Eğer otuz yaşına geldiyseniz ve hala bekârsanız toplum için resmi olarak çanlar çalmaya başlar. O saatten sonra seçme şansınız yoktur. Birileri çıkar, "Bu olur mu?" diye sormadan nikâh masasına oturturlar sizi. Ne olur mu? Kim olur mu? Önemli değil. Otur. Bazı kesim için evlenmemek diye bir seçenek yoktur. Evlilik sanki vatandaşlık göreviymiş gibi on sekiz yaşını geçince hadi bakalım, nikâh masasına... "Bekâr var mı?" "Var!" "Kaçıyor!" "Yakalayın!" Evlenmeyeni şeytan taşlıyormuş gibi büyük bir coşkuyla zorbalarlar. Onlar için evlenmeyen kadın evde kalmış demektir. Kimse onu istememiştir. Kesin kusurludur. Yüzünde, kişiliğinde, psikolojisinde bir bozukluk vardır. Ve tüm bunların üzerine giydirilen son ceket; "Kız kurusu." Hele ki toplumca kabul edilmiş bir yaş eşiği var ki o yaşı geçtiğiniz zaman hemen en uygun damat adayı araştırmaları başlar. Aman şöyle işi var, böyle iyi bir aile... ve sonrasında gelen o meşhur bağlaç, "ama." O 'ama' kelimesinden sonra insanın içi kararır. Dünya üstüne çöker ve damat adayı bir anda evrim geçirmiş gibi çirkinleşir. Peki o yaş eşiği kaçtır bilir misiniz? Bilmiyorsanız ben söyleyeyim yirmi beş... Yirmi beş yaşını geçtiyseniz ve bekârsanız vay halinize! Otuz yaşına gelmiş ve hâlâ evlenmemiş beni düşünün bir de. Yirmi beş yaş eşiğini çoktan geçmişim ama koca adayı bile yok, skandal! Mahallemize özel bir gazete çıksa baş manşetten medeni durumum haber olurdu öyle büyük bir olay.

"Bazı günahlar yedi yıl pusuda bekler." Ülkü için hayat zor olsada, abisinin en yakın arkadaşı Özgür'ün gölgesinde, güvenli ve huzurlu bir sığınaktı. O sokağın tozunda, omuz omuza büyürken Özgür'ün saklı sevdası yavaş yavaş Ülkü'nün kalbine düşüyordu. Ama o gece... Mahallenin tüm ışıklarının söndüğü o karanlık gece, her şeyi alıp götürdü. Şimdi aradan geçen yedi yılın ardından, hiçbir şey bıraktığı gibi değil. Ne sığındığı o liman aynı, ne de Özgür'ün gözlerindeki o tanıdık bakış... Mecburiyetlerin ve sırların gölgesinde kurulan bu yeni hayat, bir aşkın küllerinden mi doğacak; yoksa yedi yıl önce ekilen nefretin hasadı mı olacak? "Kimse bıraktığın yerde kalmaz. En çok da gitmesine asla izin vermediklerin."

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

İnsta: assa.sll Yaşamın Ahengi Kitabımın Yan Karakterleri Olan "Cihan & Hawin" için yazılan kurgudur. ~|~ Bir gece ansızın bakışan gözler, sonsuzluğa mı uçar? Peki ya; sonsuzluğun olmadığı bu diyarda, ölümsüz sevdalar mı doğar? Aşk geçicidir, Sevda yorucu... Lakin yürek tutuldumu, elden bir şey gelmez. Onların hikayesi uzundu... Hem uzun hem yorucu... İkiside sevdanın yükünü kaldıramayacak kadar güçsüzdü... Amma ve lakin birlikte yenemeyecekleri bir güçte yoktu. ~|' Kurgunun ilerleyen zamanlarında yetişkin & Psikolojik içerik olacaktır. Lütfen uyarıyı dikkate alınarak okuyunuz .

Acı acı baktı sevdiğine Suna belkide bu bakış ona son vedasıydı. mahkeme koridorları bu kadar soğukmuydu yoksa ?yoksa ona mı öyle geliyor. "Sunam" sevdiği adamın acı barındıran ses tonuyla.ilk sevdiği adamın eline sonra gözlerine baktı genç kız. O ellerde abisinin kanı vardı gözlerinde ise korku ama tutsaklığın korkusu değildi kaybetme korkusu. "Biz artık seninle Dicle, Fırat gibiyiz" Sevdiğinin gözlerinden akan yaşı silmek için uzandı Alpaslan ama genç kız uzaklaştı "Biz seninle artık iki düşman ülke gibiyiz" Mahkeme koridorları bir sevdanın bitişine şahit oldu.

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir avcı ve av hikayesi değil.. Bir avcının, av olmak pahasına başka bir avcıyı avlamasının hikayesi. Bir adamın ellerine düşen bir kadın... O adamın ellerine düşmek için her şeyi yapan bir kadın... Takıntı mı aşk mı? Turuncudan nefret eden bir kadının gökkuşağının ikinci katmanına hapsolma hikâyesi... Turuncudan nefret eden bir kadını, gökkuşağının ikinci katmanına hapseden bir adamın hikayesi... Kadın o katmana girebilmek için ölümü bile göze almıştı. • Gerçek kişi ve kurumlarla alakâsı yoktur. Tamamiyle hâyâl ürünüdür! Yetişkin okurlara uygun, psikolojik öğeler barındıran, romantik bir kurgudur.

Yıkım ve Yara. Bu iki dost insanoğlunun hayatını ne kadar etkileyebilir? İki doktor. Beş hasta. İki Psikiyatrist yarası derin beş hastasını özel bir eve yerleştirir. Zaman geçtikçe hastaları inceleyen ve gidişatlarını basına yollayan doktorlar evde çıkacak karmaşalardan ve aşk meselelerinden bir haberdir. Zaman ilerledikçe iş yalnızca bir psikiyatrik deney olmaktan çıkar. (...) "Yetişkinlik çocukluğun eseridir." Demiştim zamanında. Kimse ciddiye almamıştı. "Yaralı insan çabuk bağlanır." Demiştim sonra. Bu kez herkes ikna olmuştu. Bu evdeki herkes içinden bir şey bulmuştu çünkü... Yazardan: Her hafta cuma günü yeni bölüm!!!

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta." Yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.