"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

⭑kısa hikâye, tamamlandı.⭑ Bana en sevdiğim şiiri defalarca kez bıkmadan okuyormuş gibi hissettiriyor. Hatta öyle güzel bir gülüşü var ki, oturup sabaha kadar gülüşüne mısralarımı sıralayabilirim. ↬ Bu isime sahip ilk hikâyedir.

Hayatının dansına adımlıyordu, adımları dansın girişiydi, yüreği seyrediyordu, ruhu çiziyordu. Kadın hayaline sesleniyordu... Hayaline seslenen her kadına... Müzik kutularına sarılın, hayatınızın dansını yapın. Siz buna değersiniz!

0537*******:Sana bir sey söylemek istiyorum 0537*******:Seni seviyorum {Bir sarışın biri esmer} Yayınlanma Tarihi:13.09.2018

Tekerlekli sandalyesine alışmış olsa da tedavi için her yolu deneyen Umut, ailesinin ona olan tüm kötü davranışlarını hak ettiğini düşünmektedir. Her gün aynı saatte iskeleye gider, günbatımını izler ve kısa bir süreliğine de olsa her şeyi unutmayı dener. Ancak yakasına yapışan geçmiş onu rahat bırakmaz ve yabancı bir numaradan mesajlar almaya başlar. Ona İskele Prensi lâkabını takan yabancı, Umut'un geçmişinden biri olduğunu itiraf ettiğinde tüm her şey değişecektir. 0545....: Sen hayatımda gördüğüm en saf kalpli insansın. 0545....: Mutluluk ve huzur en çok sana yakışıyor. 0545....: Ailen sana böyle davrandığı hâlde bir kez bile hesap sormadın. 0545....: Bir kez bile kırmadın onları. 0545....: Ama hayatın gereği bu, İskele Prensi. 0545....: Yüz iyilik etsen ve sonunda bir hata yapsan, yüz iyiliğinle değil bir hatanla kalırsın. 0545....: Kimse seni o yüz iyilik için takdir etmez ama herkes o hata için yargılar. 0545....: Üstelik hatanı iyi niyetle yapsan bile. ~İskele Prensi adında ilk ve tek kitaptır.~ Not: Kitap hüzün dolu bir romantizm hikâyesidir. İyi okumalar ❤ 17 Temmuz 2019 - 23 Eylül 2019

-Tamamlandı- Bilinmeyen Numara: Buna inanmıyorum Bilinmeyen Numara: Aşkı hissedemeyen biri nefretide hissedemez Bilinmeyen Numara: Sen, etrafını nefretle izleyen sen. Bilinmeyen Numara: Nefretten haberdar olup diğer tüm güzel duygulardan nasıl bihaber olabilirsin? Bilinmeyen Numara: Buna inanmıyorum Bilinmeyen Numara: Son bir şey daha Bilinmeyen Numara: Bana nefretin ne olduğunu öğrettiğin için sana teşekkür ederim Bilinmeyen Numara: Senden nefret ediyorum Kuzey Alacalı Bilinmeyen Numara: Esenlikler dilerim

‘’Sen gökyüzü, ben yeryüzü anca birbirimizi izleyebiliriz. Bilmelisin kıyamete kadar ne ben sana gelebilirim nede sen bana gelebilirsin. ’’ Genç kızın dediklerinden sonra bir süre sustu genç adam. Ne diyebilirdi ki? ‘’Sen bana gelirsen kalbin paramparça olur, ben sana gelirsem karanlığında kaybolurum.’’ Kim bilebilirdi, belki de onların kıyameti çok yakında kopacaktı.

Onunla tanışmamız klişe kitap girişlerindeki gibi olmamıştı. Bilirsiniz, yağmur yağmıyordu, hava kararmamıştı. Koşmuyor veya yürümüyordum. Bir sabah erken uyanmıştım ve onu odamda görüvermiştim işte. "Çocuk, sen bir garipsin. Ölmüş ama gömülmemişsin." xxx İthaf: Kabuslarla büyüyen büyük kalpli küçük bedenlere. xxx 170920 - 190920

tek bölümlük hikaye* Var gücümle kaçtığım kişi, bir zamanlar her gün kalbime doğru koşan kişiydi. Ne hileli bir oyun. xxx 050420

yoyomimi: işte şimdi kabuğunu kırabilirim xxx ?