Kendi ayakları üzerinde durmaya alışmış bir kadın, bir kız çocuğu. Yıllar sonra üvey olduğunu öğrenip gerçek ailesiyle tanışacak olmak onda ne etki yaratacaktı? Klasik bir Gerçek Ailem kurgusudur.

İki zengin aile işlerinin birleşmesi için çocukları olan Mira ve Barkın'ı zorla nişanlandırır. Mira ne kadar yakınlaşmaya çalışsa ve sürekli yazsa da Barkın bir türlü yüz vermemekte, nişandan sonra ise mesajlarına hiç dönmemektedir. Fakat Mira aslında Barkınla aralarına yıllar önce karanlık bir sırrın girdiğini öğrendiğinde işler hiçte olması gerektiği gibi gitmeyecektir.

+18 Londra'nın en lüks restoranlarından birinde yıldız almak için uğraşan şef, Gece Ona bağımlılık derecesinde tutkun bir adam, Jensen "Ellerimi bağladığı ipi sertçe çekip başımın üstünde bir noktaya sabitlediğinde beni hayatımdaki görünmez zincirlerden kurtarıp özgürleştirdiğini hissettim." Kitap fazlasıyla +18 sahneler içermektedir. Lütfen küçükler okumasın. Her bölümde tekrar uyarı yapılmayacaktır. Çok fazla cinsel içerik sizi rahatsız edecekse bu kitap size göre değil, diğer kitabıma bakabilirsiniz. Gerçek kişilerle ilgisi yoktur!

"Evlen benimle," dediğimde kendimden emin çıkan sesim beni bile bozguna uğrattı. İlk defa geldiğim bu şehirde, yabancısı olduğum bu dört duvarın arasında ve sadece bir kez gördüğüm bir adama evlenme teklifi ediyordum. "Ne saçmalıyorsun sen?! Böyle bir şey olmayacak!" Kaşları şiddetle çatılırken ses tonu bile öfkesini yansıtmaya yeterdi. "Ben niye tanımadığım bir kadınla evleneyim?!" Ben taraftaki eli yatağın üstünde yumruk hâlini alırken sesi kısıldı. "Üstelik bu hâldeyken..." Belden aşağısının felç olması evlenmemize engel değildi. "Görücü usulü diye bir şey duymadın mı sen hiç?" "Duydum duydum ama senin kadar ısrarcı bir gelin görmedim!" Kınayan bakışlarla bana baktı. Ardından gözleriyle kendini işaret etti. "Gerçekten hayatında sadece bir kez gördüğün ve felçli bir adamla evlenmek mi istiyorsun? Delirmişsin sen!" Benim de kendime göre birtakım sebeplerim vardı elbet. Hayatta hiçbir şeye böyle imkansız gözüyle bakmamalıydı, ona bunu öğretecektim. Oturduğum koltuktan kalktım ve odanın kapısına yönelirken duyacağı bir şekilde konuştum. "Gidiyorum ve dışarıdakilere yakında düğünümüz olduğunu söylüyorum." Ben odadan çıkarken öfkeyle söylendiğini duymuştum. "Deli kadın! Seninle evlenmeyeceğim! Git ve diğer görücülerini bekle!" ••• Bazen, sadece devam edebilmek bile müthiş bir meziyettir. Kaybedişlerin kucağında, hiçliğin ortasında. Bazen de bir uçurumun kıyısında... ••• Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

Gücün , sesinle , duruşunla ve seçimlerinle parlar. Kendini küçümseme. Dünya senin ışığını görmeli. Ben onu çok sevdim. Oda beni çok sevmişti. Peki aşk gerçekten bu muydu? Önce ayaklarını yerden kesip , sonra seni yerin dibine sokan bir şey miydi? & Emir küçük yaşlardan bu yana Fulya'ya takıntılı ve saplantılıdır. Yanı sıra yaptığı karanlık işleri ve babasının evlenirse kızdan uzak durur düşüncesiyle evlenmiştir. Fulya'nın hayatın da ki olan sevgilisinden türlü oyunlarla ayırır ve Fulya ile sevgili olurlar. Fulya ile dillere destan bir aşk yaşarlarken bir gün Fulya Emir'in evli hatta onun bir uyuşturucu baronu olduğunu öğrenir ve anında Emir'i terk eder. Bunu hazmedemeyen Emir Fulya'yı kaçırıp aylarca bir evde ona hapis hayatı yaşatır. İlerleyen süreçte Fulya bir şekilde evden kaçmayı başarır ve hukuk mücadelesi başlar. Peki sizce Fulya bu hukuk mücadelesini kazanabilecek mi? +18 sahneler vardır...

"Üzülme," dedi buzdan farksız sesiyle. Dudaklarımın arasından bir hıçkırık savruldu. "Canın sağolsun," gözlerini bana çevirmiyordu. Gözlerinde daha önce hiç şahit olmadığım bir yangın vardı ve bu yangının müsebbibi bendim. Tam evden çıkacakken son kez yüzüme baktı. "Ben seni sevdim Niran. Sana bir de bu acıyı yaşatamazdım, ben sana bunu yapmayacaktım." Yutkunmaya çalıştı fakat yutkunamıyor gibiydi. "Ben," dedi. "Ben sana kıyamazdım." "Özür dilerim," Diye fısıldadım ama o beni duymadı. Başını yere eğdi, gözlerime bakmadı. Her zaman dediği olmuştu, ben onun cehennemi olmuştum. "Gelen senden gelsin Niran Akçabey," Akçabey dedi, daha çok ağladım. "Senden gelen başım gözüm üstüne." Sırtını son kez bana döndü. "Ama sakın unutma," dedi bana bakmadan. "Sırta bıçak saplandı, asıl hikaye şimdi yazılmaya başladı." Arhan Miraz Karasoy bu gece sevdiği kadın tarafından sırtından bıçaklandı; yükü Arhan'ın avuçlarında çaresizlik, Niran'ın omzunda kambur oldu. - "Yalvarırım söyle Niran, adın bile cehennem demekken," dedi beni yakmak ister gibi. "Sen, benim bu dünyadaki cehennemimken; neden hala senden gidemiyorum?" Kuru Karanfil 🕊️ Elvan Naz. 'Kuru Karanfil' adında ilk kurgudur.

Siz hiç herkesin içinde, en güvendiğiniz insanlar tarafından yalnız bırakıldınız mı? Mihri, terk edildiği o nikah gününden sonra her şeyini kaybettiğini sanıyordu. Oysa o son, aslında en güzel başlangıcın kapısıydı. Kuşadası'nın rüzgarlı tarlalarında başlayan bu hikaye; motor seslerinin arasına karışan ayetlerle, gizli saklı yazılan mektuplarla ve imkansız bir aşkın mücadelesiyle büyüyecekti. Tarık'ın puslu yeşil bakışlarında kaybolan Mihri, sadece aşkı değil; kendi gücünü de keşfedecekti. Ortak düşmanları Cengiz'e karşı verilen bu savaşta, bir hafizenin sabrı ile bir adamın hidayeti birleşiyor. İhanetin gölgesinde yeşeren, motosiklet kaskının ardındaki bakışlarla mühürlenen bir sevda... Okumaya hazır mısın?

Turan Ata Korkmaz: O siktiğimin puştu neden sürekli senin etrafında? Siz: Patronum çünkü? Turan Ata Korkmaz: Ben senin ablanın omuzuna elimi atıyor muyum? Gereksiz samimiyet. Siz: Sen neden benim ablamın omuzuna elini atıyorsun ki? Ayrıca her şeyi geçtim sen beni mi izliyorsun? Neredesin? Turan Ata Korkmaz: Yanıma mı gelmek istiyorsun? Siz: Hayır? Turan Ata Korkmaz: O zaman bilmene gerek yok. Turan Ata Korkmaz: Samimiyetini siktiğime bak ulan iki yıldır tanışıyoruz bir kere bile elimi omuzuna atamadım, adamla bir aydır tanışıyorsun her gördüğümde eli olmayacak yerlerde. Siz: Ablamın patronusun elin neden omuzumda olsun? Turan Ata Korkmaz: O da senin patronun eli neden omuzunda? Siz: Çünkü seninle gerekli bir samimiyetimiz yok. Turan Ata Korkmaz: İki yıldır peşinden koşuyorum insaf *Bölümler kısa olacaktı, yazım hataları olabilir.*

Bekar bir anne! Bekar bir baba! Farklı kültürlere sahip, farklı coğrafyalarda doğup büyümüş iki karakter! Anlaşmalı ilişkiye başlarlarsa nasıl olur? - "Odan güzelmiş," dedim Mirşad'a dönerek. Bakışlarını üzerimdeki tişörtte olduğunu görünce mahcubiyetle gülümsemeye çalıştım. "Ozan Ali üzerime kustu, yanımda giyeceğim bir şey yoktu. İzinsiz dolabından giyinmek zorunda kaldım." Gözleri gözlerime tırmanınca utanç içinde kaldım. "Kızdın mı?" Cevap vermedi. "Kızdın tabii!" Biri izinsiz eşyalarımı karıştırsa ben de sinir olurdum. "Çok özür dilerim gerçekten. Giymemem gerek..." "Eflin," dedi sözümü keserek. "Kızmadım, neden kızayım böyle bir şeye. Şaşırdım ama kızmadım." Gözlerinin içine baktım, iyi hissetmem için mi böyle söylüyor sorusunun cevabını aradım. "Gerçekten mi?" "Gerçekten," dedi içten şekilde gülümseyerek. "Ayrıca çok da yakışmış," derken üzerime baktı tekrardan. "Hep benim dolabımdan mı giyinsen acaba?" "Kocaman duruyor, neresi yakışmış?" "Yanılıyorsun, çok yakışmış." Muzır bakışlarına karşın yapay bir kızgınlıkla dizimdeki eline vurdum. "Dalga geçme benimle. İyi hissedeyim diye yalan söylemene gerek de yok. İdareten giydim, yakıştığı falan yok." "İnan dalga geçmiyorum," dedi anlam veremediğim bakışlarla beni izlerken. Neden bu kadar derin bakıyordu ki gözlerime? "Bana ait olan ne varsa en çok sana yakışır, bir sana yakışır."