sweet like candy

Çokça aşk ve açık cinsel sahneler içerir. Rahatsız olacakların okuması tavsiye edilmez. ©Tüm hakları saklıdır. |sraylmaz| 2026

YETİŞKİN İÇERİK BULUNMAKTADIR. Bir kadın, iki erkek hikayesidir.

Onun en büyük şansızlığı, okulun zorbasının ona aşık olmasıydı. Pis zorba: O piçten ya uzaklaş ya da ben seni uzaklaştırayım

Güzel Zühre, derlerdi bana. Bahtın da, yüzün gibi güzel olsun. Onaltı yaşımdı. Sevdiğim gençle düğünümün arifesinde, adımı lekelerken bir adam, hayallerimi de beraberinde götürdü. Bir daha asla eskisi kadar mutlu olamayacaktım. Beni zorla alan adama hayatı zehir edip, yeniden özgürlüğüme kavuştuğumda, bunun çok da uzun sürmeyeceğini anladım. Kuma olarak gittiğim evde, kocama aşık oldum. Artık hem sığıntı, hem aşık, hem de anneydim.

1980'lerin ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi; ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Mihriban & Yusuf Ali... Cihan & Sibel... Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1980'lerin mutlu köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu.

Sadakat, en güvendiğin yerden kırıldığında başlar tüm hikayeler. Elif, hayatındaki en büyük yalanı bir gecede tenine mühürledi. Yasak olanın çekiciliği ile ihanetin soğukluğu arasında savrulurken, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordu. İki kişilik bir sır, sessiz bir fırtınaya dönüştü. Şimdi en zor olanı yapmak zorundaydı: Kendi gerçeğini saklamak ve maskelerin ardına sığınmak. Bazı günahlar gizli kalamayacak kadar ağırdır. Peki, bu sessizlik ne kadar sürecek? . Yaş farkı ve yoğun cinsellik içermektedir.

Eski sevgilisini geri kazanmak isteyen bir adam, çocukluk arkadaşı aynı zamanda asistanını sahte sevgilisi gibi tanıtır. ama plan ilerledikçe roller bulanır, duygular gerçek olmaya başlar . Aşk oyun tanımaz. Hele kalbin karıştığı yerde kimse rolünü uzun süre oynayamaz.

Yürüme engelli bir bey'in görücüsü olduğunu nereden bilebilirdi ki? "Abla sana görücü geliyormuş!" Gülnihal & Yaman

"Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.