Akasya, geçmişinin ona hissettirdiklerinden kaçarken her yıl şehir değiştirmek zorundadır. Bir yıl boyunca edindiği arkadaşlıklarını, ilişkisini geride bırakarak doğum gününde yola koyulur. On sekiz yaşından beri her gittiği şehirden biraz daha yarım ayrılan Akasya'nın 24 yaşındaki durağı Ankaradır. 45. Durak'ta bulduğu Yekta Emir Ilgaz, Akasya'nın bütün doğrularını sarsacaktır. Aynı acılardan geçip, ayrı ayrı yollarda yürüdüğü bu adamla korktuğu geçmişin içerisine düşen Akasya, bu yıl Ankara'yı ve en önemlisi de Yekta'yı terk edebilecek midir? "Şehirler insanları terk etmez Akasya, korkma."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Arin Akartuna için bazı şeyler önemsiz olabilirdi. Belki de her şey önemsizdi. Yalnızca soğuğu dışında. Arin Akartuna, soğuğunda yaşam buluyor, soğuğuna adıyordu yaşamını. Soğuğu kaçışıydı. Soğuğu her şeyden daha fazla yuvası olmuştu her zaman. Eksiklerini soğuğuyla gizlerken doğrularını soğuğuyla ortaya çıkartıyordu. Arin Akartuna için tek doğru soğuğuydu. Arin Akartuna soğuğun ta kendisiydi. Bunun farkına vardığında, önü kesilemez bir yolculukta bulacaktı kendini. Kendini ve peşinde sürüklediği soğuğunu. --- Vaktiyle, vücudumu ısıtan gözyaşlarım şimdi buzdan bir kaleydi kimsenin ardını göremediği. Etrafımdaki her şey gibi.