Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Επειδή έχει πλάκα Επειδή είναι εύκολο Επειδή δεν υπάρχουν συναισθήματα στη μέση. Επειδή δεν θα το μάθει και κανεις. Η Φαιδρα Πολίτη και ο Ιάκωβος Νικολαϊδης ήρθαν κοντά για όλους τους λάθος λόγους, και θα χωρίσουν για όλους τους σωστούς. Η συναντηση τους δεν εκρυβε κανενα συμπαντικο παραδοξο. Αντιθετως, θα την ελεγε κανεις σχεδον...προμελετημενη. Εκεινη χρειαζοταν συμβουλες, για το πως να προστατευσει νομικα τα εργα της, κι εκεινος ηταν δικηγορος με εξειδικευση στο εμπορικο δικαιο. Η αδελφη της και ο αδελφος του ζουσαν έναν από εκεινους τους ερωτες για τους οποιους γραφονταν βιβλια. Εκεινοι οι δυο...δεν θα το λεγα. Για αυτό και δε θα σου γραψω κεφαλαια ατελειωτα για την Φαιδρα και τον Ιακωβο. Κι αυτό, γιατί τα παντα συνεβησαν πολύ... πολύ πιο απλα. Και καπου εδώ, ενεκα της οικειοτητας που εχουμε, θα μου πεις πως δεν με πιστευεις. Και καλα κάνεις.

Η Σοφια Καρρα μετρ στο πολυτελές εστιατόριο Vetro του Σικάγο, ξέρει καλά σε τι κόσμο κινείται. Ο ιδιοκτήτης Ντοριαν Μορανο γνωστος ως Τζέντλεμαν, είναι μαφιόζος. Όταν αναλαμβάνει το catering στην βαπτιση του ανηψιου του, δεν φαντάζεται ότι θα γίνει μέρος ενός παιχνιδιού εξουσίας. Ο Ντοριαν που θέλει να επεκταθεί στο real estate και να φαίνεται καθαρός, βρίσκει την ιδανική λύση, μια απλή κοπέλα με καθαρό ποινικό μητρώο, έξω από τον υπόκοσμο. Αναλαμβανει να πληρώσει τα χρέη της Σοφιας με ανταλλαγμα εναν "λευκο" γάμο. Ένας άντρας επικίνδυνος, γοητευτικός και απρόβλεπτος και μια γυναίκα που δεν υποκύπτει εύκολα, η σχέση τους θα γίνει ένα παιχνίδι πάθους, δύναμης που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

Καμιά πτώση δεν είναι εύκολη... Μερικές γίνονται ομαλά, ενώ άλλες τσούζουν και πονάνε... Ξύπνησε έχοντας πάνω στο χέρι της μια ζωγραφισμένη μαύρη , κάθετη γραμμή... Δεν είχε ιδέα όταν άνοιξε τα μάτια της πως εκείνη η γραμμή, θα ήταν ίση με τη ζωή και το θάνατο της... Αποστολή της, οι πληροφορίες... Ανταμοιβή, ένα αντίδοτο που διαρκεί τόσο όσο... Άδεια γλώσσα και καμιά πρόοδο σήμαινε αργος και βασανιστικός θάνατος... Δεν θα είναι ένα παιχνίδι γάτας με ποντικού αυτό... Δεν μιλάμε για γάτες... Οι τίγρεις και ο θηριοδαμαστης άλλωστε, πάντοτε είχαν εναν πιο ακραίο δεσμό... Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

«Τι νομίζεις πως κάνεις;» της γρυλίζει και εκείνη τον κοιτάζει στα μάτια, λες και θα υποκύψει από το βλέμμα της. «Δεν θα σου κάνω ξανά την χάρη Μαυρίδη. Αυτή τη φορά παίζω με τους δικούς μου όρους» του μιλάει αργά και καθαρά σαν να θέλει να εμπεδώσει και η ίδια αυτά που του λέει [...] «Μωρό μου, δεν μπορείς να παίξεις με δικούς σου κανόνες σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει [...], δεν είμαι εγώ σαν τα αγοράκια που συναναστρέφεσαι. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω» της τονίζει κοιτώντας την στα μάτια. Η γυαλάδα των ματιών του της δείχνει πως λέει την αλήθεια. Η φωνή του είναι βαριά όσο της ψιθυρίζει τα λόγια του. «Τώρα σαν καλό κορίτσι, στήσου στον νιπτήρα και κοίτα πως μπορεί να σε γαμήσει ένας άντρας» την φιλά χαμηλότερα και νιώθει πως θέλει να εκραγεί, αυτή η κοπέλα μπορεί να τον πεθάνει [...] Η Άννα τον κοιτάζει πονηρά μέσα από τον καθρέφτη πριν του μιλήσει. «Μαυρίδη... κοίτα με εδώ [...] Μου είχες πει πως δεν θα ξανά συνέβαινε τίποτα μεταξύ μας. Δεν ξέρω κανέναν άντρα που να μην κρατάει το λόγο του. Ή μήπως δεν είσαι τόσο άντρας τελικά και είσαι από εκείνα τα αγοράκια που κοροϊδεύεις;»

Η φιλόδοξη Λένα Αστεριάδη ζει για την τελειότητα. Κάθε νότα, κάθε ανάσα, κάθε στιγμή της ζωής της είναι αφιερωμένες σε έναν στόχο: να κατακτήσει τη σκηνή της όπερας. Σε μια άλλη γωνιά του κόσμου, ο ταλαντούχος Αλέν Μπενζεμά δεν πιστεύει σε κανόνες. Μεγαλωμένος στις πιο κακόφημες συνοικίες του Παρισιού, ραπάρει την αλήθεια του, ζει έντονα και δεν απολογείται σε κανέναν. Δύο κόσμοι που δεν ήταν να συναντηθούν. Κι όμως, όταν η μουσική τους φέρει κοντά...τίποτα δεν θα μείνει ίδιο. Γιατί κάποια τραγούδια δεν γράφονται για να είναι τέλεια. Γράφονται γιατί δεν υπάρχει αλλη επιλογή.

He was horrible at remembering names. It was weeks before he stopped calling me 'Laura.' I don't even look like a Laura. And the way he never used the intercom system? How professional, my boss is screaming across the office for me. Again. He's arrogant. He's always seven minutes late. Couldn't keep an assistant around if his life depended on it. He didn't even deserve this company. Daddy served it to him on a silver platter. I could hear him tapping his stupid pen off of his stupid desk from all the way out here. I hate him. I hate him and his damn dimples too. I hate you Daniel Metzgar.

Λέγεται, πως κάποτε κάποιος ανίδεος προκάλεσε ένα αγρίμι για να δείξει τη δύναμη του... Ποτέ δεν γύρισε πίσω Ποτέ δεν έμαθαν για αυτόν... Έπαψε να υπάρχει και να υφίσταται... Μόνο ένας ανόητος τα βάζει άλλωστε με τ'αγρίμια... 🌙✨🌙✨🌙 Αλύγιστη η τρέλα που τα δέρνει και αδαμαστος ο αναβρασμός τους... Τούτο κρατήστε καλά και να προσεύχεστε να μη σας έβρουν πρώτα εκείνα... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού 2025-26 Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα

His lips trail down my neck, sending shivers all over. "I love looking at you," he breathes, brushing the hair off my shoulders. "Will you let me?" My wild heart seeks his. "Yes." For a long moment, I just feel his gaze. Then, his hands. They skim down my spine as his lips find my throat. I lean back into his palms, my eyes closing. He kisses between my breasts, then across them, swirling his tongue and kissing, always kissing. He pulls my arms out to kiss them, all the way to my wrists...all the way back. He presses affection into my skin, injects trust into my veins. Then he eases me to my back and does it all over again. ******* An obscure tutoring opportunity brings Camila closer to three friends: Noah, Jed, and Fox. After hiding in the shadows for so long, Cam is coaxed to the light. STANDALONE NOVEL Copyright © 2024-present Laurel Montaze (immoralLaurel). This body of work (story, characters, ideas) is available exclusively on Wattpad. If you're viewing it on a different website/platform or under a different username, it has been illegally stolen. Please notify the original author. © All Rights Reserved

Υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν όνειρα... Και ποιος δε κάνει; Το θέμα είναι, ποιο ακριβώς λευκό τα συνοδεύει.... Αυτό της αγνότητας; Ή αυτό της σκόνης; Don't copy ©2025-,2026 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.