Canını vatan uğruna feda eden, kalleş saldırılar sonucu hayatını kaybeden bütün aziz şehitlerimize saygı, sevgi ve sonsuz minnetle... 🇹🇷 - - - Bir zamanlar ormanın derinliklerinde yapayalnız yaşayan bir asker varmış. Günlerden bir gün bütün ömrü savaşarak geçen bu askerin karşısına güneş saçlı bir kız çıkmış. Kız o kadar güzelmiş ki saçlarından kelebekler eksik olmazmış. O kadar güzel kokarmış ki arılar çiçek zannedip üzerine konarmış. Gözleri o kadar güzel bakarmış ki kızın göz göze geldiği herkes aklını kaybedermiş. Fakat kız düşman ülkenin kızı olduğu için birlikte olmaları imkansızmış. Derken güneş saçlı kız yalnız askerin gözlerine öyle bir aşkla bakmış ki asker hiç düşünmeden belindeki hançeri çıkarıp karşısındaki kızın eline vermiş. "Öldür beni! Aşkından öleceğim yoksa!" diye haykırmış kıza bakarak. Güneş saçlı kız ise gülümsemiş ve sakince askerin eline tutuşturduğu hançeri alıp kendi kalbine dayamış. Askerin gözleri korkuyla büyürken kız gözlerini ondan ayırmadan konuşmuş. "Eğer bir gün öldürecek olursam seni, ilk olarak buradan vuracağım. Çünkü sen buradasın, kalbimde."

Yüzünü görmeyeli, kokusunu ciğerlerime doldurmayalı, bal rengi gözlerinde erimeyeli dört gün olmuştu. Dört yüz yıl gibi gelen dört gün... Bakışları kırgın, bakışları hüzünlü, bakışları özlem dolu... Hüznü silip, kırgınlığı onaracak bir cümle kurmak istedim, başaramadım. Kalbim, kalbine kavuşmak istercesine deli gibi atarken tek yapabildiğim nemli gözlerimle ona bakmaktı. Acımızı hafifletebilecek ne söyleyebilirdim ki? Başka adamın tohumları karnımda büyürken ben seni seviyorum, mu? Sevgim, acısını, acımızı silip götürebilecek miydi? Gözlerimizi aynı hizaya getirmek adına diz çöktü. Ellerini dizlerime koyup bana bakarken bende ellerimi hasret kaldığım sakallarına götürdüm. Gözlerini kapattığında derin bir nefes alarak kokusuna divane olan ciğerlerime kokusunu hapsettim. 'Sakallarım bile özledi seni...' diye mırıldandı. Elinin altında titreyen dizlerime baktı. Başını yavaşça eğip diz kapaklarıma birer öpücük kondurdu. 'Yaralısın, parçalanmışsın. Kanıyorsun. Yaralarından, acılarından, kanayan yerlerinden, tüm düşmüşlüklerinden öpüyorum.'

"Neden böyle bir şey yaptın Yiğit abi ?" "Senin için Derin. " "İyi de neden? Neden benim için hayatını mahvettin?" "Nefret ettiğin kişi ile evlenmeni istemedim. " Yiğit o an aklına gelen dilinin ucundaki kelimeleri yutup en saçma cümleyi kurmuştu. Halbuki o an ne kadar çok isterdi gerçeği söylemeyi ama yapamadı. Ne hayatında verdiği en doğru karar olduğunu söyleyebildi ne de başka bir şey. "Evet Serkandan nefret ediyorum. Beni kurtardın. Ama sen benim abim gibisin ben seninle, yani sana hep abi gözü ile baktım. Şimdi bu evlilik nasıl olur düşünemiyorum. " "Biliyorum Derin. Sadece seni istemediğin bir evlilikten kurtarmak istedim." "İyi de yine istemediğim bir evlilik olacak. Üstelik abi dediğim kişi ile. " "Serkan ile evlenince olacakları bir düşün Derin. Onun mahallede nasıl biri olduğunu bilmeyen yok. Ve bunu söylemek zorundayım ki evlendiğiniz zaman sana istemediğin şeyler yapacaktı." Derin Yiğit in söylediklerinin doğruluk payını düşündü. O da biliyordu Serkan evlenince ona istemediği şeyler yapacaktı. "İyi de seninle evlenince ne olacak ?" "Derin bu senin bildiğin gibi bir evlilik olmayacak. Sadece seni kurtarmak için böyle bir şey yaptım. Bir süre evli kalacağız sonra da anlaşmadığımızı söyleyip ayrılacağız. " "İyi de benim mahallede Serkan ile adım çıkmış bunu kaldırabilir misin ?" "Ben senin nasıl biri olduğunu biliyorum gerisi umurumda değil. Eee ne diyosun? Evliliği kabul ediyor musun ?" Derin bir süre düşündü söyledikleri aklına yatmıştı. Hem böylesi daha iyi. Evet işin ucunda yine istemediği bir evlilik vardı ama Serkan ile evlenmek iyidir. Hem de Yiğit her şeyin formalite olacağını söyledikten sonra. Bu yüzden Yiğit ile evlenmeyi kabul etmeye karar verdi. "Kabul ediyorum Yiğit abi. " " Emin ol. Pişman olmayacaksın Derin. "

~TANITIM~ Avuçları arasındaki şemsiyeyi bin bir zorlukla tutmaya çalışan Ela,utancından başını kaldıramadı. "Her şeyin farkındayım ama...Ama yine de böyle olmak zorunda mıyız?" Yağan yağmurun arasından çıkmıştı kısık sesi.Ve şuan ağlamak üzereydi. "Zorundalık mı?Öyle bir şey yok.Yeni bir hayatım var artık ve istediğim şekilde yaşamak istiyorum Ela." "Ama..." "Gitsen iyi olacak.Buraya gelmen bile başlı başına büyük bir hata.Ne zaman büyüyeceksin sen?" Son cümle,Ela'nın kalbini epeyce zorlamıştı.Başını hafifçe kaldırdığında,elindeki şemsiyeye sıkıca sarıldı.Şu esna da tek dayanağı bir tek o kalmıştı çünkü. "Benim gitmem gerek.Sen de eve dön artık."diyerek arkasını dönen Ömer,yürümeye başladı. Geride kalan Ela ise bir daha asla karşına çıkamayacak olan şansı,denemek zorundaydı.Sarıldığı şemsiyeyi özgürlüğüne kavuşturdu ve kalbini her defasında zorlayan adamın peşinden hızlı adımlarla koşmaya başladı.Ona yetiştiğinde,arkasından sıkıca sarıldı Ömer'e. "Bana kırgınsın,farkındayım.Ama kötü bir niyetim yoktu,inan.Özür dilerim." "Ela..." "Yeni bir hayatın var ve alışman kolay olmayacak.Sadece...Sadece ne olur beni bırakma." ? ? ? Evet arkadaşlar ve G.K. Serimizin 3.kitabı ile yep yeni bir sayfa açıyoruz şimdi. Takipte Kalın??❤ Görüşmek üzere? BAŞLAMA TARİHİ:11.12.2017? BİTİŞ TARİHİ:???

Akşam Güneşi tüm ihtişamı ile genç kızın yüzüne vururken Harun yutkunmak zorunda hissetmişti. Aşk kolay değildi ama ikisini etkisi altına almıştı. Çekilecek acıları umursamadan bir bütün olmak adına çoktan adımlarını atmışlardı Harun ve Reyhan... Kenan abisinin emanetini bulmuştu ve vazgeçmeye niyeti yoktu tıpkı kendisine kafa tutan Güneş kadar kararlıydı. "Asla buna izin vermem! Hira benim kızım. Ben baktım, ben büyüttüm vermem sana kızımı." Kenan kendisine bağıran Güneş'in ne kadar korktuğunu bir kenara itmiş kendisini esir alan öfkesine yenik düşmüştü. "Senin kızın değil! Bakmışsın büyütmüşsün eyvallah ama bu kadar. Hira benim ölen abim ve yengemin kızı senin değil!" Peki şimdi bu savaşı hangi taraf kazanacak? Kapak tasarımı ebrar_ky Kitabımın çalınması veya kopyalanması durumunda hukuki süreç başlatılacaktır.

En büyük aşklar nefretle başlar... Kalbi nefretin ateşiyle yanıp kavrulan, kendi dışında hiç kimseyi umursamayan, bencil, kibirli ve tüm hayatını daha iyisi olabilmek için feda etmiş taş kalpli bir adam... Sevgi dolu bir yuvada büyümüş, sevgiyi tüm benliğinde yaşatan, iyilik dolu, neşeli ve bir o kadar alçak gönüllü güzel mi güzel bir kız...

(Wattpadde Alev adındaki ilk kitaptır.) Çok zeki ve çalışkan olan Alev'in elde ettiği başarılar herkes tarafından fark edilmişti. Yıllar önce öğretmenleri onun ne kadar iyi yerlere gelebileceğini öngörmüştü. Burslu olarak yurt dışına okumaya giden Alev, sekiz yılın ardından mahalleye dönmesiyle başlar her şey. Annesinin bir tanesi, abisinin miniği, tayfanın beyni, mahallenin kadın reisi... Herkes tarafından sevilse de tehlikeli düşmanları vardı. Onu takıntılı olarak seven ve intikam hırsıyla yanıp tutuşan kişilerin oynadığı oyuna kurban gitmişti. Her şeyini verdiği sözleri tutan, dürüst ve merhametli bir insan olması yüzünden kaybeden Alev, oynanan oyunu çözmeye çalışırken her taraftan farklı bir darbe alıyordu. İhanet, aşk, iftira, sırlar... Alev ve mahallesinde geçen olayları okumaya hazır mısınız?

İftira ahlaki bir katildir. - Benjamin Constant Üzerine iftira atılan bir öğrenci ve onun masum olduğunu ispatlamaya çalışan bir öğretmen.

Kalbini Bir Ömür Aşka Müebbet Eden Bir Adam.... Aşkıyla Kendine Müebbet Ettiği Adam için Af Yasasını Bekleyen Bir Kadın... Aşkın esareti ile yanan iki ayrı yürek... Çetrefilli bir Yaşam Savaşı! Kazananın belli olmadığı ama kaybedeni belli olan! Telif hakları Kültür Bakanlığı tarafından onaylanmış olup Yazara aittir.