bir KADIN..Tek tutunacak dalı canından çok sevdiği oğlu Deniz Cİhan..Mardine gelmesi onu farklı hayata sürükleyecekdir.. Bir yanda sevmemeye yemin etmiş bir ADAM..Ailesi için her şeyi yapmaya hazır..Kardeşinin ölümü ile tüm hayatı değişecekdir..

Yasak olan, en çok yakışan mıdır? İki kalp birbiri için atmaya başlayınca yasak tanınır mı? Gönül ferman dinler mi? Bu soruların cevabını verebilecek bir çift vardı. Ve belkide onlar da bunun farkındaydı. Ozan ve Sinem, kendilerini bulduklarını bunca yılın sonunda anlamışlardı ve artık bazı şeylerin geri dönüşü yoktu.

Uzak şehir dizisi için bir araya gelen Ozan ve Sinemin hikayesidir

#fatvius ask nefret