"Onun ruhunda rengârenk ışıklar çarpışır, savaşırlar. Kelebekler havada süzülür, kuşlar kanat çırparlar. Eğer onun kalbine bir kez kulak verirsen onların seslerini duyabilirsin de. Çünkü onlar, "pır pır pır" diye uçuşurlar. Renklidir o; Divali'de yakılan kandiller kadar parlaktır gözleri, Holi'nin tüm neşesi onun tek bir bakışında gizlidir." Tarih perdesinden görünen sarı filtrenin ardında parıldayan bir ışıltının, bir anda karanlığa gömülüşü. 1984 yılından sonra Bhopal...

Bir DKB hastası olan Eylül Lalekar her şeyini kaybettiğini düşündüğü anlardan birinde, bir yapımcıdan oyunculuk teklifi alır. Oyunculukla zerre alakası olmayan, tesadüfen yalnızca bir kez sahneye çıkmış Eylül, elindeki tek şansın bu olduğunu bilse de teklifi reddedecektir. Ancak hayat hiç de sandığı gibi değildir, sonunda istemese de teklifi kabul etmek zorunda kalır ve en büyük düşmanı olan kişiliğinin, onu kendi dünyasına çekmesine izin verir. Bu süre içinde Asel Bertan olmak zorundadır ve Asel olmak, hiç de göründüğü kadar kolay değildir. "Dehşet, kanıma karışıp hücrelerimle bütün olan o his. Bir senfoni, hayata dair. Asel Bertan bir beste. Notaları yazılmış, birçok insanın seslendirdiği bir bütün, beni ben yapan bu senfoni. Ansızın kulağıma doluveren bu çığlıklar, kimsenin duymadığı... Her biri yüreğimden kopanlar. O yazılan bir rol, oynanması için verilen. Bir senfoni: Asel Bertan. Geçmişten gelen bir çığlık: Eylül Lalekar. Senfoni ve Çığlıklar..."

Hayatı boyunca yalnız adaletin doğruluğunu kabullenmiş, mesleği kanunlar olan birinin kızı Azra Yılmaz; yeri geldiğinde kanunları çiğneyen, gelir kaynağı silah kaçakçılığı olan Cenk Yağan'a güvendiğinde bir kez daha siyah ve beyaz griye boyandı. Bundan sonra gri, güvenin rengiydi Azra için. Kuyunun dibindeki bir insana ancak o kuyunun başında, oradan yeni çıkmış bir insan yardım edebilirdi. Onu oradan çıkardığı sürece, risklerle dolu bir ormanda, ıssız karanlık gecede, aydınlığı şaibeli gündüzde koruduktan sonra o nereden çıkarsa çıksın bunun ne önemi vardı? "Aksi istikamete çıkar tüm yollar. Her siyahla beyaz gri olamaz kimi zaman." 22.08.18 #Hukuk/ 1.

Gecenin karanlığı ruhu gölgelediğinde geriye sadece safir mavisi gözler kaldı. Ruhunu şeytana satmış bir adam ve tutsak olduğu zindandan çıkmak için çırpınan küçük bir kızın hikayesi. Kör bir baba ve kan kanseriyle amansız mücadeleye atılan bir kardeşe sahip Mine Doğan, yeryüzünde ki yasadışı işlerin en karanlık ve en pis adamı olarak bilinen Demir Aslanoğlu'nun buzdan kalbini eritebilecek mi? Çırpındıkça dibe batan masum bir bedenin son nefesinde saklı olan bir öykünün başlangıcı. Onlar, Safir ve Kehribar taşlarının en güzel ama en korkunç tonundaki renklere sahip iki çürümüş beden... ©Tüm Hakları Saklıdır.

Siz bilmeseniz de, onlar var. Karanlıkta yaşıyorlar. On üç yılda bir yapılan bir ritüelle sadece biri güneşin altında yürüyebiliyor. Dikkatli ol! Arkana bak, yanındakine güvenme. Kendini hayatın için savaşmaya hazırla. Sana ulaşmalarına çok az kaldı! Altıncı Cennet'in Koruyucu Kılıcı yanında! *** "Neden yaptın bunu?" diye sordum. "Asırlardır esir kalmıştın, artık özgürsün. Neden evine dönmedin?" "Söyledim sana," diye fısıldadı ve saçlarıma bir öpücük kondurdu. "Evim sensin."

Jiletin yakıcı acısını bilekte hissetmektir. Bir süre sonra yumruğunuzu sıkacak kadar bile yaşam gücünüz kalmayacak. Üşümeye başlayacaksınız. Ama merak etmeyin, boşalan kanın sesini duyabilecek kadar bilinçli olacaksınız. Bu da sadece bir müddet olacak. Sonra görüş açınız kararmaya başladığında yaradaki keskin acıyı hissetmeye vakit bile bulamayacaksınız. Bilek kesmek kolay, peki ya arkanda kalanlar?

Çok eski zamanlardan kalma bir yatılı okul... Bilirsiniz o zamanların, ağır şartlar, katı kurallar ve işkence içeren aklınıza gelebilecek her türlü zulüm yapılmaktaydı. Çoğu öğrenci bu zulme katlanamayıp, intihar edenler mi dersiniz, bu işkenceler sonucu dayanamayıp ölenler mi dersiniz... Ve o zamanlar da bedenler çürüyüp kaybolsa da ruhlar hep o okulun çevresinde bedenlerini aramaktadır. Bu okul birçok ölümle sonuçlanan vakalardan sonra mühürlendi. Taa ki aradan 150 yıl geçip, okulun düzenlenmesi gerekene kadar... Eski halinden hiçbir eser yoktur. Duvarları yıkık dökük, merdivenleri eskimiş pencere pervazları rüzgardan nasibini almış... Ama bir şey değişmemiş. Ruhlar... Tıpkı bıraktığınız yerdeler...

Nereden bilebilirdim ki bir fotoğrafın başıma onlarca iş açacağını? *Basılı eserdir.

"Sen," dedim yeniden başka bir konuya geçerek. "Ben bir silahsam sen o silahtan çıkan kurşunsun." Ardından dudaklarını saçlarımın arasında hissettim. Öpmüyordu ama her an öpmeye hazır gibi orada duruyordu, hissediyordum. "Sen, Nefes." dedi benim gibi. "Ben yeniden cehennem olmuşsam, senin ateşin yüzünden." *11.04.15 Aksiyon #2* On Sekiz #1*

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)