Efnan Koca taş duvarlı konağın önünde demir kapının açılmasını bekledi. Kapı ağır ağır açılırken karşısında gördükleri elindeki bavulunun sapını dahada sıkmasına sebeb olmuştu. Kaçarak gittiği bu konağa şimdi kendi isteğiyle tekrar dönmüştü , aşiretin kabul etmesi hiç te önemli değildi , şimdi karşısında Fıraz tüm endamıyla duruyodu. Arkasında saklanan kız elini korkarak karnının üzerine koydu. Efnan bakışlarını kocasının arkasındaki kıza sabitledi. Korktuğu olmuştu, Fıraz artık ona ait değildi. Şimdi ne yapıcaktı ya arkasına bakmadan tekrar gidicekti yada kalıp bu defa sevdası için çabalıcaktı....

Burası sandığımdan daha ıssız; Önümde yürüyebileceğim bir yol arkamda beni yutacak bir deniz. Hangisine gideceğimi şaşırmış bir martı gibiyim: Balığa mı yoksa simide mi?.Siz olsanız hangisini seçerdiniz?AŞKA mı yoksa o aşkın uğrunda ÖLÜME mi?Önümü denize döndüm galiba yönümü belirtmiş, alın yazımı yazmıştım.Kollarımı iki yana açtım, üstümde beyaz bir elbise bu da benim kefenim.Saçlarım rüzgarın etkisiyle savruluyor,gözlerim kan toplamış isyan gözyaşları,ellerimde acıyı simgeleyen buruşuklar...Daha niceleri var vücudum da hepsini SEVDİĞİMDEN almıştım.Bununla gerçek aşkı da öğrendim.Teşekkürler Sevgili! Sol ayağımı boşluğa uzattım gözyaşlarım ağzıma kaçıyor bir şekilde konuştum; "Hoşça Kal Beni Hem Aşka Hem Ölüme Sürükleyen!"dedim.Tam atlayacakken arkamda birden bir ses duydum; - Hayır..dedi acı bir çığlık. Önümü döndüğümde beni öldüreni hatta belki şuan beni öldürmeye geleni gördüm; SEVDAMI gördüm! - Bunu yapma!..Gözleri dolmuştu benim için mi ağlıyordu?Şaşırdım. - Sen gelmişsin!... diye masum bir bebek gibi baktım - Sevdiğin geldi yemin ederim Berfin!Hadi elini uzat'ta evimize gidelim...çocuk kandırır bir sesle söylüyordu Ben çoktan sana karşı kaybettim, güvenim yok sana, elini mi tutma mı istiyorsun?Üzgünüm gerçeğim, sen bu eli daha önce uzatmalıydın! - Ben çok sevdim seni.Şuan sevdiğimin elini tutmak gelmiyor içimden.Ben hayata boyun eğdim sana da yenildim!Eğer ben denize kendimi boyamazsam, sen beni toprağa gömeceksin!Ne gerek var katil olmana sen yaşa ben senin için son bir defa daha ölürüm!... Bana "Yapma"diyen gözlerle bakıyordu ama artık çok geçti,benim ölüm vaktim gelmişti sevdamı sen öldürmeden ben ölmeliyim! Yüzüm ona doğru sırtım denize!Kollarımı iki yana açarak uzattım.Simidi seçmek varken ben kanatlarımın ıslanacağını bile bile Balığa Uçuyorum!..

Bir evliliği ayakta tutan yegâne güç; adamın sevdası, kadının bu sevdaya sarılışıdır. Mutluluğun formülü birbirine sevmekte saklıdır. Bu formülü bozacak günler Eroğlu konağının kapısını çalıp içeri buyur edilir. Bebek hasretinin tutulduğu konakta KUMA rüzgârı eserken kaosa doğru sürükleyen fırtınaya iki kadın, bir adam tutulur. Hayat ters köşeden vurarak bebeği olamayan yıllarca bu eksikliğin acısını pervasızca çeken, hastaneden hastaneye koşuşuna, umut etmekten ve istemekten yorulmayan kadının hayatına kuma gölgesi düşürür. Karısının bebeği olmadığı her gün aşkı daha sağlam ayakta dururken seven adamın duygularını ve aklını yitirecek kâbus gerçekleşir. Kokladığı gülün üstüne bir kır çiçeği yerleşir, bu çiçek tohumunu verir ve sevdaya tutulmuş adamın kalbi ikiye bölünür. Konağa düğünsüz derneksiz üzerinde bir gelinlikle kapıdan içeri alınan kadını beklediğinden daha zor bir hayat, beklemediğinden daha kötü bir evlilik gerçekleşir. Zorlu sınavlara tabi tutulur, aşk ve sevgi yoksunu bir evlilikte ayakta durmaya çalışır. Kocası tarafından merhamet dilenen kadın halini alır. Sevda bir kadında tutku bir kadında aynı çatı altında zorlu yaşam sürdürülür. Arafta kalmış bir adamın, bu adama bağlı iki kadının yaşamı zorlu serüvenlerle akıbeti belli olmayan sona doğru giderler. Ateş düştüğü yeri yakar KUMA gelir. Hasreti kadın dindirir bebek doğar. Adam ikiye bölünür. Ve aşkı hangi kadın alacak sorusu akılları alır. Ben Ezo; üzerine kuma gelmiş kadınım. Şimdi sığındığım limanım kocamın kalbindeki aşkım. Ben Şerwan; bir kadının hayatını kalbine alan, bir kadının hayatını omzuna alan adamım. Ben Beritan; kuma giden kadınım. Benim tek dünyam kucağıma aldığım bebeğim.