*İlk iki bölüm yarı texting* +905**: Ön yargılar Zeze. Çok iğrençler öyle değil mi? Hafiften çakırkeyif olmanın verdiği etkiyle ekranla bir sürü bakıştım. Sızıp kalmış rüyalara mı dalmıştım? Modern Şeker Portakal'ının içine düşüp Zeze mi olmuştum? +905**: Dargın mıyız Zeze? Arın: Tek ayyaş ben değilmişim o halde. +905**: Sarhoş olduğumu sanmıyorum Zeze. İstemsizce omuz silkerken karşıdaki kişinin görüp görmemesini pek önemsememiştim. Kim olduğu da pek önemli değildi. Arın: Ön yargılar kimin umurunda Özgür. *************** Arın, solistin sesi ile büyülenmişti. Daha önce hiç böyle yorumlandığını duymamıştı. İkili rakılarını tokuştururken Arın olduğu yerde hem vücudu ile hem de gür sesi ile eşlik ediyordu şarkıya. Özgür, bu anları unutmak istemediği için telefonunu çıkartıp hızla kamerayı açtı. O, gülerek kaydederken Arın şarkıya iyice kaptırmıştı kendini. "Sarhoşum ah düşünmekten. Öldüm ben ah hep sevmekten." Genç kadın, bakışlarını Özgür'e çevirdiğinde gülümsedi. Bu adam nasıl oluyordu da her an gözlerinin içi gülerek bakıyordu? "Her akşam votka rakı ve şarap.İçtikçe delirir insan olur harap.Kurtar beni bundan ne olursun ya Rab.Bitsin artık bu korkunç serap serap." Genç kadın yanağını eline yaslayıp genç adamı inceledi. "Nasıl bu kadar güzel olabiliyorsun?" Özgür afallamıştı. Elindeki telefon bir anlığına düşecek gibi olsa da sıkıca tutup kaydı durdurdu. Kalbi fazlasıyla hızlanmıştı. Arın dudakları arasından dökülen sözcükleri neden söylediğini düşünüyordu. Özgür,olduğu yerde doğruldu. Zaten yakınında olan Arın'a biraz daha yaklaştı. Boştaki elini tutup kalbinin üzerine koydu. "Bu ne demek biliyor musun Zeze?" *2018.09.15

Su gibiydi iki genç kız da. Öyle narin öyle güzellerdi. Birinin adı Zeynep'ti. Bakanlar gözlerini alamazlardı. Babasının en değerlisi, mücevheri, güneşiydi. Birde Mardin'in ağası vardı. Ömer Ağa. O bir şey isterse olurdu, kimse karşı gelemez gelmeye cüret bile edemezdi. Bütün aşiretlerin de Mardin'in de ağasıydı. Herkes bilirdi onun sözü sözdü. Adaleti kendisinden hep bir adım önde olan bir adamdı. ______________________________________________ "Berzan ağa vermezlerse kaçıracakmış seni hiç mi korkmuyorsun?" Kahkaha attı kardeş bildiği arkadaşının sözüne Zeynep. "Asla evlenmem onunla kaçırırsa da elbet yolunu bulur kaçarım kaçamazsam da canıma kıyarım yine de yar olmam ona." "Yine de bir düşünseydin babanın durumu zorda Paşaların oğlu o kurtarırdı sizi bu durumdan." "Sen delirdin mi Dilan asla evlenmem onunla dedim ya hem babam söz verdi okutacak beni. Değil Paşaların oğlu koskoca Mardin'in ağası Ömer Ağa bile gelse alamaz beni." Kararlılıkla konuştu genç kız kendinden çok emindi. İlerde çalıların arkasında biri daha vardı ama küçük kızın böbürlenerek konuşmasını kahkaha atmadan dinlemeye çalışan. Hele son sözlerini duyunca gözlerinde pırıltılar beliren. ---------------------------------- Diğerinin adı ise Dilan'dı. Korkusuz, cesur ve hep yüreğinin sesini dinleyen Dilan. Zeynep'ten daha zor bir davanın savaşını verecekti o. İki genç kız da Mardin'in ateşli topraklarında kendilerini bir anda hem var oluş mücadelisinin içinde bulacaklar hem de aşkın büyülü dünyasının içinde gururlarını kaybetmeden savaşı kazanmanın yollarını arayacaklardı.