Başka bir ihtimalde, sevilebilir miydim?

Tek isteği, bebeğiyle birlikte bir hayat kurmak olan bir genç kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

"Diğer kadınlar umrumda değil, ben o cariyeyi istiyorum." dedi, beni zorla cariyesi yapan adam... Üvey annesinin kendisini öldürmek istediğini anlayan Amira, soylu kimliğini bir kenara atarak sıfırdan bir hayat kurmak için köyde yaşamaya başlar. Hayatına bir şekilde devam ederken, her şey yıllar önceki gibi yeniden altüst oldu. Kapısını çalan kişi sıradan bir insan değildi. En güçlü ülkenin gelecekteki Kralı yani bir prensti. Hafızasını kaybetmiş bir prens.. Bu adamın kim olduğunu bilmeden onunla evlenip bir hayat kurarlar; başlarına gelecek felaketleri ve sarayda yaşayacağı kaosu bilmeden. Uyarı: Kitap içerisinde şiddet, psikolojik şiddet, kan, cinsel saldırı ve argo kelimeler çok sık yer alacaktır. Bu konu hakkında hassas olanlar varsa şimdiden uyarıda bulunmuş olayım.

Tenimde izini bırakmak istercesine parmak uçları varla yok arası bir hissiyatla ensemde gezindi. Saçımı çileden çıkaracak yavaşlıkta kavradığı sırada derince iç çekti. Unutmak istiyordu kaçışımı, hayatının ilkini yapmak için kendisiyle büyük bir savaşa girmişti. Onun kurallarında ihanet eden hiçbir zaman affedilmezdi. Bir yandan da bensiz gözüne uyku bile girmezken affetmemesi olanaksız geliyordu. Bu yüzdendi zaten beklediğim sonucun hem şaşırtıcı hem de beklenen olması. O bensiz yapamaz, keşke yapabilse ama bunu aklıma kazıya kazıya sokmuştu. Burnunu saçlarıma gömüp beni koklaması içime korku tohumlarını iyice yetleştirdi. Diğer eli canımı acıtmayacak şekilde belimi kavramış olsa da kaçışımın mümkün olmayacağını kanıtlamak istercesine sahipleniciydi. Boğazım düğümlendi, tekrar tiksindim bende bıraktığı bu histen. Saçlarımı omzuma bıraktığında istediği alanı kendisine açmıştı. Daha nefesinin verdiği o rahatsızlığa alışamadan dudaklarını ensem ve boynum arasına sürttü. Öpmedi, sadece dinlenmek isteyerek sakince soluklandı. Rahatsızca kıpırdansam da bana aldanmadan belimdeki elini sıkılaştırdı. Ellerini bedenimde koparıp atmak istesem de dokunmadım. "Çek elini." Güldüğünü duymuştum ama bu keyifli bir tınıdan bir hayli uzaktı. Ona dokunmak istemediğimi anlamıştı ki anlamaması imkansızdı. Ne bekliyordu? Tüm yaptıklarına rağmen her şeyi unutup kucağına atlamamı mı? ASLA! "Çeksene." dedi yoğun istekle. Bunun için bile olsa ona dokunmama razı gibiydi. "Çek hadi. Bir gülüşüne her şeyi silip atabilecek adama dikenlerini batırmaktan hiç çekinme." Yasemin Önal & Onur Altan Ersoy Tüm haklar saklıdır.

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade'yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin'in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

"Benim bu dünyada Süheyla'yı yarı yolda bıraktığım gün Firdevs Hanım, öldüğüm gündür. Zira ben gönlümü ona verdim."

Tam o sırada, salondaki kalabalığın arasından bir hışırtı koptu. Vrekkaş konağından kaçırılan ve Mevt'in canından sakındığı o şımarık kız kardeşi Avera, abisinin üstündeki o yoğun kan lekelerini ve kucağındaki o perişan halimi görünce daha fazla dayanamadı. Vahşi bir korkuyla, hıçkıra hıçkıra ağlayarak öne doğru fırladı. "Abi!... Abi yalvarırım bırak onu artık, yapma!..." diye feryat etti Avera. Mevt'in tek bir zifiri bakışıyla susan o şımarık kız, bu sefer korkusunu yenmişti. Koşarak abisinin yanına geldi; o narin elleriyle Mevt'in boşta kalan diğer koluna, o sert göğsüne sımsıkı sarıldı, yüzünü abisinin omzuna gömdü. Şimdi Mevt'in göğsünün bir tarafında canını kurtardığı öz kız kardeşi Avera, diğer tarafında ise kapkara abanın altında ecelini bekleyen ben vardım. Kardeşi onun kalbine sığınmıştı, bense onun insafına... Mevt, kardeşinin göğsüne sığınmasıyla birlikte durmadı, adımlarına devam etti ama o an içimde, o sırılsıklam su yeşili geceliğimin altında öyle bir cümle düğümlendi ki kalbime, ruhumun parça parça söküldüğünü hissettim. Ayşegül annenin o acı dolu bakışlarına ve Avera'nın abisine sığınışına bakarken, içimden sadece şu sözler döküldü: "Ne garip bir cehennemdi bu... Bir genç kız, kendisini dünyadaki tüm kötülüklerden koruyan kahramanının göğsüne başını yaslamış ağlıyordu; bense, beni dünyadaki tüm kötülüklerden koruyacak olan o kahramanın bizzat kendisinden korunmak için yine onun göğsüne sığınmış, ecelime yalvarıyordum..." Gözlerimden akan o son tuzlu yaş damlası, dudaklarımdaki kanayan yarıktan sızıp Mevt'in gömleğine karışırken bilincim tamamen karardı. Kafam onun sert göğsüne cansızca düştü; geride sadece Ayşegül annenin feryadı ve Avera'nın bitmek bilmeyen hıçkırıkları kaldı

Geçim sıkıntısı ve çaresizlikle boğuşan bir anne ile 17 yaşındaki duru güzelliğiyle göz kamaştıran kızı Mihriban, hayatlarını idame ettirebilmek için Van'ın en köklü ve güçlü ailesi olan Doğanaylar'ın konağına hizmetçi olarak girerler. Mihriban için bu konak sadece sığınacak bir çatı ve yeni bir başlangıçtır ancak kaderin onun için çok daha karanlık planları vardır. Konağın 24 yaşındaki veliahdı, çapkınlığı ve öngörülemez, uçlarda yaşayan ruh haliyle tanınan ağası Tarık, Mihriban'ı gördüğü ilk an büyülenir. Tarık için başta gelip geçici bir heves gibi görünen bu ilgi, Mihriban'ın masumiyeti ve ona karşı koyuşu karşısında hızla rotasını değiştirir. Tarık'ın hissettiği şey artık sadece aşk değil; ruhunu ele geçiren, mantığını yok eden bir kara sevdadır. Zamanla bu aşk, sınırları zorlayan, kontrol edilemez bir takıntı boyutuna ulaşır. Tarık, Mihriban'ı kendi dünyasına hapsetmek istedikçe sevgisi yıkıcı bir güce dönüşür ve en çok da tutkuyla bağlandığı bu masum kıza zarar vermeye başlar. Güç ile masumiyetin, kölelikle hükümdarlığın karşı karşıya geldiği bu hikayede Mihriban, Tarık'ın karanlık sevdası karşısında hem kendini hem de özgürlüğünü koruyabilecek midir? Yoksa bu kara sevda, Doğanay konağının duvarları arasında herkesi yutan bir girdaba mı dönüşecektir? 1990'lı yıllarda geçiyor kitabım. Bu kitap; psikolojik baskı, takıntılı davranışlar, manipülasyon ve fiziksel/psikolojik şiddet unsurları barındırmaktadır. Hikayedeki tüm karakterler, kurumlar ve olaylar tamamen kurgu ürünüdür. İçerdiği ağır temalar ve tetikleyici unsurlar nedeniyle Hassasiyeti olan okurların bu durumu dikkate alması önemle rica olunur.

Dudaklarının arasından sızan kanla tebessüm etti ilk kez, bana bakarken. Soğuk parmakları bileğimi daha sıkı kavradı. Dudaklarını araladığında son nefesinde olduğunu belli eden, boğuk sesi yankılandı aramızda. "Canavarlar bile yalnız ölmeyi hakketmez, Nergiz." Gözyaşlarım yüzüme akmaya devam ederken dudak-larımı birbirine bastırıp, gözlerimi sıkıca kapattım. Onun hakkedilen ölümünün acısını içimden atmaya çalıştım. Sesi bir kez daha fısıltıyla bana ulaştığında, omuzla-rımın sarsılışına engel olamadım. "Canavarlar bile yalnızlığı hakketmez, Nergiz." İlk kez ölürken döküldü nefret ettiği ismim dudaklarından.

Özgürlüğünü Arayan yaralı bir kadın Dila Revan Hükümetmeye alışmış hırçın bir adam Alparslan Bozdağ Töreyle yazılmış bir kaderde, kalemi eline alan gerçekten kim olacak ? Dila Revan kaderine boyun eğmek yerine savaşmak istedi lakin karşısında şartlarının hiç eşit olmadığı Mardin'in en güçlü adamı , dayı oğlu Alparslan Bozdağ duruyordu. Onların hikâyesini töre yazdı, acı mühürledi. Ama bazen en büyük isyan, kader diye sunulana "hayır" demekle başlar. Onların Hikayeside tam böyle başladı. Efgan