ချစ်ခြင်းကို နူးညံ့မှုလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်မယ်ဆိုရင် ကျမ ရယ်မောမိပါလိမ့်မယ်။

ရုပ်ပြဇာတ်လမ်းတွေရေးတဲ့ သရုပ်ဖော်ပန်းချီဆရာမလေး မေဦးသဇင် ရဲ့ ရမ္မက်ခံစားချက်က ပုံမှန်လူတွေထက်ပိုများတဲ့အပြင် ထူးထူးဆန်းဆန်း လိင်စိတ်တိမ်းညွှတ်မှုတွေလည်း ရှိတယ်။ အဲဒီကိစ္စကို သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စာရေးဆရာ ဇေယျာလင်းကလွဲလို့ သိတဲ့လူ မရှိဘူး။ တနေ့မှာ သူတို့ ထုတ်ဝေရေးစာအုပ်တိုက်ပိုင်ရှင်က နှစ်ကုန်ဆုကြေးအနေနဲ့ ကြိုက်တဲ့ဆုကြေးကို တောင်းခိုင်းတဲ့အချိန်မှာတော့...

"အိန်ဂျယ်လမင်းမောင်" "ကျုပ်ကိုစိတ်မပျက်ဘူးလား... ကျုပ်ကိုထိလို့လဲမရကိုင်လို့လည်းမရနဲ့" "ရှက်သွေးပို " "ထိလို့ရ ကိုင်လို့ရမှ အချစ်တဲ့လားမောင်ရယ် ... ပို မောင့် ကိုချစ်တဲ့အချစ်ကငေးကြည့်နေရရုံလဲအဆင်ပြေတယ်...."

ပုစွန်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်က ဘယ်လောက်ပဲ သေးငယ်ပါစေဦး ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲမှာလဲ ကူးခတ် နိုင်တာပဲ။ လူသားဆိုတာလည်း ဘယ်လောက်ပဲငယ်ငယ် ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားလေးတော့ ပါလာစမြဲပေါ့။

၀န်းကြီးတစ်ယောက်ကိုမှ ချစ်မြတ်နိုးမိတဲ့ သက်တော်စောင့်လေး ၊ အမျိုးသမီး ကိုသာ အရှင့်သခင် လိုတင်စားထားမိတဲ့အခါ ၊ အရှင့်ဦးထိပ်ထက်က ရွှေရောင်ဆံညှပ် ကလေးကိုမှ မနာလို ပိုမိပါရဲ့...

ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ချစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး ခင်သိရီကို..!! ​ဒေါက်တာထက်အိန္ဒြေထွန်း.. ငါကလည်း မင်းလိုလူမျိုးကို ချစ်ပါတယ်လို့ ပြောမိလို့လား...!! ဆရာမ ခင်သီရိကို

ကျုပ်နှလုံးသားလေးကို မမဆီမှာ အပေါင်ထားချင်လို့။

''အဆုံးရှုံးမခံနိုင်လွန်းလို့အပိုင်သိမ်းမိခဲ့တာပါအန်တီညိမ်း...အဲ့တွက်လည်း. ဇယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးမှာအန်တီညိမ်းကိုစိတ်ချမ်းသာအောင်ထားမှာပါ...'' သံဇယ်လွင် ''မင်းကိုမုန်းချင်လိုက်တာဇယ်ရယ်.....ဒါပေမဲ့...မုန်းလို့မရဘူးကွယ်'' ညိမ်းနွဲ့သွယ်

တို့ , မင်းကိုစောင့်မျှော်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာခဲ့ပြီ ကြိုဆိုပါတယ် ဟန်နီ

၁၅နှစ်ကွာသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏နှောင်ကြိုးငယ် ဒေါ်မေခတ္တာ + နေချိုသွေး