အမုန်းကြောင့်မင်းကိုချစ်လာတာလား။ MewSuppasit ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးဖြစ်တဲ့ phi ကို လုံးဝလက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ GulfKanawut

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပျံသန်းရတာ အားနည်းလာတယ် ငါ့ အတောင်နှစ်ဖက်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဘဝကိုဖိနပ်လိုလုပ်စီးတဲ့အခါ အိမ်ပြန်ချိန်တွေပဲ ပါးပါးလာတယ် တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုဖို့နေရာရှာတော့လည်း အမေ့ရင်ခွင်ဟာ ဟိုဘက်ကမ်းက မီးအလင်းရောင်လို မှုန်ပျပျဝေးခဲ့တဲ့ညတွေ ဇာတ်လမ်းမဆုံးခင် ကြော်ငြာဝင်သလို လူတွေအားလုံးဟားတိုက်ရယ်မောခဲ့ကြ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန်ခဲ့တာပါပဲ အလင်းနဲ့ဝေးဝေးလာတိုင်း အမှောင်ထဲနေဖို့ ကျင့်သားရနာကျင်ခဲ့ စိတ်တွေ တစ်နေ့တစ်နေ့တော့ အိမ်ပြန်လာမယ် မျှော်လင့်ရတာပဲ ဘယ်သူမှ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ ပြောမပြဖြစ်ဘူး နေ့ခင်းဘက်လူမြင်မခံဝံ့တဲ့ ငှက်ကလေးဟာ ငါ့နဲ့ မောင်နှမအရင်းဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း...

မထင်မှတ်ပဲ အချစ်ဟာ ဖြစ်ပေါ်လာကျသည်။ ထိုမထင်မှတ်ထားတဲ့ အချစ်က လူတွေကို ကောင်းခြင်းတွေပေးသလို ဆိုးရွားခြင်းတွေလည်း သယ်ဆောင်လာပေးသည်။ မထင်မှတ်ပဲ လူတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး မချစ်တတ်သော အဖြူရောင် အောက်ခံစာရွက်လေးအား အချစ်တို့ဖြင့် ဆေးခြယ်လိုက်သည်။ ဆေးမှားသွားရင်တော့ အဖြူထည်စာရွက်လေးက ဆေးတွေကို ပြန်ဖျက်လို့မရပဲ စွန်းထင်းသွားမည်။ ဖျက်မရတဲ့ ဆေးသားကို ပန်းချီဆရာကြီးက တမင်ပဲ ဆေးမှားခြယ်မိတာလား ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆ ခြယ်သမိတာလားဆိုတာကတော့ ရေးဆွဲသူ စုတ်တံလေးရဲ့ ပဲ့ကိုက်ရှင် ပန်းချီဆရာသာအသိဆုံး ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ အဖြူရောင်စာရွတ်လေးကတော့ ချွတ်မရတဲ့ မှားယွင်းသော ဆေးသားတို့ သွန်းထင် ခဲ့ရသည်။ ဒါ့အတွက် ပန်းချီဆရာကြီးက ဘာများပြန် ပေးဆပ်ပါမလဲ။ August -20ရက်,2020 ခုနှစ် Wattpat တွင် စတင်ရေးသားခဲ့ပါသည်။