တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပျံသန်းရတာ အားနည်းလာတယ် ငါ့ အတောင်နှစ်ဖက်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဘဝကိုဖိနပ်လိုလုပ်စီးတဲ့အခါ အိမ်ပြန်ချိန်တွေပဲ ပါးပါးလာတယ် တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုဖို့နေရာရှာတော့လည်း အမေ့ရင်ခွင်ဟာ ဟိုဘက်ကမ်းက မီးအလင်းရောင်လို မှုန်ပျပျဝေးခဲ့တဲ့ညတွေ ဇာတ်လမ်းမဆုံးခင် ကြော်ငြာဝင်သလို လူတွေအားလုံးဟားတိုက်ရယ်မောခဲ့ကြ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန်ခဲ့တာပါပဲ အလင်းနဲ့ဝေးဝေးလာတိုင်း အမှောင်ထဲနေဖို့ ကျင့်သားရနာကျင်ခဲ့ စိတ်တွေ တစ်နေ့တစ်နေ့တော့ အိမ်ပြန်လာမယ် မျှော်လင့်ရတာပဲ ဘယ်သူမှ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ ပြောမပြဖြစ်ဘူး နေ့ခင်းဘက်လူမြင်မခံဝံ့တဲ့ ငှက်ကလေးဟာ ငါ့နဲ့ မောင်နှမအရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း...

'ငါသေမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းလိုချင်တာ ဘယ်တော့မှ မရစေရဘူး...' မင်းရတု 'အေး...ငါကလဲ မင်းသေမယ်ဆိုရင်တောင် ငါလိုချင်တာရအောင်ယူမှာ...' မင်းရမာန် _________________________________________ မချစ်တတ်သူခြင်း ချစ်မိကြတဲ့အခါ.... အဲ့ဒီ့အချစ်တွေဟာ အကောင်းအတိုင်းဖြစ်တည်နိုင်မလား အချစ်ကြီးလွန်းလို့ အမျက်ကြီးကြတဲ့အခါ... အချစ်တွေကရော အကောင်းအတိုင်းပြန်ဖြစ်နိုင်မှာလား... Author: LeeSeungHan ( မိုးဖျား ) အမုန်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လို့ပဲပြောချင်ပါတယ်။ မျက်ရည်ခိုင်မှဖတ်ကြပါ အဆုံးထိဖတ်ပြီးရင်တော့ မမေ့နိုင်စရာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်မယ်လို့ထင်တယ်။

(Unicode & Zawgyi) သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားမှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့.....ဆူး.....။

ပေးဆပ်ခြင်းဆိုတဲ့ အရာကို ငါက ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းမှာ မင်းကတော့ ရယူခြင်းရဲ့ ဝေးရာကို ဆက်တိုက်သွားနေခဲ့တယ်... ဒါ့ကြောင့် ထင်ပါရဲ့.. တို့နှစ်ယောက် မဆုံနိုင်ခဲ့တာ.. ------------------------------------------------------------ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတဲ့ အရာကို ငါက က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတုန္းမွာ မင္းကေတာ့ ရယူျခင္းရဲ႕ ေဝးရာကို ဆက္တိုက္သြားေနခဲ့တယ္... ဒါ့ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕.. တို႔ႏွစ္ေယာက္ မဆံုႏိုင္ခဲ့တာ..

My first Story 💜 (Own Creation)