Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

"Vera" dedi, ben ona dalmışken. "Efendim" "Çok güzelsin" Şimdi kalbim; ölüme atlamak üzere olduğum zamanlardaki gibi hızlı çarpıyordu...Bora, benim çok derinlere gömdüğüm duygularımın toprağını kazıyordu. Oysa gömülü olanı çıkartamaz, aksine kendi de girerdi toprağın altına. Bilmiyordu ki benden hiç bir şey olmazdı.Ben ölüm tarihini kara kaplı defterin son sayfasına yazıp, o günün gelmesini iple çeken kızdım. Yeminim vardı, geri dönmezdim. Toprağı kurumuş mezarın başında, toprağın altındakine gel diyordu, Bora. Bu imkansızdı. Ben bunu Annem ve babam gelmediğinde anlamıştım. "Güzel miyim bilmiyorum" "Güzel değilde nesin, Vera " dedi. Yine içimi tırmalamıştı Vera deyişi.... "Üzgünüm, Bora" "Üzgünken daha güzelsin" dedi bu sefer. Üzgün olduğuma sevindim...nedensizce...

Her rengin bir anlamı olduğunu biliyor muydunuz? Mesela mavi; Sadakat demekmiş. Sadakati temsil edermiş. Mor asaleti, kahverengi güveni, pembe mutluluğu simgelermiş. Her rengin bir anlam olduğunu öğrendiğimden beri siyahım ben. Çünkü siyaha bakarsanız eğer görmek istediğinizi görürsünüz. Ben görmek istediğinizi gördüğünüz kişiyim. Mutluluk, sadakat, asalet yada diğer anlamlardan biri olmak yerine hepsini bünyemde barındırmayı tercih eden biriyim. ******* Selammm... Buraya ne yazarsam yazayım içerde olaylar çok farklı inanın. Bende minik bir kesit bıraktım. Benim hayal dünyama ve bizim krallığımıza hepiniz davetlisiniz. Okur yazarı yerine karakterlerine beraber yön verebileceğimiz bir kitap olsun. Vee içerdeki kargaşayı beraber çözelim..

Akıl hastanesi.. delilerle dolu lanetli yer. Diye başladım hikayeme. Oysa hikayenin sonunda evim olmuştu o lanetli yer. İçinde ki insanlar ise dostlarım. Ama unuttuğum bir şey vardı. Her zaman hatırlamam gereken yerde, unuttuğum bir şey. Hayat kimseye adil davranmıyordu. Sana da davranmadığı gibi. Canım yana yana beynime kazıdım tam da o cümleyi. "HAYAT KİMSEYE ADİL DAVRANMIYOR."