Yaklaşık iki saattir yoldayım geri döndüm. Doğup büyüdüğüm topraklarda Mardin'de yim . Ama çok farklı biri olarak. ben artık eski Aylin değilim onların bildiği saf , sessiz , sakin , boyun eğen Aylin yok artık . Arabayı park ettim Akman konağın . Hiç bir zaman sevilmediğim değer görmediğim hep fazlalık olarak görüldüğüm o konağı önündeyim. Avludan bana şaşkın gözlerle bakan akrabaları kapıdaki korumalar aldırış etmedim . Bagaş'dan bavulu almak üzüreydim ki bir koruma gelip " Ben alayım hanım ağam siz zahmet etmeyin " Davranışı ne kadar doğru olsa da bana garip geldi " Dikkatli olun özel eşyalar var " dedim hemen bagaş'dan bavulları dikkatli bir şekilde indirdi. Kapıyı iki koruma açtı hepsi bir ağızdan " hoş geldiniz hanım ağam " dediler " sağolun " dedim ve konağa adım attım gördüğüm ilk kişi bana bu güne kadar hiç abilik yapmayan hatası yüzünden daha on yaşımda berdel olduğum abim olan Yaman ağa hemen yanında babam olan ama hiç babalık yapmayan Fırat ağa vardı. "Hoş geldin Aylin sonunda evinin yolunu bulabildin " dedi sert ve aşalayıcı bir sesle Fırat ağa "Evim gibi olsaydı yolunu bulurdum Fırat ağa " dedim bende aynı tonda . Fırat ağa bunu dememi beklemiyormuş gibi önce şaşırdı sonra kaşlarını çattı sert bir sesle "Sen babana nasıl Fırat ağa dersin babanım ben senin saygılı ol " dedi " Fırat ağa bu günü kadar bana bir kez babalık yapsaydın sana baba derdim " dedim sakin ama sert bir sesle .

Ablasının düğün günü kaçmasıyla Leyla, istemediği bir kaderin içine sürüklendi. Kapı açılınca kendime geldim. Annem içeri girdi. "Zelal nerede?" Hiçbir şey demedim. Elbiseyi yerde görünce ağlamaya başladı. "Nerede Zelal?!" Ayağa kalktım. "Evden çıktı." Annem dondu. "Sen... ablanın kaçmasına izin mi verdin?" Başımı salladım. Annem bana bir tokat daha attı. Sonra köşeye gidip ağlamaya başladı. Bir süre sonra elbiseyi yerden aldı. Ve bana fırlattı. "Giy şunu." Elimde elbise ile kaldım. Annem yanıma geldi. "Madem ablanın evlenmesine engel oldun..." Gözlerimin içine baktı. "O zaman sen evlenirsin." Gözyaşlarım elimdeki elbiseye damlıyordu. "On yedi yıl sana baktım." "Sen de bir işe yara." Elbiseyi yüzüme doğru kaldırdı. "Giy şunu Leyla." "Onların bizden istediği sadece bir gelin." Gözlerimin içine bakarak söyledi. "Gelin doğru mu yanlış mı... hiç fark etmez." Kolumdan tuttu. "Yanlış gelin olmayı sen seçtin." Sonra elimi bıraktı. Alnımdan öptü. Ve ben sadece fısıldayabildim. "Yanlış gelin mi..."

Bizim mahalle biraz gariptir. Sokaklarda çocukların sesleri, kadınların kapı önündeki dedikoduları eksik olmaz. Ama bir de herkesin dilinde olan isimler vardır. Mesela Mirza Alacahan... Mahallenin ağır abisi. Bir bakışıyla bile insanı korkutmayı başarır. Ama herkesin içten içe de saygısı vardır. Bir de bizim Meryem var... On dokuz yaşında, mahallenin öğretmeninin kızı. Elinde kitabıyla görürsünüz hep. Çocuklara ve kadınlara okuma öğretir. Utangaçtır. Her zaman gözlerini yere diker konuşurken. Meryem küçüklüğünden beri Mirzaya hep abi der. Onu abisinin arkadaşı bilmiş, öyle görmüş. Mirzanın bu abi kelimesinden içten içe nefret ettiğini bilmeden hemde... Ama Meryemin sesinde öyle bir şey vardır ki, Mirza o kelimeyi yutkunarak sineye çekerdi. İşte bu hikaye, mahallenin ağır abisiyle, utangaç kızın hikayesi...

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

( Köy Kurgusu..) Onlar birbirlerine dokunmadan bile yanabilen iki kalpti. Ama bir gecede her şey değişti. Bir borç, bir tehdit, bir suskunluk ve yedi yıl süren bir yanlış anlaşılma. Şimdi geçmişle yüzleşme zamanı. Aşk kaybettiklerini geri alabilir mi, yoksa karanlık her şeyi yeniden yutacak mı?

... -Buna mı ulan ? Mahallenin en zengini sana talip olmuşken sen bu taksici parçasına mı kaçtın?' Nilüfer gözlerinden akan inci taneleri ile sıkmıştı parmaklarını. Açık mavi gözleri bir babasında , bir de babasının hemen ardına sıralanmış iri kıyım ağabeylerinde dolanıyordu. Yanlarında bir de o damat dedikleri pısırık herif vardı ki , değil onunla evlenmek, yolda görse karşı kaldırıma geçerdi ! Boğazından sert bir yutkunma geçerken babasının dediği ile gözlerini kaldırıp ona şaşkınlıkla bakan taksiciye çevirdi bakışlarını. Sol yanına doğan güven hissi onu yanıltmayacaktı. Hem o sümsük herife yar olacağına hiç tanımadığı bu taksici parçasına karılık etmeye razıydı! Elini kaldırıp Kenan'ın direksiyon sallamaktan nasır tutan büyük avucuna sardı narin parmaklarını. Ve genç adam şaşkınlıkla susup kalırken titreyen bir sesle cevap verdi. -Ona kaçtım. Taksiciye kaçtım ben baba !'

Bazı sevgiler sınar, bazı sevgiler imtihan ederdi. Zorlukları aştırır, güçlü diye bilenen insanları yerle bir ederdi. Allah imtihan ettiği kullarını sonunda murada kavuştururdu. İyi peki ya Zerda bunca zamandır hayalini kurduğu o murada erişebilecek miydi? Zerda Diyarbakır'dan Ankara'ya uzanan bir imtihanın içerisinde kendini bulacaktı ve bir daha hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı. *KİTABIMIN TÜM HAKLARI SAKLI OLUP, HERHANGİ BİR ÇALINTI DURUMUNDA TÜM HAKLAR KULLANILACAKTIR.

Hayaller hiçbir zaman kurulduğu günkü gibi kalmıyormuş. Oysa onu ilk gördüğümde, koyu mavi gözleri gözlerime ilk hapsolduğunda onunla kurduğum hayaller çok güzeldi. Ben o zamanlar heyecanla kurduğum hayallerin şimdiki hâline dönüşmesini hiç istemezdim.

(İki kitap tek bir kitap içerisinde yer almaktadır. Ek olarak bir başka kitap paylaşmak yerine buradan devam ettim, keyifli okumalar dilerim ^^) Bir kelebek geçti üstlerinden sonra da aşkın tohumlarını kadının kalbine düşürdü. Kelebek anlaştı toprakla, toprak o tohumların üstünü kapattı. Toprak anlaştı bulutla, bulut yağmur tanelerini bir bir düşürdü. Aşkın harmanladığı tohumlar bir bir yeşerdi. Kadın, haline itiraz etse de o binbir emekle büyüyen tohumları yerinden sökmek istemedi. Yaptığının yanlış olduğunu bile bile o tohumlara ihtiyacı olan güneşi teslim etti. Adam canını yakarken o daha çok sevdi sevdiğini. Adam her defasında onu sevdiğine pişman ederken o kalbinde yeşeren tohumlara tutundu. Mavi, yeşili sevdi bir gün kavuşma umuduyla. ... Bir anne var, kızı için kendinden bile vazgeçen... Bir baba var, kendi kızını kabullenmek istemeyen... Bir kız çocuğu var, hayatının en güzel günlerinde bir hastalık yüzünden acı çeken. Sırlar var hayatlarında, söylenmeyen sözler, istenmeyen doğrular... Bir aşk var ortada, kadının kalbini kor gibi yakan, adamın umrunda olmayan. Birleşmeyi bekleyen hayatlar var, zamanı gelince birleşmekten çekinmeyen. Zamanını bekleyen gerçekler var, hayatları alt üst etmeye yeminli. Bir kitap var, bunları ve birçok hayatı yazan, yaşatan. Tam da yukarıda anlatılan kitaptasınız ve her kitap başka hayatların kapılarını aralar. Bu kapıyı çalmanıza gerek yok çünkü bu kapı herkese sonuna kadar açıktır... Kitapları tozlu raflarından çekip almak da sizin elinizde, onu oraya koymak da. Ama şöyle bir şey var ki; Herkes bir şansı hak eder... Derin Yade Saraç & Emre Karahan Renkler serisi 1 Kitabın ilk defa Wattpad'de yayımlanma tarihi: 28.10.2018 Not; serideki kitaplar birbirlerinden bağımsızdır, istediğinizden başlayabilirsiniz. Kapak tasarım: Theguldesing aittir... #Em

Bedenini saran uyuşukluk hissiyle isminin bulunduğu yere imza attı. Bitmişti işte. Hayatı boyunca yüzünü sadece iki kez gördüğü adamla evlenmişti. Yirmi iki yıldır babasının insafına bırakılmış olarak yaşadığı hayat yanındaki canavarın insafına bırakılmıştı. {15.03.2024}