Günahların kefenle örtülüp, tabutla toprağın altına gömüldüğü yerdi Karadeniz. Dağların mezar olduğu, kara sularının çığlıkları yuttuğu ve gökyüzünün acıyı bahşettiği yerdi Karadeniz. Herkes günahkâr, herkes masum. Peki ya toprağın altına gömülenler... unutulur muydu? Geçmiş susup zalimler konuşur muydu? Geçmiş susmazdı. Mazluma külünü yağdırır, kaçtığı toprakları cehennem bilirdi. Ezelden yazılmış olan yazgı bundan ibaretti. O cehennemin ortasında iki masum yüreğin birbirine tutunmasıydı yazgı. Acının ta kendisi olan kadınla acının içinden geçmiş bir adamın kırık dökük sevdasıydı. Zalimin karanlığının gölgesi üzerlerine düştüğündeyse kaçamamışlardı. Alabildiğine yanmış, son damlasına kadar kanamışlardı. Yangının ortasına doğan onlara umut değil, cehennemin yedinci katına kesilmiş bir biletti.

Sevda neydi? Karşılık bulmak mı? Yoksa hiçbir karşılık beklemeden, yıllarca aynı ismi içinde taşımak mı? Belki de gerçek sevda buydu. Söylenmeyen onca şeyin içinde, bir ömür susabilmek...

"Ben yapmadım!" Dedim hırlarcasına. Zor nefes alıyordum. Boynumdaki halatlar canımı yakmaya başlamıştı. "Öyle mi? Kayıtlar öyle demiyor ama!" Dedi bilgisayardaki kamera kayıtlarını göstererek. Ağzımdaki kanı yere tükürdüğümde kameradaki ki kişinin ben olduğumu gördüm. Ama, nasıl olabilirdi ki? Böyle bir yere gittiğimi hatırlamıyordum bile! Ailem bu olayı duyarsa ne yapardım, onu bile bilmiyordum. Çaresizlik vücudumu öyle bir sardı ki nefes alamayacak, hareket edemeyecek hâle geldim. Sanırım sona yaklaşmıştım.

Geçmişten yaralı bir kız birdenbire hayatında beliren yabancı ve kendine bile belirsiz olan bir adamın ihtiras dolu kiniyle karşılaşırsa ne olur? Peki ya geçmişte kaldı sandığımız insanlar tamamen geleceğimizi belirlediyse. O zaman ne olur? Geçmiş her şeyi altüst edip geleceklerini belirleyecekti peki onların kaderini değiştirebilecek miydi? Kader geçmişe mi bağlıydı, yoksa geçmiş kaderin iplerini tamamen eline mi almıştı? ◾Tüm hakları saklıdır. Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır. 🍂06.12.2020 kitap bu tarihte yazılıp tarafımca kaldırılmıştır, şimdi tekrardan yayınlanmaktadır.

Polat: Ben o çocuğu vurmadan yanıma gel, Balım Polat: Aksi halde o çocuğu alnının ortasından vuracağım Balım: ALLAHIN AYISI Balım: Bi' git ya Balım: Deli midir nedir? Polat: Deliyim, evet Polat: Sana deli gibi aşığım Balım: 🍦 Balım: Al buyur Balım: Anlatırsın

Kaderin Tutsakları, zorla başlatılan bir evliliğin zamanla gerçek ve derin bir aşka dönüşme hikâyesidir. Berdel adı altında bir araya getirilen Melik ve Berfin, başta birbirine yabancı iki hayatken; sessizlik, sabır ve karşılıklı saygıyla birbirlerinin yaralarını tanımaya başlar. Konağın karanlık duvarları arasında yaşanan iftiralar ve baskılar, onları ayırmak yerine birbirine daha sıkı bağlar. Bu, töreye rağmen insan kalabilmenin ve geç de olsa seçebildiğin bir aşkın hikâyesidir. "Zorla başlayan bir kader, seçilerek yaşanan bir aşka dönüşebilir." "Bazı aşklar, kanla yazılır. Bazı törelerse kalple bozulur. Bu hikâyede ikisi de aynı bedende çarpıyor." Çalınması veya kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır

Bir çocuk... gözlerinin önünde babası infaz edildi. Bir kız... gerçek adını unutturacak kadar kandırıldı. Ve bir dünya... suskun, karanlık, tehlikeli. Boran Massimo Rossi; babasını, soyadını ve acılarını unutmayan bir adam. Geçmişi canlı bir yara, geleceği ise kendi elleriyle yazdığı bir savaş alanı. Alvera... bir ses kadar sessiz, bir düş kadar kırılgan. Gözlerinin içindeki yangınları susturmayı öğrendi, ama kaderin sesi ondan önce konuştu. Aşiretlerin hüküm sürdüğü gölgelerde, kurşunların susmadığı sokaklarda, iki farklı kalp aynı acıya dokundu. Bir plan, bir evlilik ve başka bir kimlik... Aşkla intikam arasındaki çizgi ne kadar ince olabilir? Gerçekler ortaya çıktığında, hangisi daha güçlü kalacak? Soyadın mı, sevdan mı? "Küllerden Doğanlar" geçmişin küllerinden doğan iki ruhun, aynı yangında nasıl yeniden tutuştuğunu anlatıyor... ( bu açıklama yazılırken yapay zekadan yardım alınmıştır arkadaşlar) ( bölümler tamamen bana aittir ne yapay zeka kullanılmıştır ne de çalıntıdır)

❤️‍🔥⛓️ Türk ata bindiğinde Alparslan'dır, Yavuz'dur... Attan indiğinde ise Mevlana'dır, Yunus'tur... Günçe & Kılıç .

KÜÇÜK BİR KESİT "Hadi ağlamayı bırakta gerekeni yap." Kız, bir an için olduğu yerde donakaldı. Yüreği deli gibi çarptı ama yüzüne en sert ifadesini takındı. Elinin tersiyle gözyaşlarını hızla silip doğruldu. Adamın karşısına dikildiğinde, o da onun gibi kaşlarını çattı. Gözlerinde bir ateş yanıyordu. "Ne dedin sen?" dedi sesi titremeyen, sert bir tonla. Adam gülümsedi, küçümseyen bir tavırla başını sağa sola salladı. "Gerekeni yap dedim." Kadının gözbebekleri büyüdü. Kulağında uğuldayan bir öfke yükseldi. "Gereken neymiş?" Adam hafifçe öne eğildi. "Sen harbi salaksın. Ne yapacağımızı çok iyi biliyorsun. Biz evlendik ya hani. Sen benim karım oldun ya. Şimdi ben-" "Suuus!" Sesi odada yankılanırken gelinliğinin eteklerine sakladığı bıçağı hızla çekti. Mum ışığı çeliğin soğuk yüzeyinde yılan gibi kıvrıldı.