Molly Bennet i Charlie Conley już w dzieciństwie byli nierozłączni, a ich przyjaźń wydawała się niezniszczalna. No właśnie. Wydawała się. Jak się okazuje, kłótnia tej dwójki potrafiła zaboleć bardziej, niż mogłoby się im wydawać. Może to było tylko nieporozumienie albo źle dobrane słowa, ale zraniły tak bardzo, że bardzo dobry kontakt zamienił się w uciekanie spojrzeniami na korytarzu, a o tej dwójce jako jedności nie ma już mowy. Wszystko się zmienia, gdy w życiu Charliego wydarza się coś tragicznego, świat rozsypuje na małe kawałeczki, a zegar w jego głowie wydaje się odliczać każdą sekundę coraz głośniej. Dopiero wtedy zaczyna rozumieć, że każdą z nich chciałby spędzić ze swoją dawną przyjaciółką. Pytanie brzmi: czy Molly również będzie chciała je z nim spędzić?

Amber Watts zna wszystkie sposoby na szczęśliwe zakończenie. Poza własnym. Gdy jej kariera zaczyna się chwiać, a zastój pisarski grozi tym, że świat w końcu o niej zapomni, Amber chowa się tam, gdzie zawsze - w książkach. Aż pewnego wieczoru rozprasza jednego z najlepszych zawodników NHL... nawet o tym nie wiedząc. Elias Carter widzi ją na trybunach: dziewczynę z powieścią w dłoniach, kompletnie obojętną na hałas, kamery i jego nazwisko. Nie wie, kim jest. Nie interesuje ją mecz. A mimo to nieświadomie wywraca jego świat do góry nogami. Poznają się z dala od świateł reflektorów, bez znanych na całym świecie nazwisk, osiągnięć i oczekiwań. Odnajdują się pomiędzy stronami książek i zapisanych ręcznie krótkich karteczkach. A kiedy uczucie między nimi zaczyna rosnąć, muszą zmierzyć się z tym, co zawsze jest najtrudniejsze: czy odważyć się napisać wspólną historię w prawdziwym życiu.

[w trakcie] Druga część głównej dylogii z cyklu Panów i Cieni. Teodor nie potrafi pogodzić się ze stratą Aeru, którego odesłał do Ciemności, czego teraz ogromnie żałuje. Nie chce przywołania nowego Cienia, przekonany, że on i Aeru są sobie naprawdę przeznaczeni. W snach coraz częściej przenosi się tysiąc dwieście lat wstecz, do Gohary, a granica między snem a rzeczywistością zaczyna niebezpiecznie się zacierać. Zrobi wszystko, by odzyskać yin swojego życia.

[zakończone] Lato 2005 roku to ostatnie, które Hwanki i jego przyjaciele spędzają w pełnym składzie - najstarszy z paczki lada moment wyjedzie na obowiązkową służbę wojskową. Te wakacje okazują się wyjątkowe także z innego powodu. Pomiędzy siedemnastoletnim Hwankim a jego najlepszym przyjacielem, Suminem, coś nieodwracalnie się zmienia. Na pierwszy rzut oka wszystko pozostaje takie samo - w końcu nadal piją Pepsi Wild Cherry, przesiadują w dokach rybackich i słuchają Epik High w drodze do kina. Ale, nie wiedząc kiedy, Hwanki zauważa, że słowo "przyjaźń" przestaje być dobrym określeniem ich relacji. I chyba trochę się tego boi. „Zanim przeminie nasza młodość" to powieść o przyjaźni, dorastaniu i uczeniu się byciu sobą.

Vivienne, córka gubernatora Kolorado, żyje w świecie luksusów i politycznych intryg. Choć jest zaręczona z wpływowym i o wiele starszym od niej sędzią stanowym, jej serce poszukuje czegoś innego. Po jednym z buntów, jakie podnosi przeciwko ojcu tuż przed wyborami, gubernator postanawia wysłać ją na prowincję, do Aspen, aby pozbyć się problematycznej córki. Tam Vivienne spotyka Lincolna - chłopaka, który niegdyś skradł jej pierwszy pocałunek. Lincoln, teraz strażak i pomocnik pensjonatu, nie lubi nowej Vivienne, w której dostrzega jedynie rozpuszczoną księżniczkę, żyjącą w złotej klatce. Poza tym, tak samo jak niegdyś nie miał u niej szans, tak nie ma ich teraz, gdy jest ona zaręczona. Czy wspomnienia z młodości i płomień dawnej miłości, który wciąż tli się gdzieś w oddali, są w stanie przerwać bariery, jakie między nimi powstały przez lata? Dowiecie się, gdy pozwolicie mi zabrać Was do malowniczego, zimowego Aspen, z majestatycznymi widokami gór i pełnymi tajemnic lasami. Do Aspen, które połączyło niegdyś Vivienne i Lincolna. Do Aspen pełnego emocji, konfliktów, ciężkich wyborów i namiętności. soe 2024/25 firefighters seasons #1

Dwa serca na krawędzi. Jeden wybór. I cena, którą trzeba zapłacić... Siedemnastoletnia Sophia z własnej woli spędza letnie wakacje zamknięta w czterech ścianach, całkowicie odizolowana od świata. Za kilka dni ma rozpocząć ostatni rok college'u, o czym myśli z przerażeniem, zdaje sobie bowiem sprawę z fatalnego stanu swojej psychiki. Dziewczyna się głodzi, prześladują ją także pełne nienawiści myśli - nie znosi siebie, nie cierpi też swojej matki. Odkąd rodzice się rozstali, Sophia nie utrzymuje z nią kontaktu. Nieoczekiwanie musi stawić czoła pewnemu wyzwaniu. Ojciec prosi ją, by towarzyszyła mu na kolacji biznesowej z jego klientem, którego lada dzień będzie bronił w głośnym procesie o oszustwo. Nie chcąc rozczarować ojca, Sophia się zgadza. Szybko jednak tego żałuje. Gdy się okazuje, że musi usiąść przy jednym stole z rodziną chłopaka, którego od lat szczerze nienawidzi, jej jedynym pragnieniem jest ucieczka - byle dalej od chłodnego spojrzenia Ashera Ravencrofta i od kryjących się w jego oczach pytań. Tymczasem niespodziewana kolacja ma ciąg dalszy. Asher składa Sophii propozycję nie do odrzucenia. Proponuje jej układ, który miałby być korzystny dla obojga.

Ignacy zaczął udostępniać swoje życie w Internecie z nudów. Szybko jednak przerodziło się to w coś większego. Sam nie wiedział od czego zależał jego fenomen w sieci, a przecież obserwujących przybywało mu z każdym kolejnym dniem, kiedy tylko publikował skrawki swojej codzienności. Podejrzewał, że miał po prostu fart i przypadkowo wybił się, nawet się o to nie starając. William obserwował Ignacego od samych początków. Czuł się w ten sposób bliżej Polski, którą opuścił z mamą, gdy miał zaledwie kilka lat. Pomimo mieszkania w Chicago, umiał rozmawiać po polsku, w końcu właśnie w tym języku przeprowadzał większość konwersacji z mamą. Losy tej dwójki niespodziewanie przetną się, kiedy przyjaciel Williama postanowi wyręczyć go w zrobieniu pierwszego kroku i zagadaniu do Ignacego, o którym przecież tak często rozmawiał. Myślał, że zrobił mu tym przysługę. I w sumie zrobił. Do pewnego momentu. Żaden z nich nie przypuszczał, że między bratnimi duszami mogą stanąć na drodze tysiące kilometrów. Kilometrów, które z czasem będą coraz trudniejsze do pokonania, a strefy czasowe coraz bardziej będą ich wykańczać. Dlaczego padło akurat na nich? Dlaczego dogadują się tak idealnie, kiedy są tak daleko od siebie? Czy ta relacja ma w ogóle prawo przetrwać w takim ustawieniu?