[COMPLETED] Όταν ο έρωτας γεννιέται κάτω από δύο πεύκα, μέσα σε μια λίμνη, μετά από μια γλυκόπικρη κηδεία. Και έτσι όπως τον κοίταξε για τελευταία φορά, πριν φύγει μακριά του -εκείνη και η σπασμένη της καρδιά-, του είπε μονάχα ό,τι είχε ξεστομίσει την πρώτη εκείνη φορά, πριν φύγει μακριά της -εκείνος και η λιωμένη του καρδιά. «Αυτή εδώ, είναι η καρδιά μου. Στην εμπιστεύτηκα, όπως σε κανέναν άλλον έκανα. Τώρα μπορείς να φύγεις, είμαι ολοκληρωμένη». WATTPAD || All Rights Reserved ® Copyright ©Sapphire 2020 (06/06/2020 - 06/01/2022)

Εδώ μιλάμε για δύο σώματα σε ένα σύμπαν που αρνούνταν να βρεθούν στον ίδιο γαλαξία. Εδώ μιλάμε για δύο ζευγάρια μάτια που ντρέπονται να βρουν το ένα το άλλο στο ίδιο δωμάτιο. Εδώ μιλάμε για δύο ψυχές που ουρλιάζουν λυσσαλέα μπας και μπει απόσταση μεταξύ τους. Εδώ μιλάμε για το γέλιο του ουρανού και το χέρι του πάνω στον λευκό λαιμό της. Εδώ αγάπη μου μιλάμε για την Ιόλη, τον Λουκά και το κενό ανάμεσά τους που μικραίνει και μικραίνει και μικρ- Ώπα ώπα, πάνε ένα βήμα πίσω σε παρακαλώ. Αυτό είναι καθαρά ενήλικο περιεχόμενο. Άκρως ερωτεύσιμο.

Μια ανεξηγητη φωτια στο αρχοντικο της οικείας Καραγάτση λενε πως αρχισε την καταρα. Μια καταρα που ο πατερας μου αγνοησε όταν με παρεδιδε σε εκεινον, πιστευοντας ότι θα σωσει τον εαυτο του. Εκεινο το ξημερωμα εκλεισε τα ματια στον Θεο βλασφημώντας τις μοιρες που αψηφισε. Μες τον καπνο της φωτιας θα ορκιζομουν πως σε εχασα, καθως σε ακολουθουσα εξω από τις πυλες του Αδη. Και εσυ, εγκλωβιστηκες στον ορκο σου, γυρισες να με κοιταξεις όταν σου φώναξα πως θα χαθω. Η Εκατη, μου ψιθυρισε πως επειδη με κοιταξες χαθηκα, εσυ με καταδικασες, από την αδυναμια σου, επειδη ποθησες κατι που δεν ηταν προορισμενο για εσενα. Και σαν η Άτροπος αποφασισε πως το τελος μας ήρθε, σε πήρε μακριά . Μα εγω στεκομουν ακομη στην καρδια της φωτιας και εγλυφα την λεξη που έμεινε στα χείλη μου. Πόθος. Μα πως ηταν δυνατον; Αφου ο γαμος μας ηταν, εν λευκώ.

«Εκείνη, έχει επιλεξει ενα επάγγελμα από τα δυσκολότερα, όχι μόνο από τη φύση του αλλά και από το γεγονός πως θα τη φέρει αντιμέτωπη με κάποιες άλλες πτυχές του εαυτού της που δεν θα ήθελε να θυμάται. Σε καμία περίπτωση όμως δε πίστευε πως μπορεί να γίνει δυσκολότερο όμως το ηξερε κι εκείνη πως ήταν η μοναδική της επιλογή, δε θα της ταίριαζε τίποτε άλλο περισσότερο. Εκείνος, σε όλα του τέλειος, άριστος θα έλεγε κανείς. Τα καλά ομως δε κρατούν για πάντα. Βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια μεγάλη ποινή, όμως δε φαίνεται να τον απασχολεί, άλλωστε ήταν επιλογή του. Δε τον νοιάζει γιατί επέλεξε τη φύλαξη μόνος του». Μια ιστορία για μια αστυνομική εγκληματολόγο και έναν βαρυποινίτη όπου θα έρθουν αντιμέτωποι στους κρύους θαλάμους του ανακριτικού δωματίου. Επέλεξαν να βρίσκονται εκεί και τώρα η ζωή επιλέγει γι' αυτούς.

Επειδή έχει πλάκα Επειδή είναι εύκολο Επειδή δεν υπάρχουν συναισθήματα στη μέση. Επειδή δεν θα το μάθει και κανεις. Η Φαιδρα Πολίτη και ο Ιάκωβος Νικολαϊδης ήρθαν κοντά για όλους τους λάθος λόγους, και θα χωρίσουν για όλους τους σωστούς. Η συναντηση τους δεν εκρυβε κανενα συμπαντικο παραδοξο. Αντιθετως, θα την ελεγε κανεις σχεδον...προμελετημενη. Εκεινη χρειαζοταν συμβουλες, για το πως να προστατευσει νομικα τα εργα της, κι εκεινος ηταν δικηγορος με εξειδικευση στο εμπορικο δικαιο. Η αδελφη της και ο αδελφος του ζουσαν έναν από εκεινους τους ερωτες για τους οποιους γραφονταν βιβλια. Εκεινοι οι δυο...δεν θα το λεγα. Για αυτό και δε θα σου γραψω κεφαλαια ατελειωτα για την Φαιδρα και τον Ιακωβο. Κι αυτό, γιατί τα παντα συνεβησαν πολύ... πολύ πιο απλα. Και καπου εδώ, ενεκα της οικειοτητας που εχουμε, θα μου πεις πως δεν με πιστευεις. Και καλα κάνεις.

«Γιατί η ελευθερία ήταν κάποτε, λένε αυτοί οι παλιοί, δείγμα πολιτισμού και δικαίωμα αναφαίρετο του ανθρώπου. Θα μου πεις, η ελευθερία σαν αεράκι μπορεί κάποια στιγμή να σε βρει και με μορφές που δεν φαντάζεσαι, να πάρει και να σε σηκώσει στον διάολο. «Φαντάζομαι όμως, πως για να είσαι εδώ, θες να το προσπαθήσεις πολύ. Είσαι νέα, το μυαλό σου τρέχει. Ένα αγρίμι μέσα στο πλήθος που πάει αντίθετα με εσένα. Για πες μου όμως, πώς έφτασες μέχρι εδώ; Μόνη; Αποκλείεται. Η βάση στην οποία στηρίχτηκες είναι ίδια με εμένα Ηλέκτρα. Όλοι έχουμε αφήσει το ίχνος σε αυτή τη σάπια ζωή, αυτό το ίχνος που ουρλιάζει και καίει τώρα τα δάχτυλά σου. Τους εμπιστεύεσαι, μα εγώ ξέρω. Εγώ τους δημιούργησα και κάθε εγώ θα τους δίνει ελπίδα και θα την παίρνει μακριά. «Μιλάς για ελευθερία του λόγου, μιλάς για δικαιοσύνη για ένα έγκλημα και πού είναι αυτό; Πότε έγινε; Ποιοι οι θύτες, ποια τα θύματα; Ποια η απόδειξή σου; Τώρα καταλαβαίνεις; Η δικαιοσύνη όπως τη νομίζεις πέθανε, εκείνη τη μέρα και κάθε προηγούμενη και κάθε επόμενη. Απλά, προχώρα όπως οι υπόλοιποι, στην ίδια σελίδα της ιστορίας.» Πολιτικό-κοινωνικό.

Δαλιδά, για τους λιγοστούς φίλους. Λίδα με γιώτα για τους πελάτες που κατατρώνε την ψυχή και το κορμί της. Δάλια, σύντομα και γρήγορα για τους γονείς της που λείπουν. Και στα χέρια εκείνου... Νεράιδα και φώς, αγάπη και έρωτας. Από την κοσμική Αθήνα και τις εκδηλώσεις στα πανάκριβα εστιατόρια, στα σοκάκια των Εξαρχείων. Το αγαπημένο του Armani κουστούμι, μπερδεύεται με τα αγαπημένα της κίτρινα all star. "Όνειρα χρόνια μετρημένα, σε ένα κρεβάτι ξεχασμένα. Και μια υπόσχεση εκείνου, που έμοιαζε με έξοδο κινδύνου."