(TAMAMLANDI) Hayat.. Bazı şeyleri kafana vura vura,bazı şeyleri de kalbini kıra kıra öğretir. Ben kalbi kırıla kırıla öğrenenlerdendim.Adam sanıp yüreğimi verdiğim,bununla yetinmeyip hayallerimi,ümitlerimi ve en önemlisi sevdamı emanet ettiğim kocamdan yemiştim en büyük darbeyi.Hiç bırakmayacakmış gibi tuttuğu ellerimi bir anda bırakmıştı.Başka bir kadının ellerinden tutarken acımamıştı bana. Ne yaptıysam olmadı.. Kirletti sevgimi,ihanet etti güzel bakan gözlerime. Bana elveda demekten başka bir şey bırakmadı.. Bende gittim..Ardıma bir daha bakmadım.Aldırmadım acı veren sözlere.Tek başıma devam ettim yoluma.Bir Allah bir ben..Ta ki gözlerim güzel bakan bir adamın gözlerine takılıncaya kadar..

Ümitsizlik tüm benliğimi sarmışken bir de korkular eklenmişti üzerine. Titrerken parmak uçlarım ben sensizliğin kıyısında öldürüyordum ikimizi de. Ölümün kıyısında ne kadar tutunabilirdim sana ? Birbirini vuran dişlerim parçalıyor adını söylemek isteyen dudaklarımı. Duvarda görünenler benim çığlık seslerim mi yoksa? Bir boşluk nasıl bu kadar sen olabilir? Sende ölüyor musun şimdi.