Acımasız kadın karktermi dediniz Kendisi acımasızdır , çıt kırıldım bir karkter deyil ! . ★sen aciz insan ve ben masanın lideri Gece tanya'nın hikayesini okumanızı öneririm *** Gerçek annesinide buluyor ama ondan önce yeğeni onu annesi olarak kabul ediyor Gece tanya kalin'in hikayesine hoşgeldiniz bi göz atmanızı öneririm ♪♠♦♣~

Klasik karışan bebekler ve bunun doğurduğu sonuçlar... Haydi, bu klişeyi bir de benim kurgumla okuyalım mı? İtiraf etmeliyim ki ilk bölümler çok acemice yazılmış. Tekrar düzenlemeye üşendim :) ~ Doğduğu gün kaderi başka bir bebekle değiştirilen Eslem, on yedi yıl boyunca yabancı bir evde, yabancı bir soyadının altında ve yabancı insanların kızı olarak büyüdü. Gerçeği öğrendiğinde, gün yüzüne çıkan yalnızca biyolojik ailesi değildi. Yıllarca içine gömdüğü acılar, susturduğu çığlıklar ve kimsenin bilmediği karanlık geçmişi de onunla birlikte geri döndü. Bu bir aileye kavuşma hikâyesi değil. Bu; bastırılmış öfkenin, yarım kalmış hesapların ve kanla yazılmış bir geçmişin yeniden uyanışının hikâyesi. Geçmiş, omuzlarında ağır bir yük; ruhunda ise silinmeyecek yaralar bırakmıştı.Kayıplar yaşamıştı. Kayıplar yaşatmıştı. Ondan çalınan hayatı, başkalarının geri veremeyeceğini çok iyi biliyordu. Bir aileye ait olmak ve onları kabullenmek, reddetmekten gerçekten daha mı kolaydır? Her şeyin koca bir pişmanlık ile son bulmama umudu ile...

Hikayem de mantık hataları olabilir(kesin vardır yaparım öyle şeyler) , yazım yanlışları da olabilir. Eğlenmek için yazıyorum. "Sen hala toparlanmaya başlamadın mı? Hep istediğin şey oluyor ya işte. Bizden ayrılmak istiyordun. Keşke benim ailem siz olmasaydınız diyordun. Dileğin gerçekleşti işte. Kalk ve hızlıca toparlan. Bu sefer gerçekten hızlıca!"

Yaşadıgım hayat , ya benim değilse ve hiç benim olmadıysa Bu kadar eksik hissetmem hiç normal degildi bana ikizin var dediklerinde ve onunla tanışınca bile o boşluk geçmedi .... Neden bilelirdim kiii aynı karında büyüyüp aynı anda doğduğumuz birinin daha bizden koparıldıgını öğrenecektim ... Kan bagı mı yaşatır Can bagımı Bizi parçalayan kan bagımız , Bizi toparlayan Can bagımız ise

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır...

Geçmişin izlerini silmek kolay olacak mı? Peki ya beş abi, on altı yıl sonra buldukları küçük kız kardeşlerini dünyadan korumaya çalışırken, aslında onun özgürlüğünü mü kısıtlayacaklar? ​Bir yanda yetimhanenin sessizliği, diğer yanda beş abinin gürültülü korumacılığı... Eylül'ün hikayesi şimdi başlıyor."

KİTAP FİNAL YAPTIKTAN HEMEN SONRA DÜZENLEMEYE ALINACAKTIR! "Rüzgar onu alıp götürdü,Karadeniz'in hırçın dalgaları onun adını haykırdı." "Eylül... Adı sonbahardı.Yıllar sonra rüzgar onu gerçeğine,ailesine geri getirecekti."

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

Diyabet hastası bir kızın gerçek ailesi...

Azelya amedin en merhametli ağabeylerine sahiptir ama ne abilerinin yaşadığını bilir ne de abileri yaşayan bir kız kardeşleri olduğunu