•DÜZENLENECEK• (Finalden sonra baştan sona düzenlenip, ekleme ve çıkarma sahneler olacaktır) •yaş farkı •madde •tetikleyici unsur •psikolojik baskı •yetişkin içerik içermektedir. }{ Bir adam vardı kalbi buz tutmuş, yalnızlığa mahkum, şeytanın ta kendisi... »Ben, hepsinin gözlerimden dahi korktuğu adamım Loris... Her birine diz çöktüren ben! Nasıl oldu da onun tek bir bakışına kulu oldum söyler misin? Nasıl küçük bir kız çocuğuna yenildim? Her şeye kuşkuyla bakan ben, ona nasıl bu kadar eminim?« }{ ❗️KİTABIN KURGUSUNU, ÖZELLİKLE İLK BİRKAÇ BÖLÜMÜ YAYINLAMADAN BİRKAÇ YIL ÖNCE YAZDIĞIM İÇİN KESİNLİKLE YAZIM YANLIŞI, KURGU GİDİŞATI, KARAKTERLERİN TEPKİLERİ GİBİ BİRÇOK ŞEY FİNALDEN SONRA DÜZENLENECEK. BUNU BİLEREK OKUYUN LÜTFEN. VEYA DÜZENLENMESİNİ BEKLEYİN ÇÜNKÜ BAHSETTİĞİM BÖLÜMLERİ -DÜZENLENMEMİŞKEN- ATLATTIKTAN SONRA BIRAKMAK İSTEMEYECEĞİNİZE EMİNİM❗️ Bu, yazar olarak benim tavsiyem. Uyarsanız çok sevinirim ve şimdiden teşekkür ederim.

"Ben hep gökyüzündeydim ama sen beni hiç bir zaman göremedin. Parıltını saçman için çaba gösterdim ama sen bunu ayrılık sandın. " dedi ve ekledi "Bizim tekrardan doğuşumuzun adı : 'Güneşin aya tutulduğu gece' olacaktı ."

Her başlangıç, bir bitiştir. Dagaz ise her başlangıcın arkasında karanlığı bırakmaktır. Bizim karanlığımız o geceydi arkamızda bırakmamız gereken ise onun ölümünü kabul etmekti. Peki ya sahip olduğumuz güçler? Irklar? Bize verilen bir lanet mi yoksa bize verilen son şans mıydı? Hayatını sadece bir şeye adayarak yaşamak, acılarından kaçamamak, zorunlulukların altında mağdur kalmak, bu bir şans değil lanetti. Biz şansımızı birbirimizi bularak başlattık..

"Kalbinin içinde yer ayır bana. Gözünden düşersem orada yaşayayım." ❀ Finifugal sonlardan kaçmak, herhangi bir şeyin sonlanmasından nefret etmek anlamına geliyor.

2069. Burada kuralları devlet koyar. Devlet yıkar, devlet bozar. Devlet doğar, devlet yaşar. Hatırla, tüm bunlar kumpas; küçük kafalarımızı köleleştirilmek için kurulmuş bir kumpas. Devlet parçalar, devlet birleştirir. Ve en çok da, öldürür. 2069. Bir deney böyle bir dünyada neyi değiştirebilir ki? xxx İthaf: Distopik kafamdan çıkan tüm karakterlere ve gelecekteki kendime. xxx WattpadSciFiTR Kıyamet ve Distopya Senaryoları Listesi'nde! ✅ xxx 300819 - 050620

2019 Wattys Ödülleri - Tarihi Kurgu Kazananı Kimsenin gözlerinde göremediğim pişmanlığı onun gözlerinde görebiliyordum, onu anlıyordum. Ona güvendim, bize güvendim. Ormanda duyduğum çığlığın sahibi bendim, boğulan çocukluğumu izleyen ve alacaklı gibi gelecekten gelip yine şimdiki halimin yakasına yapışan bendim. Zamanın her çizgisinde varoluşumu kökünden kazıyarak kendimi büsbütün geçmişten siliyordum. Zamanı mahvediyordum. Orman; bir zamanlar burayı mesken tutmuş bir kızın bütün anılarını yok edişine tanıklık ediyordu. Gerçeklikten sıyrılmış ve kendi yalanlarına gömülmüştü. Çağlayan nehre geçmişinin külleri süpürülmüştü. Evi yok olmaya yüz tutmuş bir kızın kendi topraklarında filizlenerek yeniden hayat bulma hikayesi.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

Gizemine ibadet eden bir kadın, her hareketinden kendine duyduğu sarsılmaz güvenin yansıdığı bir adam.

Yazarın buradaki son sözlerini barındırır + Karanlığın Yüzü ile ilgili bilgi + içten içe :)