Analiza y compara esa sociedad futura con la nuestra tras el virus del COVID 19 y el cambio climático. Alex, nuestro protagonista, despertará en el año 2150 y recorreremos ese mundo acompañados de unos maravillosos personajes. Un libro con flashback a los años 80 y 90 que nos hará revivir nuestro pasado. Un libro con el que cualquiera se puede sentir identificado. Una remembranza profunda. Os dejo en el año 2150.

'Ellerimi kot ceketimin ceplerine yerleştirdim, yaslandım banka iyice ve hiç bir şey düşünmemeye çalıştım. Gözüm önümde duran mendile takıldı. Ardından mendili tutan kesilen ele, en son da bana bakan koyu, ela gözlere. Hiç bir ifade göremedim o yüzde. Garip hissettim.' Merhametli ve bi o kadarda sert bu adamın yürümeye olan sevgisi. Bırak soğukta hava iyi iken bile yürümeyi dünyanın en zor işi imiş gibi gösteren bu masum kız... Onlar zıt, aynı zamanda benzer iki karakter; Hayat onları bir türlü kavuşturmayıp aksine ikisini uzağa iterek işleri daha da zorlaştırıyor. İntikam yolunda yürüyen Acar, huzura ulaşmak için yürüyen Almila. Bakalım bu iki karakterden hangisi yürüyüp yolu bitirecek yada zoru başarıp el ele bitirebilecekler mi? Bu zorlu yolu..! "Ne zaman kızarırsa o yüzün, bakmaya doyamıyorum... Al yanaklı kız." [09.11.2021 #1- hüzün] [23.11.2021 #1- gizem] [13.01.2022 #1- acı] [18.02.2022 #1- life]

Onunla aynı yaranın kanamasıydık. Geçmiş bizim kalpteki yaramızdı, ve ben onunla aynı yaranın en orta yerinden kanıyordum. En acısı da, onu seviyordum. * Başlangıç: 19 Temmuz 2020.

Until now, I had seen everything in the past. But now, I could see things much more deeply than before. Seeing was not just looking, it was also feeling about something. I am Diana. I was a human being since I knew myself, but I was no longer just a human being. I was the vision of all people. Please close your eyes and think. Were we alone? Or did we have sounds in our mind?

Çerçeveye asılan ruhlar, Yitirilen zihinler, Kanayan Temmuzlar. Senin uğruna senin göğsünde ağlamam, acı.

"Ezgi, sana bir şey söyleyeceğim." Midemde kelebekler uçuşuyordu. Herhalde 100 değil, 1000 tane uçuşuyordu. Başka bir açıklaması olamazdı çünkü. Her geçen saniye, midem daha tuhaf olmaya başlamıştı. "Dinliyorum." "Seni şu an öpmeyi o kadar çok istiyorum ki. Öpebilir miyim?" Hazır bir şekilde beklediğim için sorusuna cevap vermeden dudağına yapıştım.