Kader'in gayrete aşık olduğu bu dünya da aşka umutla bağlanıp bir hayattı kurtarmak ne kadar mümkün kılınabilirdiki. Kendi hayatını, kendine göre değilde ailesi'nin kurallarına göre yaşayan güzeller güzeli 𝓑𝓮𝓻𝓲𝓽𝓪𝓷 𝓐̂𝓼̧𝓪𝓷 𝓢𝓪𝔂𝓮𝓭𝓪𝓻. Bir ölüm binlerce hayatta kabus. 𝓑𝓪𝓻𝔃𝓪𝓷 𝓚𝓮𝓳𝓪𝓷. Nâm-ı değer '𝓢𝓮𝓻𝓱𝓲𝓵𝓭𝓪𝓷' Sevdiği kadınla evleneceği gün büyük bir suikast'e maruz kalıp sevdiğini kaybetmesi ve tekerlekli sandalyeye mahkum kalmasıyla hayatta, umuda kapılarını kitlemişti. Ama o kapılarını kitlediyse hayat o kapıları kırmaktan vazgeçmezdi. Canım, kanım dediği amca oğlu düğün günü ölmesiyle dul kalan, daha önce görmediği halasının kızıyla evlenmek zorunda kalır. Bu iki farklı insan, farklı hayat, farklı düşünceler tek bir umut. °°° 20.10.2024 KURGUMUN (Ç)ALINMASI SONUCU GEREKLİ HER ŞEY YAPILACAKTIR! Kitap kapağı- Anonim

Ölen bir kadının kimliği, hayatta kalan bir kadının kafesi olabilir mi? Duru uyandığında zihninde sadece beyaz bir boşluk vardı. Kendine ait olduğunu sandığı bir isim, hiç tanımadığı bir geçmiş ve çenesini öfkeyle sıkan acımasız bir adam: Aras. -Hafızan olsun ya da olmasın, bu evlilik gerçekleşecek. Aras'ın buz gibi sesi, Duru'nun damarlarında donarken bildiği tek bir gerçek vardı: Bu adamdan kaçışı yoktu. Ancak bilmediği çok daha korkunç bir sır, mezarın soğuk toprağında gizliydi. Aslında ölen Duru'ydu. Ve şu an hayatta olan, onun kimliğine tutunan, kendini o sanan ikiz kardeşiydi. Hatırlamadığı bir hayatı yaşıyor, tanımadığı bir adamın nefretini soluyor ve hiç işlemediği günahların bedelini ödüyordu. Ve asıl korkunç olan şuydu: İkizinin yerine geçen kadın, bir kurban değil; karanlık dünyanın en soğukkanlı tetikçisiydi. Parmakları silah kabzasına alışkındı ama şimdi bir alyansa mahkûm edilmişti. Kas hafızası öldürmeyi biliyordu ama zihni sevmeyi deniyordu. #aras #arassoylu #derin #duru #aksiyon #romantizm #gizem #gerilim #intikam #mafya #karanlık #ajan #tetikçi #sır #yalan #ihanet #tutku #güçlükadın #zorakievlilik #entrika #kurgu #gençkurgu #tehlike #sahtekimlik #karanlıkaşk 17/10/2025

"Sakın, sakın Ala, aklının ucundan dâhi geçirme." Diye burnundan soludu. Sinirle bir adım attım. İşaret parmağımı doğrulttum. "Sakın Yüzbaşı, sakın ola bana o isim ile seslenme. Senin o ismi demeye artık hakkın yok! Balca'yım ben anladın mı?!" Sendeledi, canı yanmıştı, yansındı. Bana bunu yapmayacaktı. "Senin adın o, ben nasıl senin adını başka bir isminle sesleneyim Ala!" Benim adım artık Ala değildi, o Ala'yı bitirmişti, Ala tekrar ölmüştü. Bir daha gelmemek üzere. Sinirle omzundan ittim. Tekrar sendeledi. Kimsenin yıkamadığı Yüzbaşı Karan Çevik'i ben bir itmeyle yıkıyordum. "Öldürdün lan Ala'yı, öldürdün. Bir daha geri getirmemek üzere öldürdün." Gözlerinde yapma der gibi bir hâli vardı. Yapacaktım. "Deme öyle, nolursun Ala yalvarıyorum sana deme öyle." Sol gözünden yaş aktı. "Ne yalvarıyorsun lan sen bana! Ne hakla? Hangi sıfatla bana yalvarıyorsun. Artık ne ölüne ne ölüme Karan Çevik." İki Yüzbaşı, iki çocukluk arkadaşı, iki asker arkadaşı, iki şehit çocuğu, iki yaralı çocuk. Bir tim komutanı, bir o timin askeri. Ya ikisi birbirini tamamlayacaktı, ya da ikisi de birbirini bitirecekti...

Xezâl bilemezdi bir söz için görmediği bir adama gelin olacağını. O her şeyini bir söz için bıraktı Amed topraklarından Rıha'ya damatsiz gelin geldi. jêhat xemgîn o bir karanlıktı. Kimseyi görmeye dahil tahammülü olmayan bir adamdı. Evleneceksiniz dediklerin de ikisi de nefret kustu birbirine xezâl onu almak için bile gelmeyen bir adamla evlendi. Bir söze kurban edilen iki can iki yürek di onlar. XEZÂL 🦋 JÊHAT Yazım başlangıcı 07:03:2024. Kitap ismi ve geçen olayların kullanılması ne iznim yoktur.... Watpad de XEZÂL adında yazılmış ilk kitaptır....

Mahir, yıllarını sevdiği kadına adamış bir adamken, bir ihanetle yıkıldı. Geriye sadece kızı Elîn kaldı. Azize, sevdiği adama çocuk veremedi diye kuma getirildi. Sonra da terk edildi. Yalnız kaldı. Ve sonra iki yaralı kalbin yolları kesişti. Zorla, mecbur bırakılarak, bir araya geldiler. Ama insan kalbi tuhaf şey. Kırık dökük de olsa, sevdaya hâlâ yer açabiliyor bazen. Bu kitap, belki de birçoğumuzun 'keşke'lerine benzeyecek. 'Keşke daha önce tanışsaydık' mesela. Mahir ve Azize'nin aşk hikáyesi Kitap kapağı: Damla_yazar Kitap şahsıma aittir. Yazım yanlışları olursa bana nazikçe bildirin. Azerbaycanlı olduğum için bazı sözler uyuşmaya bilir.

❝Sen ve beni, birbirimizden başka kimse iyileştiremez. Çünkü biz yaralarımızı nereden öpeceğimizi biliyoruz.❞ Otuz üç yaşında basit bir terzi olan ama zorunluluktan bir fabrikada çalışan Gülendam, yaşadığı mahallede adı çoktan 'evde kalmış kız kurusu' diye çıkmıştı. Başında şeytandan hallice olan üvey annesi ve onun kızı, arkasından yaptıkları oyun ile Gülendam'ı, mahallenin yıllarca arkasından konuştuğu bir adamla zorunlu evliliğe sürükler. 10.05.2024 -

Bazı yaralar tende değil, kalpte açılır. Bazen bir kurşun değil, bir bakış vurur insanı. Alatlı Timi'nin Komutanı, Yüzbaşı Karven Yaman Savran. Nam-ı diğer: Kıyamet Çünkü Karven, dokunduğu her hayatın sonunu yazan adamdı. Düşmanları ülkenin dört bir yanında timini ve Karven'in izini sürüyor, onları tamamen yok etmek istiyordu. Büyük bir operasyon gecesi vurulur ve ölümle yaşam arasında gözlerini kapattığında geride bıraktığı tek şey yarım kalmış bir görevdi. Bilinci yerine geldiğindeyse kendini karanlık bir odada, bir kadının bakışları altında buldu. O an fark etmedi; fakat kaderlerinin yönü çoktan değişmişti. Pusulanın iki ucu artık onları gösteriyordu, bir daha değişmemek üzere. Liva, doktorluk yeminine sadık kalmaya çalışan, yeni mezun bir doktordu. Hayatı sakin bir yolda ilerliyordu; ta ki Karven'e kadar. Yıllar sonra komutanı olacak adamı defalarca ölümden çekip aldı ve kaderlerini birbirine bağladı. Bilmeden, ülkenin en tehlikeli timinin kaderine adını yazdı. Bilmeden, Karven'in kalbindeki ilk çatlak oldu. Karven için Liva bir zaaf haline gelmişti. Ama bazı zaaflar insanı zayıflatmaz; güçlendirirdi. Düşmanları artık yalnızca Karven'i değil, Liva'yı da hedef alıyordu. Ve Karven ilk kez bir görevle değil, bir kadınla sınanıyordu. Liva, başına geleceklerden habersiz Alatlı Timi'ne katıldığında aslında bir birliğe değil, geri dönüşü olmayan bir savaşın içine adım attı. Karven ise onu korumak için gerçeği sakladı; çünkü bazen en büyük ihanet, sevdiğini korumak için susmaktır. Karven ilk defa bir kurşunla değil, bir bakışla vurulmuştu. O bakış, hiçbir zaman teninden ve aklından çıkamayacak kadar derine saplandı. Bu, kurşunların değil; kalplerin hedef alındığı bir savaşın adıydı. Ve bu hikâye, bir adamın en karanlık hâliyle bir kadına doğru yol alışının hikâyesiydi... O, SANA D

Hüzün Kovan Kuşu, kaybolmuş bir aşkın küllerinden yeniden doğmaya çalıştığı, gözyaşı kadar keskin, sevda kadar derin bir hikâye. Karaca ve Kaya... Birbirine zıt, ama birbirine ait iki ruh... Aynı mahallede devamlı itişmeyle geçen çocuklukları, zamanla tutkulu bir aşka dönüştüğünde kimse durduramaz sanmışlardı onları. Babaların öfkesi, kaderin acımasızlığı, ölümün soğukluğunun bile. Ama bir gün Karaca, her şeyi ve herkesi ardında bırakıp gitti. Kaya'nın kalbine saplanan sessiz bir vedayla. Arkasında cevapsız sorular, yarım kalmış hayaller ve bir mezar taşı bırakarak. Yıllar sonra peşinde sessiz acılar, içinde saklı sırlarla geri döndü. Ama artık ne Karaca eski Karaca'ydı... Ne de Kaya affedebilecek kadar aynı adam...

"Ceylan..." dedi ismimi söylemekten ne kadar hoşlandığını göstererek. "Senin evin burası derken bu konağı kastetmedim. Sonradan bulduğun aileni de..." Kaçırdığım gözlerim yeniden sahibini buldu. "Çünkü senin evin benim Ceylan. Senin yıllarca yok sandığın o evin, benim. Yuvan benim." Öyle miydi? Eğer ben, bu masalın sahici kahramanı olsaydım bir an olsun bu sorunun cevabını vermekten tereddüt etmezdim. Bu zamana kadar bildiğim, yanıldığım oldu derdim. Fakat değildim. Bu bir gün ortaya çıkacaktı ve ben o güne kadar bu evin sahibi gibiymiş gibi yapacaktım yalnızca. Bu yüzden ne hissedeceğine aldanmadan geri çekildim. Elleri tenimden ayrılırken bir an için boşluğa düşsem de aldanmadım. Meydan okuyan gözlerle baktım ona. "Cihan..." dedim incecik çıkan sesimle. "Tüm bu diyarı ayağıma da sersen, kan kokan birine evim demem. Yuvam bilmem..." Gözleri mümkünmüş gibi siyahın en koyu tonuna bürünürken acımadım, devam ettim. "Hani bir masalın ilk cümlesi derler ya bu şehir için..." Kafamı iki yana salladım. "Bizim sahte masalımızın son cümlesi olacak. Son cümlesi, binbirinci gecesi..." 🍂🍂🍂 Hikayenin tanıtım bölümleri ilk olarak Asran ismiyle yayınladı. © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz.