İmkansızlık... İnsanların hep imkansız gördüğü hayaller,rüyalar,yerler,şehirler,insanlar, bir gün onlar için gerçek olur. Vanessa da bu insanlardan biriydi.Onun imkansız gördüğü şey Louis Partridge'di.Vanessa asla bilemezdiki Louis Partridge onun imkansızı olmayacak,gerçeği olucak Sizde asla imkansız gördüğünüz şeyleri imkansız olarak bırakmayın.Hiçbir şey imkansız değildir.Sizin inanamayacağınız derecede olma ihtimali vardır.

(+18) Mafya patronu olan Hera Ateş bütün şehri avucunun içinde tutuğunu düşünüyordu ama bir gün şehre yeni gelen bir adamla bütün hükmü son bulmak üzereydi. Tırnaklarıyla kazarak çıktığı koltuğundan indirilmek üzereyken ona neden efendi denildiği öğrenilecekti. Peki ya şehre gelen bu gizemli adam kimdi? Silahlar kuşanılmış, efendi kırmızı rujunu sürmüştü. Bir savaş başlıyordu. Peki kazanan kim olacaktı?

Farklı shiplerin; klişe film sahneleri, klişe film konularına uyarlanmış one-shot'ları. Uyarı: Bol bol acemilikle karşılaşabilirsiniz. Uyarmaktan çekinmeyin lütfen! Not: Kitabın geneli klişelerden oluşsa da bazen orijinal bir şeyler de çıkabiliyor.

When you and Draco start dating x

Lisedeyken karşıma çıktın, beni aşka inandırdın...❤🙃

İRONİ Ciddiye alacaksanız siktirin gidin

Hikayenize karakter mi bulamıyorsunuz ? İşte burası tam da size göre

🐞🐞🐈🐼🐾🍦🍓🌈❄⛄🗼

Arkadaşlar bu 2.kitabım...Bazı çizgifilmler hakkında bilgi sahibi olursanız bunları yorumlara yazmanızı rica ederim ve beğenirseniz çok mutlu olurum.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."