Kirpiklerime düşen damlalar göz kapaklarımı ağırlaştırıyordu. Her bir damlada güçsüz göz kapaklarım; sanki intihar etmek isteyen fakat bundan korkan güçsüz insanlar gibiydi. Güçsüzdüm ama su taneciklerine yenilecek kadar olduğumu bilmiyordum. Belki de zaman beni yıpratmıştı. Onca acıdan sonra bir de su damlacıklarıyla uğraşıyordum. Burnumda üzüm kokusu,sarıp sarmalıyordu beni. Etrafta sis ve duman. Her yer sırılsıklam. O anda doğup büyüdüğüm şehirden ayrılıp Kıbrıs'a taşındığımı farkettim. Nasıl olmuştu da beni hayatımdan çekip koparan insanlara anne baba diyordum ki? Ben sadece hislerimi yazıp biraz rahatlamak istiyorum. Hakkımda düşündükleriniz sikimde değil.