Rusya'nın güçlü, köklü aileleri başında yer alan Karalev ailesinin tek kızı Veyra. Diplomatik zarafetin ardındaki karanlık bir dünyanın, babasının yönettiği "Beyaz Bölge" yeraltı imparatorluğunun gölgesinde büyüdü. Albino oluşu onu kar tanesi kadar eşsiz, fakat annesinin ölümüne sebep olduğu inancıyla babası tarafından nefret edilen bir figür yaptı. Vertigo, onun için bir hastalık değil, sahip olduğu tek güzel hayatın, her an düşebilecek olmanın narinliğini temsil eden kişisel bir sığınaktır. Babası tarafından ailesinden sürgün edilerek başka bir şehre gönderilen Veyra, sevgisizlikten örülmüş bir duvarın arkasında büyüdü. Veyra'nın doğumunda annesini kaybetmesi, onu babasının gözünde nefretle büyüyen, sevgisiz bir sürgüne dönüştürmüştür. Ailesinden koparılmış bir gölge gibi büyür. Diğer yanda, Rus-Türk kökenli, kendi ailesinin istenmeyen çocuk yüzüyle damgalanmış bir isim: Valerian Korolav. O da, babasının gözünde itilmiş, dışlanmış bir erkek çocuğu. Ülkesine dönerek kariyerini dünyanın savaş bölgelerinde, acıyı objektifine yansıtan bir fotoğrafçı olarak sürdürür. Yıllarca süren sarsılmaz dostluk, Karalev ve Korolav ailelerinin arasında dönülmez bir ihanetle son buldu. Bu ihanet, iki aileyi ölüme ve kanlı bir savaşa sürükleyen bir düşmanlığa dönüştü. Şimdi bu savaşın bedelini ödeyecek olanlar, ne olup bittiğinden habersiz olan varislerdir: Veyra ve Valerian. Onların bu kaderdeki yegâne ortak noktası, ailelerinin yarattığı felaketi tamamla , düşmanlıkları gizlenmek zorunda kalır ve mükemmel bir entrika oyunu başlar. İki varis, bilmedikleri bir mirasın ağırlığı altında, aşkın ve nefretin sınırında tehlikeli bir dansa sürüklenirler. KARALEV-

"İnsanları kötü yapan karanlık değil. Karanlığa itenlerdir." Bu dünya bir tiyatro salonu. Herkes maskesini takar, herkes kendisine biçilen rolü oynar. Kimi kurban olur, kimi cellat. Başrol kimdeyse perdeler onun için açılır. Ölüler alkışlar, perde kapanır. Ama kimse şunu sormaz: Bu oyunun yönetmeni gerçekten kim? Çünkü bazı oyunların yönetmeni yoktur. Onları şeytan yazar. Bazı borçlar parayla kapanmaz. Annesinin bıraktığı yük, genç kızımız Valentina Santos'u Brezilya'nın kanlı sokaklarından alıp soğuk kalplere yolculuk etmeye mecbur bırakır. Aradığı kişinin onu kurtaracağını sanır. Ama gerçekler bambaşkadır. ORENDA. SERİSİ 1. KİTAP

Nefes, hayatı boyunca tıpkı diğer herkes gibi kendini de yalanlarına kandırmıştı. Yara bantlarıyla sarmalamıştı kendini gerçeklerden korunmak için. Kendini bile dinlememiş, o sesi susturmuştu zihnindeki. Fakat başka bir ses daha vardı ve o ondan kurtulmak istese de bir yandan da asla bırakmak istemiyordu. Ve bu ses, tekrar hayatına giriyordu. Nefes kimi dinleyecek şimdi? Gerçekleri mi yoksa o sesi mi? Hangisini çıkartacak hayatından? Yara bantlarını mı yoksa doğruları mı?

Hayatın ne kadar üstüne gidersen, o kadar altında kalırsın.

Veyl, üç kitaptan oluşan bir seridir ve ilk kitabı basılmıştır. İkinci ve üçüncü kitabı 2025-2026 yılları içerisinde basılacak ve seri tamamlanacaktır. Burada yalnızca tanıtım amaçlı bölümler bulunmaktadır. Cehennemin kapısı açıldı: Kötülerin Şehri'ne. Yekta Akay, suçluların gönderildiği Kötülerin Şehri isimli adaya düştüğünde suçlu olup olmadığını bilmiyordur. Tek bildiği, suçlu olamayacak kadar iyi bir kalbinin olduğudur. Kötülerin Şehri'nden çıkmanın iki yolu vardır: Ya adaletin biçtiği cezayı çekmek ya da ölmektir. Adadaki herkes kendi gibi kötülerle cezalandırılıyordur ve bu cezaların bir sınırı yoktur. Kötülüğün bir sınırının olmadığı bu şehirde Yekta'nın sekiz yıl, altı ay, on bir günü vardır. Kötülerin Şehri, öncüler ve yancılar tarafından yönetilir. Siyah Bölge Öncüsü Kunter, Yekta'yı yancısı yapmayı kafaya koymuştur çünkü Yekta, bir Gri'dir. Grilerin ne bir bölgesi ne bir öncüsü ne de yancısı vardır. Onlar hem her bölgeye ait hem de hiçbir yere ait değildirler ve Kötülerin Şehri halkının oyuncağı olmak için şehre düşerler. Bir Gri olarak Yekta Akay, Kötülerin Şehri'nde hayatta kalabilecek midir?

Mezuniyet sonrası geçirdiği kaza sonucu hafızasını yitiren genç kız, geçmişini geride bırakarak başka bir şehre taşınır. Ama geçmiş onun peşini bırakmaz. Bırakamaz. "Gerçekleri anlatmak için," gelen insanlar birer birer yoluna düşer. Her birinden farklı bir hikâye, her birinde bir hikâyenin farklı versiyonu. Peki hangisi doğru? Pinokyo kim? Gerçek kimin zihninde saklı? Belki de... Herkes biraz yalancıysa? Masum kimsenin olmadığı, herkesin "sahtekâr" olabileceği o kurgu. 05** *** ****: İyi geceler öpücüğü. 05** *** ****: Daha önce hiç iyi geceler öpücüğü aldın mı? 05** *** ****: Neden cevap vermiyorsun? 05** *** ****: Oysa ben vereceğin cevap için burada bekliyorum. 05** *** ****: Daima.

Nefes alamıyorduk ama ölüm çok uzaktı bizden, biz birer kuklaydık. Biz kuklalara bir yüz seçilirdi ve sağır edici o titrek ses iplerimizi kopartana kadar yüzümüze bağladıkları ifadeye sadık kalırdık. İlk kukla değildim. Son kukla da öyle. Ama kukla olarak geçirdiğim seneler boyunca ne ilk kuklaya, ne de son kuklaya benzeyebildim.

Sibirya'nın karla gömülü, yıllar önce haritalardan silinip terk edilmiş şehri Tartarus'ta inançlar ve insanlar yozlaşmıştır. Konuşma yetisi olmayan Ksenia, Tartarus'un harabe kilisesinde soğuktan donmak üzereyken uyanır. Onu ölümcül soğuktan kurtaran, şehre araştırmaları için gelen dil bilimci Edgard V. Halberg, Ksenia'ya sığınacak bir ev sunar. Ancak Edgard ile yolları kesiştiğinde, ikisi de geri dönüşü olmayan tehlikeli bir yolculuğa sürükleneceklerinden habersizdirler. ❝Çünkü Tanrı günah işleyen melekleri esirgemedi; onları Tartarus'a atıp, yargılanana dek tutulmak üzere zifiri karanlık zincirlere vurdu.❞ ❧

Tamamlanmış hikayedir ✨ "En derin korkularını sakladığını sanarsın. Oysa sırların, sen sustuğunu sandıkça daha da yüksek sesle fısıldar." Halcyon'un gençleri masum değildi. Ama kimse günahlarının bedelini kanla ödeyeceğini bilmiyordu. Bir gece işlenen cinayetle başladı, Ardından bir yenisi geldi. Ve bir yenisi daha. Bir kutuya bırakılan isimsiz itiraflar, sadece sır değildi artık. Birer hedef listesiydi. Katil yedi büyük günah için yedi kurban seçti.

"Kalemimden hiç mi neşe damlamaz hep mi gözyaşları reva görüldü satırlarıma diye düşünürdüm.Sonra anladım ki insan yüzünde tebessüm oluşturan hisleri tatmadan yazamıyor o hisleri,bilmiyor çünkü...Gitmediğin bir şehrin meydanını tarif edebilir misin?Hiç yemediğin bir yemeğin tadını bilebilir misin?Sevilmeyi hiç tatmadan onu yazabilir misin?Benim kalemimden yalnızca sevmek dökülürken,sevilmenin boynu hep bükük.Yürüdüğüm yollara dökülen güller değil,gözyaşlarımın olduğu mendiller." Bizi aynı mahallede büyüyen çocukluk arkadaşları zannediyorlar oysa ki; Birimiz Delik'in lideri Birimiz kafes dövüşçüsü Birimiz biyolojik silah uzmanı Birimiz kimyasal silah uzmanı Birimizin soyu hepimizden koyu Ama burası bir maskeli balo ve biz ise onun sahte yüzleriyiz... Avenoir evrenine hoş geldiniz,burada geçmiş;aslında hiç geçmemiş. Yayınlanma tarihi: 26.03.2025 Tüm hakları saklıdır.