Çevremdeki ağaçlar aynı gözükseler de aynı değiller. Uzaktaki dağlar bildiğimden daha soğuk. Rüzgar aynı hissettiriyor belki ama o bile tanıdığım rüzgar değil. Çünkü benim dünyamda çoktan unutulmuş büyüleri taşıyor kucağında. Olduğuma inandığım yerde değilim. "Bana her şeyi anlat. Bana dünyanızla ilgili her şeyi, en küçük detayına kadar anlat." Ben, Eira Morwen, dönmenin bir yolunu öğreneceğim. Ve ancak her şeyini bilirsem büyüyle ve korkunç canavarlarla dolu bu dünyanın girişini de çıkışını da bulabilirim.

Finalden sonra kaldırılacak...

''Bunu bana yaptığına inanamıyorum baba! Kendi öz kızını beş parasız başka bir şehre yolladığına inanamıyorum! Biraz olsun merhamet yok mu sende be adam!'' Yürüdüğü parkta artık ayakları ağrıdığı için bulduğu ilk banka oturmuştu. Etrafına baktığında parkta kimse yoktu ve bu hali oldukça korkunç gözüküyordu. Parka yakın olan yoldan birkaç arabanın asfaltta çıkardığı sesi duyuyordu. ''Varlığın içinde yokluk gösteriyorsun ya, alacağın olsun baba.'' Kollarını kendine sararken bulunduğu yerden korktuğunu fark etti, fakat gidecek başka yeri de yoktu. Yüzünü kollarının arasına gömerken bir yandan da dikkatle etrafı izliyordu. Her an bir yerden bir yaratık fırlayacakmış gibiydi. Sağ omzundan bir şeyin öne doğru geldiğini fark ettiğinde gözlerini kocaman açtı. ''Merhaba.''

Güçlü kadınların, kanı, mürekkebe çeviren kalemler savaşı. Silah tutması gereken ellere tutuşturulmuş bir kalem. Nefretle yazılmış, aşk satırları. Uzun yıllar Norveç'te hasta bakıcılık yapmış, bir Türk göçmen olan, Peyker, 2. Dünya Savaşının ilk yılında, çalıştığı bakımevi de yıkılınca, yalnızca kendisinin görebildiği sihirli bir Albatros Kuşu ile savaşın kalbi olan Almanya'ya kaçmaya karar verir. Yolculuğunda aldığı yaralar, Nazi askerlerine ve Almanlara olan yargılarını körüklerken, oturduğu yanlış bir kumar masası onu doğrudan, saygın bir Nazi Generalinin hayatına sürükler. Tek yapması gereken, bu ketum generalin ellerinden bir aşk mektubu yazdırmaktır. Görevi zor, hatta imkansızdır ama hayallerindeki gibi bir yazar olmakla arasında sadece bu görev kalmıştır. "Kaldı 4 kafede bekleyeceğim seni." Holokost dönemi suçlarının romantize edildiği bir kitap değildir.

Hepimiz Pamuk Prenses masalını okuduk, peki ya üvey annesinin?

Ecem'in normal giden hayatı, gittiği resim sergisindeki portrenin içine çekilmesiyle tepetaklak olur. Gözlerini açtığında ise, prensini öldürmeye çalışan bir prensesin bedeninde uyanır. *** "Kraliçem!" Dedi bir kez daha o huysuz sesiyle. Elindeki hançer ise tam kalbimin üzerindeydi. "Kalbinizi sökmek istiyorum yerinden." İnatla baktığı gözlerimden bir çok duygu geçerken bedenimi korkuma rağmen biraz daha dikleştirdim. O ise durmadı, hançer tutan eli bir kez dahi titremezken yutkunarak devam etti. "Benden başka herkesi sevebildiğiniz için!"

-TAMAMLANDI- Bu koskocaman evrende tabiki de yalnız değiliz. Biz insanlar dışında , hayatlarını sürdüren birçok gezegen ve birçok farklı topluluk var. Dünya'ya sıradan bir günde, sıradan olmayan bir ziyaret... Hayatları değiştirecek yeni kararlar... Bir insan ve bir uzaylı... Ve sonu gelmeyen bir savaş... Bunların içinde, tüyleri ürpertecek derecede filizlenen imkânsız bir aşk... ...İmkânsızı imkânsızlaştıranlar... (BU KİTAPTA İMKÂNSIZ KELİMESİNİ HAFIZANIZDAN ATIN. BU KİTAPTA HER ŞEY OLABİLİR. ONLARDA BUNUN FARKINDA. PEKİ SİZ? SİZ BUNA HAZIR MISINIZ? ONLARLA BU YOLCULUĞA VAR MISINIZ?)

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''