Her gün ölür mü bir insan? Her gün ölüyordum. Peki öldüğü gibi dirilir mi bir insan? Öldüğüm gibi diriliyordum... ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlama Tarihi: 26 Nisan 2022 (Kapak tasarımı bana aittir.) ❗️+18 içerir❗️

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

• 8.8.21 #asker 1.sıra 21.8.21 #mesaj 1.sıra 27.02.22 #komedi 1.sıra

!Mafyanın avukatı kitabının adı değiştirilmiştir! Bir avukat düşünün ama normal sıkıcı bir avukat değil illegal işleri yapmayı çok seven bir avukat büyük hayalleri olan tuttuğunu koparan bir kadın Onun hayattı mükemmel değil ama kendi yaptığı işlerin mükemmel olduğunu düşünüyor bu işler bir gün onun için bir felaket olacak Oldukça ciddi bir adam bu mükemmel kadını tamamlayacak ama o zamana kadar yaşadıklarını kadın kaldırabilecek mi? Peki sonradan hayatına giren bir prens bu mükemmel kadını ciddi adamdan koparabilecek mi? Son soru bu hikayede masum olan biri var mı yoksa hepsi mi çok bencil?

HERKESİN TANIDIĞI AMA ASLA YÜZÜNÜ GÖRMEDİĞİ BİRİNE İLK GÖRÜŞTE VURULUP DAHA SONRA YARALANIRCASINA AŞIK OLSANIZ NE YAPARDINIZ? Büyük iş adamlarının gözünde adıyla nam kazanmış Zarcı görüntü olarak kimse tanımaz ama herkes adını duyunca kimileri çok korkarken kimileri çok sevinir. Çoğu iş adamları ona ulaşmaya çalışarak yardım isterken Zarcı yardım isteyenlerin işlerinde illegal olmadan çalıştıklarından emin olduktan sonra bu tür iyi yönde çalışan adamların teklifini kabul eder ve isteklerini yerine getirir. İstek üzerine öldürdüklerinden belli bir ücret alırken; kadınlara çocuklara ve hayvanlara; şiddet, taciz ve tecavüzcüleri hiçbir ücret karşılığında olmaksızın sadece adını öğrenerek polislerden önce bulur ve cezasını ağır bir şekilde acıyı kurbanlarına tattıra tattıra çektirerek öldürüp, sonunda leşini bir zar bırakarak namını sürdürür. Zar bırakılmış ölü adamların cesetlerini bulan polisler bu durumdan bayağı sıkılır çünkü gün geçtikçe ölüler artmaktadır ve Zarcı'yı bulmak için sabah akşam çaba sarf ediyorlardı ama boşaydı. O yakalanmak istemediği sürece kimse onu yakalayamazdı. O ulaşılmaz, karanlıkları aydınlatan biridir ama kendisini karanlıkta tutmayı sever, kimse tarafından tanılmak ya da bilinmek istemez ama dünya gündeminden de düşmüyordu. #zarcı🎲 "Çöplükten çıkan her bir kadının bedeli onu o çöplüğe atan adamın çekeceği acılar ile ağır bir şekilde ödenir.. Kalplerdeki acı belkii dinmez ama ödenen ve alınan bedel insanı rahatlatır..." - Yapboz'un iki eksik parçası... Kandan doğan aşk... Körüklenen bağ... Onları bir araya getiren oyun ve ayıran kelebek bıçak... ZARA ZAROĞLU D.VALES AZEMİROĞLU

Kader, onları bir araya getirdiğinde ortaya çıkacak felaketleri hesaba katmamıştı. Biri ölümden kaçıyor, diğeri yaşamaktan korkuyordu. Böyle bir tezatlık ancak aşkın ellerinde hayat bulabilirdi ve bu da onların hikayesini en baştan yazdı. Kalbinizin, aklınızın, vicdanınızın öteki yüzüyle tanışmaya hazır mısınız? Eh, onlar pek değil gibiler... ~ "Sana yaşadığını hissettirdiğimi söylemiştin," dedi fısıldayarak. "Ama hiç bilemedin, senin yaşaman bana yaşamı sevdirdi." Titrek bir nefes verdi. "Seni sevdirdi..." ~ -Kalbin Öteki Yüzü adıyla yayımlanan ilk kitaptır.-

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

Benim yıllar önce gördüğüm o belli belirsiz çizgiyi dahi bir ihtimal olarak kabul etmediğini gösterircesine bıçağın keskin ucunu gözlerimin içine bakarak kendi avcuna bastırdı ve aşağıya doğru çekti. Oluk oluk akan kan beyaz gömleğine süzülmüş, yüzünde acıyı gösteren tek bir mimik bile oynamamıştı. ''Ne bu kan akmayı durdurdu...'' dedi Ferman'ı tutan elimi bir hışımla çekerek. Avcum ellerinin arasındayken sıcak kanı buz gibi tenimde süzüldü. Ben yıllar önce bitti diye haykırırken o bizim sonumuzun daha gelmediğini belirtircesine o kanlı bıçağı avcumun içine bıraktı. Bu beni öldür demekten başka bir şey değildi. ''Ne de bu can bu bedenden çıktı.'' Dedi düşüncemi doğrulamak ister gibi. Parmaklarımdan süzülen, tenime bulaşmış kanıyla birlikte avcumun içine baktım. Bizim sonumuz yine benim ellerimin arasındaydı fakat bu sefer ima ettiği son çok daha başkaydı. -Hikaye içerisinde yetişkin içerikler bulunmaktadır.