Ege; Sana bir keresinde kalbimi hiçbir şekilde kıramayacağını, hayatımda bu kadar yerinin olmadığını söylemiştim Ege; Büyük yanılmışım Ege; Kalbimi kimsenin kıramayacağı kadar kırdın Ege; Hayatımda o kadar da yerin varmış

İlk (17.06.2023)✨ Instagram: ybuofficial Tanıtım bölümünde kitabın konusunu spoilersız bir şekilde bulabilirsiniz. ____________________________________________________ "Uçurtmanı kırdığımız günden söz ediyorum, elbet hatırlıyorsundur. O gün ne dediğin aklında değilse ben hatırlatayım. Uçurtman kırıldı, yere düştü ve sen dedin ki: ' Keşke uçurtmamı gökte aradığım kadar yerde de arasaydım...' Hatırladın, değil mi? Yine unutuyorsun Evren. Sana söyleyeceğim tek şey bu. Yine yeryüzüne bakmayı unutuyorsun. Gözünün önünde yaşananları görmeyecek kadar kör ve beni böyle ağır bir şekilde cezalandıracak kadar gaddarsın çünkü. Buraya cevaplar almaya gelmiştin, değil mi? Sana verebileceğim tek cevabı da duy öyleyse. Yeryüzüne bakmayı unutma Evren. Çünkü aksini gerçekleştirirken hem kendi canını acıtmaktan hem de çocukluğumuzun ruhunu daha fazla kanatmaktan başka hiçbir şey elde etmiyorsun."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Bu bir iki küçük çocuğun kavuşma hikayesi. Onlar her şeye rağmen her şeyi unutup bir yandan hayatını yaşıyorlar. Başlarına ne gelirse gelsin beraber olduklarında her şeyi unutuyorlar. Herkesten farklı Begüm ve Burak'ın hikayesi. Bu onların hikayesi. Belki ilk bölümler de sıkışabilirsiniz ama ileriki bölümler için aynı şeyi söyleyemem. Hikayeme bir şans verirseniz çok sevinirim:) ... Dolmuştan indim ve karşımda şirketimiz vardı. Şirketten içeri girdim ve güvenlikle başıyla beni selamladı ve bende onlara karşılık verdim. -" Hoş geldiniz Begüm hanım." -"Hoş bulduk Saliha babam odasında mı?" -" Evet haber vermemi ister misiniz?" -" Hayır sürpriz yapıcam da sana kolay gelsin." dedim ve Salihanın yanından ayrılıp asansöre bindim. Hızlıca babamın odasına gittim ve kapıyı çalmadan kapıyı açtım ve şok oldum. Dudaklarım aralandı gözlerim kocaman oldu ve kaşlarım havalandı gerçekten şok oldum. Elim ağzıma gitti ve ağzımı kapattım kafamı babama çevirdim. Babam bana bakıyordu. O da beni beklemiyor olucaktı ki onun da gözleri büyüdü. Bir adam babamın önün de diz çökmüş adamlar o adamı tutuyordu. Babam da adama silah çekmişti. Babam hızlıca silahı pantolonuna sıkıştırıp -" Götürün şunu." dedi.

"Anca yargılarlar, bizi anlamaz onlar Çünkü hokkabazlar, bizimle anlaşamazlar Korkaklar onlar, bizi susturamazlar Durduramazlar, bizi durduramazlar" diyordu radyodan çalan şarkının son sözleri. Bu şarkıyı gerçekten çok seviyordum aslında sadece bu şarkıyı değil bütün şarkıları çok seviyordum. Ahh pardon size kendimi tanıtmayı unuttum. Çünkü salaksın Ayça. Kapa çeneni iç ses. İç sesimin de söylediği cümleden duyduğunuz gibi ben Ayça. 19 yaşındayım ve İstanbulda güzel sanatlar bölümü kazandım. Annemler ise İzmir de oturuyor. Aslın da pek anlatıcağım bir şey yok, klasik bir yaşamım var tabi şimdilik. Ee benimle bu yolculuğa var mısınız? Bizim hikayemize ortak olmaya var mısınız? Bu hikaye aşk hikayesi. Bu hikaye mesafe hikayesi. Bu hikaye her şeye rağmen ayakta duran Ayça ve Barış'ın hikayesi. Bu onların hikayesi. Ayça' nın da dediği gibi "Bu yolculuğa var mısınız?"

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

TAMAMLANDI 🏆WATTYS2021 YARI FİNALİSTİ!!🏆 İlk yayınlanma tarihi: 15.05.2021 Acemilik eserim olduğunu bilerek başlamanız tavsiyemdir:) Lütfen reklamlarınızı kitabıma yapmayın. Panomdan veya özelden mesaj gönderin! ✨✨✨ Bu yanındaki domino taşları sayesinde yıkılıp yine onlar sayesinde ayağa kalkan bir taşın hikayesi... Bu Domino grubunu oluşturan domino taşlarının hikayesi... Ben Aybüke... Domino'nun bateristi olan Aybüke... Ve bu da benim hikayem, hoş geldiniz... Yaşadıklarımı unutmaya çalışarak geçirdim ömrümü. Ama unutmaya çalışırken unutulacağımı nereden bilebilirdim ki? Önce o gitti, abim. Sonra da en yakın arkadaşım. Nasıl güçlü kalacağım? Nasıl ayakta duracağım? Nasıl dengemi sağlayacağım? Bilmek istemez misiniz? Hadi o zaman, ellerimi tutun. Birlikte nasıl dik durduğumu öğrenelim. Ya da dik durabildim mi, onu öğrenelim önce. Siz yalnızca ellerimi tutun. Çünkü bu güne kadar çok az kişi ellerimi tuttu. Tutanlar da çabuk bıraktı. Siz de beni bırakacak mısınız? ✨✨✨