16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

O kelebeğin yuvası kanatlarıydı. Benim yuvam, kalbimdi. Başımın üstündeki çatı gün gelir yağmuru geçirirdi. Sıcak ekmeğim küflenirdi, yolun sonunda yine yüreğimdeki insanlarla devam ederdim. En çokta kendimle. Yol bana yabancıysa, kestirme bile asırlar sürer giderdi. 🌘

'Sen yüksekten korkarsın ama..' dedim. Gökyüzüne baktı dolunay geceyle bütünleşmişti, göz kırpıyordu adeta yıldızlar... Hafifçe gülümsedi, kulağıma eğilerek ; 'Sen de karanlıktan korkmuyor muydun Işık'ım?' 4 Sene sonra ilk kez doğum gününde hapsedildiği karanlıktan, aydınlığa kaçan IŞIK'ın hikayesi.