16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Ametist Brave, soyadının hakkını verecek şekilde cesur, güçlü ve kimseye ihtiyacı olmayan bir kızdı. Sokaklar eviydi. Karanlık bile onun için aydınlıktı. Brave aynı zamanda güvenilmez, umursamaz ve bir o kadar da yalancıydı... Evet yalancıydı bir sırrı vardı ona güvenmemek gerekiyordu. Tanıştığı Sarı Çocuk, ki ona hep öyle hitap ederdi, bunu zamanla anlayacaktı. Sarı Çocuk Draco Malfoy, dürüst bir çocuktu. Yalan söylemezdi, zorbaydı, şımarıktı bir o kadar da zengin. Babasının kuklası olan ve her şeyini ailesine göre yapan, kendi tabiriyle seçim şansı olmayan çocuk. Belki de seçim şansı vardı ama seçim yapacak cesareti yoktu. İşte böyle birbirlerini tamamladılar. Brave ona cesareti, Malfoy da ona dürüstlüğü öğretecekti...