"belki de insan her şeyi bir kez yaşamak için yaratılmıştı? her duyguyu bir kez hissetmek, bir kez ağlamak, bir kez gülmek, bir kez dehşetle sarsılmak, bir kez korkmak, bir kez ölmek. kısacık ömrümüzde haddimizi aştığımız andan sonra mutsuzluk başlıyor belki?" Çiçekten yaptığı tacı kızın saçlarına iliştirdi ve konuşmaya başladı. "Sen lavinia'sın o zaman. Ölüyken yaşayan tek şeydir ölüm çiçeği." "Evet. Lavinia'yım sanırım." "Benim, Lavinia'm. Ve sana söz, haddini aştığın her an mutluluğun başlayacak." Kız gülümsedi ve bir dilek tuttu fenerini uçururken. 'haddimi aştığım her an yanımda olmanı dilerim.'