Yüzümdeki saçı uzaklaştırdı ve kulağımın arkasına tıktı. "Bana ihanet etme. Sana Karanbey olmak istemiyorum." Etmeyecektim. Bana güvenmemesi anlayabiliyordum, ben bile hayatım boyunca ilk kez kendime güvenebiliyordum. Bunca zaman amacım ailemi bulmaktı, şimdiyse buna Hakan'a yardım etmek eklenmişti. "Sanırım senin gibi benim de yardıma ihtiyacım var. " Tekrar iç çektiğini duydum. "Hem de çok fazla." Başlangıç Tarihi : 01.12.2023

Ya Danya'nın ona zorbalık yapan ikiz Alfalar onun ruh eşi çıkarsa ne olur? 2 erkek ve 1 kız ona göre okursanız sevinirim

( YAZAR NOT; İlk kurgum olduğu için çok mantık ve yazım hatası vardır bazı bölümler biraz kısa ona göre okuyun çerezlik can sıkıntısı için okuyabilirsiniz) Eflal Alabora küçüklüğünde hayatı ona zindan eden ailesinin gerçek olmadığını öğrenip yeni ailesiyle tanışır. Bu zorlu yolda yürürken Alpay Kartal ile tanışıp ona gönlünü kaptırır fakat bilmediği tek bir şey vardır. Alpay Kartal onu bu zorlu ve engebeli yolda tek başına bırakır. Yayınlanma tarihi: 27.01.2025

Bu kurguda argo, küfür ve yetişkin içerik barındıran sahneler bulunmaktadır. ●○●○● "Beni sokmaya çalıştığın kalıpta olmadığımı sen de ben de gayet iyi biliyoruz." Ne kast ettiğini gayet net anlamıştım sanırım. Ona sürekli abi dememi kast ediyordu. "Üstelik ben de seni uzun süredir o kalıpta görmüyorken," gözlerimin tam içine bakarken kısık sesle tamamladı cümlesini. "Birbirimizi kandırmanın alemi yok." Bir elini başımın yanındaki duvara yaslayıp iyice sokuldu bedenime. "Ya sen yanlış görüyorsan, ben seni tam olarak o kalıpta görüyorsam?" Yüzünü boyun girintime yaklaştırmasıyla elini yaslamadığı taraftan duvar ile arasından çıkmak için hamle yaptım. Diğer elini de duvara koyarak engel oldu bana. "Senin aksine bedenin o kadar dürüst ki Betül, inkar etmelerinin hiçbir önemi yok artık." Ellerimin her ikisini de ince gömleğin altındaki sert bedenine bastırarak kendimden uzaklaştırmaya çalıştım. Milim kıpırdamadı tabi ki. "Yanlış görmüşsündür." Başını boyun girintimden çıkardı. Dudaklarını aniden anlıma bastırdığında şok içinde kaldım öylece. Ani hareketiyle kapanan gözlerimi bir süre sonra dudaklarını anlımdan çekse de açmadım. "İnkar etmekte serbestsin Betül ama ben az önce adımın yazılı olduğu yere dudaklarımı bastırdım," demesiyle daha sıkı kapadım gözlerimi. Sonra beni öylece bırakarak koridorun sonundaki odasına girdi, gözlerimi açmasam da uzaklaşan bedeninden ve kapı sesinden anladım. Elimi anlımda gezdirirken şapşal gibi gülümsedim kendi kendime. Annem hep kaderimizin avuç içimizde yazdığını, alnımızda da kaderimizdeki adamın adının yazılı olduğunu söylerdi. ○●○●○● #Genelkurgu 5# 24 Temmuz #Romantizm 5# 15 Ağustos #Aşk 4# 11 Ekim #Gençkurgu 5# 21 Ekim #Mizah 1# 27 Ocak

Çoğu sabah ter içinde sırılsıklam uyanıyorum Bacaklarımı birbirine sürtüp arzuyla yanan bedenimi sakinleştirmeye çalışıyorum

|Tamamlandı-Düzenlendi| Aşkım Gece, babasının ve annesinin bulaştığı adamlar yüzünden ailesinden koparılan bir kız. Yıllar sonra bulunuyor. Üner ailesi, kızlarının acısıyla yaşamaya devam etmiş bir aile. Tekrardan mutlu olmak istiyorlar, kızlarıyla birlikte.

Daha önceki işinden, kaçtığı ailesi yüzünden ayrılmak zorunda kalan Feride, çalıştığı restorandaki şefin yardımıyla, Kılıç ailesinin yanında işe başlar: Birkaç ay önce saldırıya uğrayan Aliyar Kılıç, kendini dış dünyaya tamamen kapatmıştır çünkü bir daha gözleri göremeyecektir. Tek çaresi olacağı ameliyattır. Ameliyat gününe kadar Aliyar'ın yengesi, ona bu süreçte destek olacak ve gündelik işlerini yapacak bir yardımcı aramaktadır. Aliyar'ın kötü, bencil ve korkutucu bir adam olduğunu bilen herkes bu işten bir adım uzak durmaktadır. Fakat Feride, bütün her şeyi sineye çeker ve yine de bu iş için o konağa gider; bundan sonra Feride, Aliyar'ın gözleri olacaktır. Aliyar, tıpkı bir "yaka çiçeği" gibi Feride'yi yanında taşıyacaktır.

O özel bir çocuktu.Bunu 6 yaşında ilk farkeden kişi onun hayatını değiştirmişti.O gerektiğinde konuşurdu ama onun susması bile insanları korkuturdu.Kendisinden üstrütbeliler bile onla konuşurken iki kez düşüner,ondan çekinerdiler. Onun hayatında yasaklara yer yoktu.O zaten sınırını bilen bir kadındı.Gözlerinde her zaman parlayan bir ateş vardı. O gözlere bakan olursa kendisini ateşte yanmış gibi hisseder, 2 dakikadan fazla göz teması kuramazlardı.

"Kiraz, sevgilim Kadir ve abisi Necati abi." Sevgilisi ve Necati'ye dönmüş ve tekrar konuşmuştu Gizem. "Hayatım, Necati abi, bu da en yakın arkadaşım, kardeşim Kiraz." "Gizem sen beni pavyona falan satmayı planlamıyorsun değil mi?" Bütün düşüncelerine zıt bir şekilde kaşlarını çatarak kendisine bakan adama kaşlarını çatarak bakmıştı Kiraz. "Bu adam at hırsızlarına benziyor sanki"

"Beni bırakıp gittiğin gün öldüm ben. Sen beni bıraktın ama kalbimi kendine aldın. Kalbim seninle beraber uzaklaştı benden ve o gün son kez aldım nefes, o gün son kez yaşadım, o gün son kez hissettim. Ama en acısı da ne oldu biliyor musun? O gün son kez baktım gözlerinin içine. Baktığım da her şeyi hissettiğim, her duyguyu aynı anda yaşadığım o güzel gözlerine son kez bakmak oldu en acısı." dedi gözlerime bakarak. Daha fazla yalanlarını dinlemek istemediğim için gözümden akacak yaşı hissettiğimde dudağımın kenarını kıvırdım. "Sen hâlâ nasıl böyle konuşabiliyorsun? Yetmedi mi duydukların? Bir daha önümde 'ölüyorum' desen inanmam ben sana. Ne kadar aptalmışım." Gözlerindeki gözlerimi çektim. Daha fazla kahvelerine odaklanırsam o kahveler benim yeşillerimi kendine çekecekti biliyordum. Uzun tırnaklarımı hiç acımadan geçirdim yine avuçlarıma. Arkamı döndüğüm anda bileğimde hissettiğim bir dokunuşla tekrar Kaan'a döndürüldüm ve bir anda dudaklarını dudaklarıma kapattı. Her şey çok ani geliştiği için ne olduğunu anlayamamıştım. Özlem miydi bu hissettiğim peki? Yanlış olduğu bir kesindi ancak yanlışa özlem duyabilir mi bir insan?