I was 16 back then when I married you. You were 18. Kahit bata ka pa lang, successful ka na agad. Ikaw na agad ang nagpapatakbo ng kompanya niyo. Samantalang ako, sakit sa ulo ng mga magulang ko. Kaya nga siguro ako ipinakasal sayo para magtino ako. Pero kahit isang taon na tayong dalawa na nagsasama, we are still strangers. Walang kibuan, walang pakialamanan. Minsan nga wala pang imikan. Pero that's fine with me kasi hindi naman kita mahal At alam kong hindi mo rin ako mahal Pareho lang tayong naipit sa sitwasyong ito na hindi natin kayang takasan. Pero sana lang dumating ang panahon na kahit papaano masasabi kong YOU ARE MY HOME

BFF cna Yassie at Danica..halos sabay na silang lumaki..nagkakapareho sila sa napakaraming bagay..halos ndi na din cla mapaghiwalay..sabi nga ng iba.. THE BEST ang friendship nila.. pero paano kung dumating yung time na subukin ang friendship nila?malagpasan kaya nila ito?maging matatag parin kaya sila kahit na puso na ang pinag'uusapan?sino ang magpaparaya?sino ang masasaktan?sino ang iiyak?..let's see how they will cope up with their problems and brokenhearts..hope you'll support my very first story.. thank you :)