ΚΙΓΚΛΙΔΩΜΑ Σκέψεις βαριές στο κιγκλίδωμα της τέχνης την απόσταση μετράνε. Κρυφέ μου έρωτα το ραγισμένο χέρι του Νταλί δε ζωγραφίζει πια. Ο δε Da Vinci απορεί γιατί η Mona Lisa πλέον δεν χαμογελάει. Κι αυτή η απόλυτη σιωπή της απουσίας σου πως με τρομάζει, εδώ και χρόνια, αγαπημένε μου ποιητή Τάσο Λειβαδίτη... Από την ποιητική μου συλλογή : Ο χειμώνας της σιωπής (ISBN 978-960-87881-5-2)

ΔΑΝΑΗ Πέφτουν οι στάλες της βροχής στα χρυσοκόκκινα του φθινοπώρου φύλλα. Τα πρωτοβρόχια είναι τα μόνα που θρηνούν για τις χαμένες αγάπες του καλοκαιριού, Δανάη με τις μακριές πλεξούδες και τα γκριζοπράσινα μάτια. Μα εσύ να μην ανησυχείς. Θα εξαγοράσω τους φόβους σου, με τη σιωπή μου! Θα σου χαρίσω όνειρα από παλιά, ξεχασμένα χειρόγραφα, Δανάη της ξεγνοιασιάς και της απόστασης. Θα σου πω λόγια αγάπης υπέροχα, θα σου δαγκώσω τρυφερά τα χείλη και θα πληρώσω και πάλι το τίμημα, Δανάη των ανεκπλήρωτων πόθων με τις πυκνές βλεφαρίδες... Θα αφεθούμε ξανά στο γαλάζιο του Αιγαίου το υπέροχο χρώμα, ανάμεσα σε κατάλευκα ξωκλήσια και ψηλά κυπαρίσσια. Θα νανουρίσω τους φόβους σου, στην αγκαλιά μου, Δανάη! Με το χέρι αντήλιο θα χαθούμε στο υπέρλαμπρο φως της αγάπης μας. Θα βαδίζουμε αντάμα κορίτσι μου σαν ημίθεοι που ψάχνουν το δρόμο τους στης ζωής το μεγάλο ταξίδι, Δανάη των αναστεναγμών με το ανεπαίσθητο μειδίαμα... Θα χαϊδεύω τα ίχνη που άφησες στην κατάξανθη άμμο, θα μετρώ της σκιάς την απόσταση όταν θα παίζεις ανέμελα μ' αλήτες γλάρους. Θα υμνώ το υπέροχο σώμα σου αφημένο στον αφρό των κυμάτων,

ΕΝΥΠΝΙΟ - Μα, τι κάνεις εκεί ευλογημένε; ρώτησε έκπληκτος ο πατήρ Επιφάνειος. - Τίποτε πάτερ. του απάντησα. καθώς προσπαθούσα να κρύψω τη φωτογραφία μου, που είχα κρεμάσει στον θλιμμένο τοίχο ανάμεσα στις εικόνες των αγίων! - Δεν είναι σωστό, παιδί μου. μου είπε. - Γιατί πάτερ μου; Δικαιούμαι κι εγώ μια θέση στον αγιόκοσμο, αφού όλα τα άλλα αυτός ο κόσμος μου τα πήρε. Νυχτερινές διαδρομές (ISBN 978-618-84874-1-3 / e-book Kindle)

ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ Ξημέρωμα πρωτομαγιάς κι εγώ περιχαρής και φωτοφόρος κατακρήμνιζα τα σκοτάδια και τους φόβους των ανθρώπων, πολεμώντας το άδικο. - Δείξε μας τα χαρτιά σου, μου είπαν. - Κύριοι, είμαι περαστικός απ' αυτόν τον πλανήτη, απάντησα, δείχνοντας τους τα άδεια μου χέρια! Δεν έχω ταυτότητα, ούτε ιδιοκτησία, ούτε εισοδήματα... Έφυγα πλήρης ημερών, πριν από χρόνια... - Απέδειξέ το, μου αντιγύρισαν οι ασφαλίτες... Ενεμφανίσθη τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, με τη ληξιαρχική του θανάτου μου πράξη και με στεντόρεια φωνή είπε σ' αυτούς: - Δεν έχετε εξουσία επ' αυτού, διότι ανήκει εις το Φως! Κι αυτοί με σκυμμένα κεφάλια αποχώρησαν περίλυποι, διότι για άλλη μία φορά τους είχα ξεφύγει! Ερήμην δίκην ώφλον (ISBN 978-618-84874-2-0 / e-book Kindle) https://www.smashwords.com/books/view/1059407

Έρχομαι από πολύ μακριά. Εγώ ο εξάγγελος με τα κτερίσματα στα φιλεύσπλαχνα χέρια μου. Εγώ ο σπορέας του παρελθόντος, ο ξυπόλητος ερημίτης. Φοράω ρούχα μπαλωμένα, μοναξιάς χιλιόμετρα και παρουσία εικονική. Εγώ ο ανέκαθεν παρών, κρατώ τα χωρίς περιεχόμενο δώρα σας κι έχω στην πλάτη μου σημάδια απ' τ' ανελέητά σας χάδια. Έρχομαι από πολύ μακριά, με της ενσάρκωσης το πρόσχημα ντυμένος κι έχω ανιχνεύσει τον παγκόσμιο πόνο και την παγκόσμια μοναξιά. Δεν πιστεύω σε ταγούς και κόμματα, σε διακρίσεις και δόγματα, σε οπαδούς και χρώματα. Πιστεύω στον άνθρωπο της καλοσύνης και του τίμιου ιδρώτα. Του φιλότιμου και της δικαιοσύνης. Τον ταλαιπωρημένο ξωμάχο, τον αδικημένο. Έρχομαι από πολύ μακριά. Εγώ ο εξάγγελος με τα κτερίσματα στα φιλεύσπλαχνα χέρια μου. Εγώ ο φορέας των απραγματοποίητων σχεδίων και των ανεκπλήρωτων πόθων. Εγώ που ψηλάφισα κάθε γωνιά της προσμονής και της απόγνωσης. Εγώ που έκλαψα νύχτες πολλές για τις ανούσιες ζωές και τους ανόητους θανάτους. Κι είναι η σιωπή το βάσανό μου για τις αγάπες που χαθήκανε στο δρόμο και για το αύριο που δεν έφτασε ποτέ. (ISBN 978-618-84874-3-7 / e-book Kindle)

Θυμάμαι, βρεγμένους δρόμους τυλιγμένους στην ομίχλη κι εσένα γερμένη στη μοτοσικλέτα μου, κάπου στο Μοναστηράκι... Καπνίζεις πάλι νευρικά. Το ''παίζεις'' θιγμένη και απρόσιτη. Δε μιλάς, ούτε μ' αγγίζεις! Τι κρίμα τα όμορφά σου μάτια, τόσο ψυχρά κι απόμακρα, να είναι. Όπως την πρώτη φορά που σε γνώρισα... Σεπτέμβρης ήτανε θαρρώ... Όπως την τελευταία μέρα σπίτι μου, Που μάζεψες τα πράγματά σου και χωρίσαμε. Δώρο για τη γιορτή μου, ήτανε... Καλή σου νύχτα Άννα Όπου και να βρίσκεσαι. Όπου και να 'σαι. Να 'σαι καλά και να προσέχεις! Η μικρούλα μας ζωή ένα ταξίδι στα φτερά της μοναξιάς μονάχα είναι... 9 του Δεκέμβρη έχουμε σήμερα! Γιορτάζει απόψε η απουσία σου. Χρόνια πολλά και, καληνύχτα.

Σκληρές στιγμές μέχρι ν' απογυμνωθούμε απ' τα προσχήματα. Πυροβολούμε τον καθρέφτη, κάθε πρωί, στο ξύρισμα. Δύο φορές μονάχοι. Μεγαλώσαμε με φωτιά και σίδερο ανάμεσα σε ''μη'' κι ''απαγορεύεται''. Κουρσέψαμε την άνοιξη, την κόψαμε κομμάτια και πληρώσαμε το τίμημα. Σχολειό, εκκλησιά, στρατό και εργασία. Μεγαλώσαμε πια. Κοιταζόμαστε στα μάτια, να φιλιώσουμε την παγωνιά. Το κρύο της ψυχής να εξαλείψουμε. Όμως δεν είναι σαν και πρώτα. Μας λείπει η αθωότητα κι η παιδική καρδιά. Ανάμεσα σε τρικυμίες και ναυάγια παλέψαμε. Μα τώρα μεγαλώσαμε πια. Να βγήκαμε από λάθος κόλπο ή να 'γινε το λάθος στη Ληξιαρχική μας καταχώρηση; 'Η μήπως φταίει που μεγαλώσαμε πια;

Δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω αυτό το ποίημα που από τη θλίψη του κουτσαίνει. Πόσο φτωχές στ' αλήθεια οι λέξεις! Αδυνατούνε να υμνήσουνε των μαύρων σου ματιών, το υπέροχο φως, κι εκείνο το ηλεκτρισμένο βλέμμα σου, το γεμάτο μπόρες, έτοιμες να ξεσπάσουνε σε καταιγίδα ερωτευμένης σάρκας. Στιγμές αμέτρητες, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, οι επαφές μας... Πνίγηκα στα ποτάμια των φιλιών σου. Ψηλάφισα το ιδρωμένο σώμα και τον πόθο σου. Γνώρισα τ' άλλο πρόσωπο του έρωτα και της αγάπης. Μου έδειξες το πόσο ευάλωτη είναι η σάρκα, μα και πόσο υπέροχη, σαν κρύβει μέσα της μια τρυφερή καρδιά. Ω, πόσο θα 'θελα να 'σουν εδώ τώρα που η απουσία σου ουρλιάζει από παντού: ''Παραιτήσου, δεν έχεις μάθει τίποτε ακόμη. Δεν έζησες''. Ω, πόσο θα 'θελα να 'σουν εδώ, όπως προχτές. Γύρισες απ' την κουζίνα πατώντας στις μύτες των ποδιών, μη και ταράξεις τη χαρά μου. Έσκυψες πάνω μου, σα να 'θελες να με φιλήσεις. Τα χείλη μου μισάνοιξαν παραδομένα. Άφησες το κρύο νερό, από το στόμα σου μες στο δικό μου να κυλήσει. Κι εγώ ήπια το νερό σου, τον καημό σου και τον πόθο σου. Σμίξαμε τόσο έντονα! Φοβήθηκα, στην αγκαλιά μου μη πεθάνει

Κυνικά καύματα, στο κορμί μου εγκαύματα, αφήσανε τα χέρια σου στη διαδρομή τους. Να μείνεις λίγο ακόμα, παρακάλεσα σχεδόν αγχιθανής. Ν' απαλύνει ο πόνος μου. Άλλο δεν βρήκα τίποτα να πω. Λυπάμαι. Που διέψευσα τις προσδοκίες σου. Λυπάμαι. Κι εσύ με μάτια βουρκωμένα απομακρύνθηκες από έναν έρωτα που είχε πια πεθάνει. https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

Κονιάκ των πέντε αστέρων και δυο χέρια απλωμένα μπρος στα μάτια μου. Ακούγοντας τους DOORS, αλλάζαμε τον κόσμο και το όνειρο. Γυμνό, πυρπολημένο, ορειχάλκινο άγαλμα της ξεγνοιασιάς πώς θρυμματίστηκες αργά κι οδυνηρά κάποτε στα Εξάρχεια της νιότης μας... Θυμάσαι; https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_