"Ήξερα πως όταν ερχόταν ο δαίμονας , θα ερχόταν και το τέλος μας" Ψιθύρισε σιγανά στο αυτί της και εκείνη γέλασε "Θα μου το πληρώσεις αυτό Άξελ!"

<<γειά σου Τολακο ή μάλλον να πω...Αρη>> άκουσα την φωνή της και πετάχτηκα όρθιος από την τρομάρα <<πως μπήκες μέσα? >>ρώτησα με γουρλωμένα ματιά <<δεν είσαι και πολύ προσεκτικος με τις μπαλκονοπορτες σου Τολη>> απάντησε << Θεοφανία να σου εξηγήσω>> είπα πανικοβλημενος και σηκώθηκα Πήγα να την αγγίξω αλλά εβγαλε το πιστόλι της και με σημάδεψε. <<Γιατί ρε Άρη γιατί? ΤΌΣΟ ΚΑΙΡΌ ΨΕΜΑΤΑ, ΕΊΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΑΡΗ, ΑΝΕΠΤΥΞΑ ΑΙΣΘΉΜΑΤΆ ΓΙΑ ΕΣΈΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΌ ΕΊΝΑΙ ΛΑΘΟΣ, ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΆΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ! Δεν γίνεται να είμαστε μαζι>>φώναζε πλέον έχοντας το όπλο της στο ύψος του λαιμού μου. << γιατί δεν γίνεται? >> είπα με σπασμένη φωνή <<είμαστε δύο διαφορετικοι κόσμοι Άρη, κοίτα μας μια αναρχική και ένας μπάτσος?Ποσο καιρό νομίζεις ότι θα λειτουργήσει?>> απάντησε με λίγα δάκρυα να στολίζουν το όμορφο πρόσωπό της << μα.... εσύ μου είπες κάποτε πως πιστεύεις ότι τα ετερώνυμα έλκονται! Δεν διαφέρουμε μωρό μου! >>είπα και έκανα πέρα το όπλο της και ένωσα παθιασμένα τα χείλη μας . . . . .

"Σου απαγορεύω να τον ξαναδείς!" Φώναξε ο Ίαν και Η Φαιθ τον αγριοκοιταξε... "Δεν καταλαβαίνεις! Πότε δεν θα καταλάβεις!" απάντησε και αμέσως τα πανέμορφα διχρωμα μάτια της άλλαξαν χρώμα. "Είναι θνητός που να πάρει η οργή! Πότε δεν σου απαγορεψα τίποτα αλλά κατάλαβε το ! Μας βάζεις όλους σε κίνδυνο!" Χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι δίχως να φοβάται την άγνωστη ακόμα φύση της. "Τον αγαπάω... Όπως κι εσύ αγαπας την μαμα πατέρα" Ο Ίαν πλησίασε και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Είδε την γυναίκα του να κάθεται στον κήπο και αναστέναξε. Δεν μπορούσε καν να βρει το κουράγιο για να της πει πως η Φαιθ μπλέχτηκε με έναν θνητό... "Πρέπει να τον ξεχάσεις. Αν εμοιαζες λιγο με την αδερφή σου όλα θα ήταν τόσο διαφορετικά...Παει και τελειωσε! Από δω και πέρα θα κυκλοφορείς με τον Λιαμ παντού!" Ακούγοντας τις τελευταίες του λέξεις ένιωσε θυμό. Τον Λιαμ τον σιχαινοταν ... Η πόρτα άνοιξε με μόνο ένα της νεύμα... Έφυγε δίχως να πει λέξη αλλά η σιωπή της τα έλεγε όλα... Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

70 κεφάλαια + Ανακοινώσεις Αρης και Ελπιδα.... Δυο διαφορετικα ονοματα και δυο διαφορετικες βαθια κρυμμενες και πονεμενες ιστοριες... Αυτη....Αποφασισε να κλειστει στον εαυτο της...Να απομακρυνθει απο ολους και απο ολα με αποτελεσμα η ζωη της να ειναι μονο το σχολειο στο οποιο δεχεται καθημερα...ασταματητα bullying απο ολους Αυτoς απο την αλλη,Ζει μια ζωη που ολοι θα ονειρευονταν...Υπεροχο σπιτι,Πλουσια οικογενεια...Ο φοβος του σχολειου...απο τους πιο δημοφιλεις...Ενα bad boy με ονειρικα ωκεανια ματια και εξωπραγματικη ομορφια...Ολες παρακαλουν για ενα βραδυ μαζι του...Αυτος παρα τη "φημη" του στο σχολειο επιλεγει να μενει απομακρος και μοναχικος...Ολοι νομιζουν πως ζει μια υπεροχη ζωη...Ομως οπως ολοι ξερουμε....το χαμογελο μας ειναι η καλυτερη κρυψωνα μας... #8η θεση Εφηβικη Φαντασια: 11/5/2017 #1η θεση Εφηβικη Φαντασια:30/5/2017

η ιωάννα ένα νέο κορίτσι γραφει με ένα σεξυ ανώνυμο αγόρι μέσω μυνηματων, τι θα γίνει όταν καταλάβει ποιος είναι? * 🆘 🔞🔞🔞 *18 ρℓυs *➕

Τα μάτια τους συναντήθηκαν τυχαία ένα ψυχρό και αδιάφορο βράδυ. Ο κόσμος γύρω τους χάθηκε, καθώς το βλέμμα του αντίκρυσε το δικό της. Εκείνος γαλήνια όμορφος, ελκυστικά έξυπνος και τρομερά ρεαλιστής. Εκείνη ρομαντικά όμορφη, εκπληκτικά εγωίστρια και υπερβολικά προσγειωμένη. Εκείνος δεν πίστευε στην μοίρα, εκείνη θα αρχίσει να πιστεύει σ' αυτήν όταν τον γνωρίσει. Δανάη-Γιώργος

Το βλέμμα μου πέφτει στα μελανιασμένα χέρια του. Θέλω να τα νιώσω ανάμεσα στα δικά μου, θέλω να ξέρω πως νιώθει. "Τα χέρια σου.." Λέω. "Παλεύεις συχνά;" Αποφεύγει να με κοιτάξει. Παραμένει ακίνητος χωρίς να απαντάει. Νιώθω τα χείλη μου να τρέμουν ενώ είμαι έτοιμη να ξαναμιλήσω. "Μήπως-" "Άκου." Κάνει μια μικρή παύση προτού συνεχίσει. "Δεν θέλεις να με μάθεις, εντάξει;" Μα θέλω. Νιώθω το στόμα μου να στεγνώνει με αποτέλεσμα να μην μπορώ να πω τίποτα για λίγο. "Δεν μπορώ να σε μάθω δηλαδή;" Ρωτάω σηκώνοντας το φρύδι μου. "Δεν χρειάζεται να το κάνεις." Άρα.. Αυτό σημαίνει πως μπορώ. • H.R 1# στην κατηγορία μικρού μήκους • |Bus stop| Boy's & Girl's pov •Εφηβική και Μικρού μήκους• 》Ολοκληρωμένη《

"Θα συμετειχεις ρε μαλακα;" Ακουσα την φωνη του Χρηστου απο διπλα μου. Πηρα μια τζουρα απο το τσιγαρο μου και τον κοιταξα. "Και για εξηγησε μου λιγο ξανα τι θα παιξει;" "Την βλεπεις εκεινη τη γκομενα εκει απεναντι; ωραια κοπελα αλλα δυσκολη. Ακουσα εχει πληγωθει ασχημα απο εναν φλωρο και γιαυτο ειναι ετσι" "Μπες στο παρασυνθημα" τον διεκοψα. "Καλα. Οποιος απο μας καταφερει να την ριξει θα περασει πολλα χρονια ευτυχιας. Λοιπον;" Καθησα και το σκεφτηκα για λιγο. Δεν θελω να παιζω με αισθηματα των αλλων, αλλα αυτο εκανα παντα. "Μεσα" ειπε αποφασιστικα. "Σου ειπα πως ειναι δυσκολη" Γελασα ελαφρως. "Αγορι μου, καποιοι ειμαστε γεννημενοι για τα δύσκολα "

Ένα 17 χρόνο κορίτσι η Μελ ζει στην Αθήνα μαζί με της μοναδικες κολλητές μετά από πολύ καιρό επιτέλους θα εμφανιστεί ο χαμένος της αδερφός. Τι θα γίνει όταν ζητάει βοήθεια από τον κολλητό του αδερφού της για να τον βρουν? Θα μάθει η Μελ ότι ο αδερφός της ζει και τι θα γίνει με τον κολλητό του αδερφού της θα έχουν καλη σχέση αυτοί οι δύο ή θα μισουνται??

«Που πας χωρίς εμένα πριγκίπισσα;» «Γιατί με εσένα που πάω;» «Στην κόλαση.» •she is his little princess • ❌DON'T COPY THIS STORY❌ {τα πρώτα κεφαλαία χρειάζονται οπωσδήποτε διόρθωση} 1ο βιβλίο (γράφτηκε σε ηλικία των 15-16)