Pusat Ali Şahoğlu, en yakın dostunun kız kardeşi Gökbeyaz Çakır'ı kurtarırken istemeden katil olur. Onun için hapse girer, dört sene yatar, elinden birçok fırsatı kaçırır, sözlüsü Suna tarafından terk edilir ve yaralı, ihanete uğramış bir adam olarak hapishaneden çıkar. O çıkarken, Virankaya'da anlı şanlı bir düğün başlamak üzeredir: kardeş bildiği, kardeşini kurtarırken katil olduğu Baran Çakır ile, eski sözlüsü Suna'nın düğünü. Virankaya artık bir savaş beklemektedir. Yörenin iki güçlü ailesini de kasıp kavuracak, tam ortasında da iki büyük beyi birbirine düşüren Suna'nın olduğu bir savaş... Fakat hiçbir şey beklendiği gibi olmaz. Sebebi Pusat Ali Şahoğlu'nun çıkar çıkmaz Suna'ya değil de, kimsenin beklemediği birine yönelmesidir. Gökbeyaz Çakır'a. İNTİKAM SÖZCÜĞÜNÜ FAZLASIYLA İÇERSE DE İNTİKAM OLAY ÖRGÜSÜNÜ İÇERMEZ :)

Üniversite okumak için köyünden çıkan Emine Mine, herkesi kendi bildiği için güvenir ve sonunda aldatılır. Aklını başına toplaması gerektiğini düşünürken sırf eğlence olsun diye gizli numaradan sapıklık yapar. En olmayacak insanı bulan Emine Mine, başına ne tür bir bela aldığını bilemez. Zamanla belanın tatlıya dönüştüğü, aklını başına toplamak yerine tamamen dağıtmasına sebep olan Okan Kıvanç Karadağlı sayesinde okulunu bitirebilir.

Adı üstünde diyebileceğim bir hikaye. Suskun. Çünkü herkes aşkını konuşurdu, herkes sizi görürdü. Ama onlar öyle değildi. Gereksiz bir düşmanlık yüzünden kardeşleri ve sevdiği erkek arasında kalan Beste, ne sevdiği erkekten vazgeçebildi, ne kardeşlerinden. Kavgayla başlayan ilişkileri yine bir kavgayla bitişe sürükleniyordu. "Biz 5000 kişilik bir lisede 2 kişilik yalnızlar şehri kurduk. İsmini de Suskun'lar şehri koyduk. 5000 kişide 2 kişi bu küçücük şehirde yaşadık. Şehrin etrafına kalın duvarlar ördük, kimse bizi görmesin, kimse bizi duymasın diye. Şehrimiz karanlıktı, güneş tepemize doğmuyordu ama onun gözleri şehrimizin tek ışık kaynağıydı. Kimse bizi duymadı, gözlerimizle konuştuk. Kimse bizi görmedi, yaptığımız şehri bile herkesten sakladık." Başlangıç tarihi: 08.12.2020

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

Touchdown Yakup: Bazen yan odanda birinin yattığını unutuyorsun. Yakup: Müziğin sesini ne zaman kesersin yaklaşık. Selen: Tanju Okan'ın Kadınım şarkısını başka ne zaman dinleyeceksin. Güzelim şarkı, dinle işte. Yakup: Antremanım var yarın erken saatte. Uyumam lazım. Selen: Şu Amerikan Futbol'u mu? Bak sen okçulukta ilerle, gelecek var sende. Hafif bir Türklük seziyorum. Yakup: Uyuyabilir miyim? Selen: Ay dur izin ver Sezen Aksu'dan da son bir şarkı açayım. Kapatcam söz. ~Öğrenci değişikliği ile Amerika'ya giden Selen. Host evde kalır. Ona evine açan ailenin büyük oğlu Jacob, Selen ile aynı okula gider ve okulunun Amerikan Futbol takımındadır. Ufak çatışma sonradan da aşk onları takip eder. Selen'in hafif milliyetçiliği ile komik bir hikaye sunar.

Ben şok olmuş bir şekilde oka bakarken kulağımın dibinde kısık sesi, "Bir şahinin yemine baktığı gibi değil de," dedi, "daha çok parasını verdiğim hatuna bakar gibi baksam da oluyormuş. Balım kaptan." Küçücük bir gülüş sesi geldi ve hemen ardından yayımı elime tutuşturdu. Elini cebime atıp spor salonunun anahtarını aldı. Spor salonunun çıkışına giderken arkasından mal gibi bakıp kalmıştım ama bana böyle durmak yakışmazdı. Gerine gerine yürüyen haline baktığımda sinir kat sayım daha da bir arttı. Oku onun o hatunları gören koyu kahve gözlerine sokmak istiyordum. "Yay gibi gerineceğine, ok gibi dik ol. Ama önce, adam ol..."

"Hocam yardım edin!" diye bir kez daha bağırdım. "Nabzı hala atıyor, ipini keseceğim." Sesimin yüksek çıkışı bacaklarını harekete geçirdi. Benim gibi masanın üzerine çıkarak Ayşenur'un bacaklarını tuttu. Sınıftaki dolaplarda eğe vardı. Bir kenarı hafif keskin, bıçaktan daha kalın ama işe yarayacak bir şeydi. Elime aldığım gibi tekrar masaya çıktım. Eğeyi ipe sürte sürte kesmeye başladığımda sınıfa kızlar gelmeye başladılar. Hepsi şok olarak bağırıyorlardı. Bütün bina sesleriyle yankılanıyordu. "Kapıyı kapatın," diye bağırdım hala ipi kesmeye çalışırken. Bölüm öğretmenlerimizden bir tanesi kızları dışarıya çıkartıp kapıyı kapatmaya çalışırken Kutay sınıfa girdi. Sadettin hoca titriyordu. "Kutay Ayşenur'u tut," dedim bağırarak. Şu an yaşadığım ruh halini anlatacak bir kelime bulamıyorum. Tek düşündüğüm şey, 3 dakika 28 saniyedir kesmeye çalıştığım halatın bir an önce kopmasıydı. Başlangıç tarihi: 15.07.2020

Aydın Alparslan Dinçsoy'un hikayesidir. Meslek lisesinin devamı niteliğinde değildir, ama onu okuduktan sonra okumanızı tavsiye ederim. "Anne ben aşık oldum." diyerek girdim eve. "Anne." diye bağırmaya devam ettim. Dinçsoy silahlı kuvvetlerinin hepsi farklı cephelerden salona geldiler. Annem elinde bıçakla mutfaktan salona çıkınca bir şoka girdim ama muhtemelen yemek yapıyordu. Yoksa aşık oldum diye beni kesecek değil amk. Anam bize kıyamaz. "Ne zaman?" diye sordu kardeşim Ayhan Mete. Otuz dişi sırıtıyordum. Aşk güzelmiş, aşık olmak daha güzelmiş. "Bu sabah."

Dediğiyle bir lahza beklemeden defterini alarak gitmişti bey oğlu. Ardında dolu dolu olmuş gök gözler bıraktığını bilmeden öylece gitmişti. Genç kız ise bastırmıştı güceniklikle titreyen kiraz dudaklarını birbirine. Boğazından sesli bir yutkunuş geçerken masaya bırakmak yerine daha sıkı sarınmıştı sepetinin sapına. O marabalara yapmamıştı ki bu lokumları. Aşlıkta kalan son malzemeleri tanımadığı etmediği marabalar karın doyursun diye harcamamıştı. Lakin yoktu. Onun bu işten caymaya hiç mi hiç niyeti yoktu. Bugün değilse yarın, yarın değilse öbürsü gün olacaktı istediği. İnce parmağını kaldırıp gözyaşlarını durdurmak ister gibi bastırmıştı gözpınarına. Ve içine kesik bir soluk çekip geldiği yola dönerken titrek bir solukla mırıldanmıştı. -Şu göynümü eze eze un ufak etsen de caymayacam Yıldırım Bey! Yüreğimi yerinden söküp yerde sürüsen de caymayacam! Emmingile gelin, konağına hanım olmazsam bana da Asya kız demesinler!'

Kendilerini bildi bileli Bursaspor tribünlerinde büyüyen İnci ve Timur, amigoluk yaparken maçın ortasında kavga etmeye başlar. Maç iptal edilir. Kendilerini önce tribüne sonra yönetime affettirmek zorundadırlar. Aksi takdirde stadın yakınına yaklaşamayacaklardır. Kendilerini affettirmeye çalışırken aşk kaçınılmaz bir hal alır. "Ne yapıyorsun sen hayvan!" diye bağırdım kendimden uzaklaştırıp. Goril suratlı şak diye öptü ya. "Ben seni babanın omzunda, üstünde Bursaspor formasıyla, Atatürk stadında gördüğüm günden beri aşığım İnci." Asi bakışlarım söylediği cümleyle beraber şaşkınlığa evrilirken ne diyeceğimi bilemedim, yutkundum. "Timur..." Avuç içi yanağımı sıcacık kapladı o an. "İnci, benim en yeşil İnci'm," dedi naif bir sesle, sonra da bağırdı hödük, "Gör be kızım artık, kör müsün amına kodumun yerinde." Sivri dişli timsah. Göğsüne pat diye yerleştirdim bir tane.