"Senin için yıldızları bir araya topladım," başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Milyonlarca yıldız tepemizde salınıyordu. "Çok güzeller Ali..." Yüzüne baktım, gülümsemesinden öptüm. O anda eskilerden bir şarkı yayıldı karanlığımıza. "Beni unutma, beni unutma. Bilirsin unutulmak dokunur ya her insana..." "Yıldızlar... " Bir süre sessiz kaldı, şarkıyı dinledik. "Onlara baktığımızda aslında geçmişi görüyoruz." Adımlarımız durdu, artık iki yana ağır ağır salınmak yerine gökyüzüne bakıyorduk. Parlayan yıldızlara baktım teker teker. "Yıldızlar çok uzaktalar, o kadar uzaktalar ki yaydıkları ışık onlar öldükten sonra bile bize ulaşabiliyor. Yani şu an baktığımız bütün yıldızlar aslında ölü." "Geçmiş yanılsaması," derin bir iç çektim. "Tüm bu gördüklerimiz ölü yıldız ışıltısı." Sezen şarkıya devam ediyordu. "Sende kendi payından bir hatıra seç ne olur, o ben olayım beni unutma..." Sakallı yüzünü avcuma aldım, yüzünün hatlarını zihnime kazıdım. Biliyordum, o yıldızlardan biriydi şimdi ama kabullenmek imkânsızdı. Çünkü o ölmemişti, sadece gitmişti. Buna inanmak istiyor, direniyordum. "Beni unutma," dedi dudakları alnıma değmeden önce. Unutmak... Bir kere düştüğüm karanlık bir kuyuydu unutmak. Zihnim bir kez o karanlığa dalmış ve bizden beş yılı acımadan almıştı. Oysa şu an, Ali'min kehribar gözleri gözlerime bakarken unutmak düşündüğüm son şey. Tek yapabildiğim, elimden ve yüreğimden gelen tek şey hatırlamak. 3. ve son kitapla sizlere veda ediyoruz...

"İnsanların kişilikleri isimlerinin anlamlarıyla ilişkilidir," dediğinde kısa bir an ne demek istediğini algılayamamıştım ama saniyeler sonra devam etti. "Güzelliğini güneşin kızıllığından alan." "Çoğu kaynakta güneş yerine ateş yazıyor. Ulaşılması imkânsız olan güneşin aksine harlanıp sönebilen ateş sanırım benim kişiliğime daha çok uyuyor." Çok çabuk harlanır, saniyeler içinde de sönerdim. Eğer kişiliğim ile ismimin bir bağlantısı varsa, ateş büyük bir etkendi. "Ateş güneşin sıcağından doğar. Mantık çerçevesinde baktığımız-da iki anlamda birbirine çıkıyor ama ben sana güneşi daha çok yakıştırıyorum." Bunu normal bir zamanda söylemiş olsaydı, sana ne benim ismimin anlamından, diye düşünürdüm ama boynumdaki kolyenin varlığı açıktaki tenimi yakıyordu ve ben düşünme yetimi dakikalar önce kaybetmiştim. Karşı çıkamıyor, tersleyemiyordum. Sanki ben, ben değildim. Kolyeyi takmakta hata etmiştim. Elimde hiçbir şey yokken, geçmişe dönemezdim. Göğsümde büyük bir ağırlık, ağırlığın üzerinde kolye vardı ve beni yavaşça aşağı çekiyordu. Ben kendi kendini yakan bir ateşten fazlası değildim, güneşle yakından uzaktan alakam yoktu. "Gözlerine," dedi ateşe çalan gözleri, ela gözlerimden öteye kaymazken. "Hüzün yakışmıyor."

Hiç buluşmamış olsaydım onunla... Böyle hasret çekmeyecektim. Hiç hatırlamasaydım onu, bu kadar çok acı çekmeyecektim. Birlikte olmamış olsaydık böyle yok olmayacaktım. Aşkımı aşkına katmamış olsaydım, böyle çok hatırlamayacaktım onu. Sevmemiş olsaydım, beni terk etmeyecekti. Hiç karşılaşmamış olsaydık, birlikte olmayacaktık. Keşke... Keşke dur diyebilseydim. Şimdi güneş bütün belirsizlikler içinde doğmak ile batmak arasında gidip geliyor. Gökteki kızıllık yüreğimdeki acıya yansıyor. Ve ben cılız bir ateşim sönmekten korkuyorum.