Yavuz abi, topuzumdan firar eden saçımı okşayarak kulağımın arkasına ittirdi. Ilk defa bu kadar yakındık ve ilk defa saçlarıma dokunmuştu. Bu hareketi yutkunmamı sağladığında merhem sürmeyi bitirdiğim elini bırakıp kullandığımız eşyaları tekrar kutuya koymaya başladım. "Sinan'ı gerçekten seviyor musun?" Yavuz abinin sorduğu sorudan sonra hareketlerim dondu. Afalladım. Aptalın tekiydim! Hani ben bu adama yaklaşmayacaktım. Anlamıştı işte! Ne diyecektim şimdi ben? "Yavuz abi-" "Merak etme kimseye söylemem!" Dediğinde sesi o kadar sinirli çıkmıştı ki bir anlık gafletle yüzüne bakmıştım. Aramızdaki yakınlık beni daha çok germeye başladı, bakışlarındaki donukluk üşümem için yeterliydi. Siyah sakallarının altındaki çenesi daha çok gerilmeye başladığında ela gözlerini gözlerimden çekti.

Gözlerini kırpmadan bana bakarken dudaklarımda yavaşça bir tebessüm oluştu. Bağdaş yaptığımız bacaklarımız birbirine değerken dayanamayıp konuştum. "Böyle susarak birbirimize bakmaya devam mı edeceğiz?" Dudağının kenarından başlayan gülümseme tüm dudağına yayıldığında "Bizim sessizliğimizde saklı değil mi tüm sözcükler?" diye sordu. "Öyle mi?" dedim bilmezden gelerek. Daha çok güldüğünde "Öyle," dedi. Elini kaldırıp önüme düşen saç tutamını kulağımın arkasına sıkıştırdı. Ve bunları yaparken gözlerini bir an olsun ayırmadı gözlerimden. Parmakları usulca saç tellerimin arasında gezilirken konuştu bir kez daha. "Mesela senin saçlarında saklı tüm baharlar..." copyright © 2022 tüm hakları saklıdır. Kapak tasarımı; Gülnür-E