"Resmî kayıtlara göre öldünüz Alya. Artık Türkiye'de sizin adınıza açılacak hiçbir kapı yok." İstanbul'da bir hemşireyken, Moskova'da bir "hayalet" haline gelmek ne kadar sürer? Alya için bu süre, bir iğne darbesi kadardı. Sığındığı adamın buz mavisi gözlerinde aşkı ararken, o gözlerin ardındaki kanlı geçmişi göremedi. Viktor Volkov, sevdiği kadını düşmanlarından saklamak için en radikal yolu seçti: Onu dünyadan sildi. Alya artık bir anne adayıydı ama karnındaki bebeğin babası, tanıdığı o şefkatli "Aren" değil, emirleriyle ölümü getiren "Viktor"du. Duvarların arkasındaki sırlar dökülürken, her yalanın bir bedeli olduğunu Alya çok acı bir şekilde öğrenecekti. Buzun altında sırlar, kanın içinde yeminler gizli... Volkov'un dünyasına girmek kolaydır, ama oradan sağ çıkmak imkânsız

Bu sadece ölen bir ailenin intikam hikayesi değil, hayat dolu dünyasından kopartılan küçük bir kız çocuğu için olan bir intikam. "Bir savaşa girdin. Umarım pişman olmazsın.'' "Pişman olacak kadar yolum kalmadı," dedim. "Ya kazanırım ya da kül olurum." Çünkü ben zaten yanıyorum. ''Çocukların gülümsemelerine dünyalar sığardı, yetişkinlerin gülümsemelerine ise o dünyaların hüzünleri...''

Bazı insanlarla iki kere tanışırsınız. Ben az önce yıllardır ölü sandığım kocamla, ikinci kez tanışmıştım.

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Kardelen Aksel, lisede okuyan, müziğe tutkuyla bağlı, yetenekli bir genç kızdır. Okulun gözde kemancılarındandır ve koroda yer almasına rağmen, güzel sesini çevresindekilerden gizlemeyi tercih eder. Popülerliğin yarattığı beklentiler, onun iç dünyasını perdelemektedir. Okulun yürüttüğü bir müzik projesi kapsamında, Kardelen keman çalışmaları için okul çıkışlarında da kalmaktadır. Böyle bir günün sonunda, eve dönerken karanlık bir sokakta içkili ve tehlikeli bir adamın takibine uğrar. Adamın niyeti açıkça kötüdür; Kardelen panik içinde uzaklaşmaya çalışsa da, adam önünü keserek onu zorlamaya kalkar. Tam o anda, yoldan geçen motorcu bir grup gencin arasından biri durumu fark eder ve Kardelen'e yardım eder. Bu ani müdahale, onu büyük bir tehlikeden kurtarır. Ertesi gün okulda, Kardelen hayatını kurtaran o motorcu çocuğu yeniden görür. Onun aslında okulda olmayan, "ülkücü abiler" olarak bilinen grubun bir üyesi olduğunu öğrenince şaşkına döner. O güne dek çevresinde hep uzak durulması gerektiği söylenen bu çocukların arasında, onu anlayan, koruyan birisinin olması tüm yargılarını altüst eder. |Kitabın tüm hakları bana aittir. Hiçbir şekilde esinlenilenemez, (ç) alınamaz veya kopyalanamaz.|

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • 𝑩𝑰̇𝑳𝑮𝑰̇𝑳𝑬𝑵𝑫𝑰̇𝑹𝑴𝑬: 𝑪̧𝒊𝒇𝒕 𝑫𝒊𝒌𝒊𝒔̧ 𝒔𝒆𝒓𝒊𝒔𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒔̧𝒊𝒓𝒆𝒕 𝒌𝒖𝒓𝒈𝒖𝒔𝒖 𝒅𝒆𝒈̆𝒊𝒍, 𝑴𝒂𝒓𝒅𝒊𝒏'𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒄̧𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒐𝒏𝒂𝒌 𝒉𝒊𝒌𝒂𝒚𝒆𝒔𝒊𝒅𝒊𝒓. • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

"Bir insanın hayatı bir günde değişir mi? Bende oldu." Melina, sevgi görmediği üvey ailesiyle sıradan bir hayat sürerken, bir kavga her şeyi değiştirdi. Öğrendiği gerçek, onu yıllardır aranan zengin ve güçlü bir ailenin kayıp kızı yapıyor. Artık sıradan bir hayat yok sırlarla, güçle ve tehlikelerle dolu yeni bir dünya onu bekliyor. Artık yalnız değildi hayatında ailesi, annesi, babası, onu canlarından çok sevecekleri 3 abisi ve hayatının aşkı olacak adam Atlas Karadağ.

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1